แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องไปทั่วโถงทางเดินของบ้านพักคนชรา "ธารบุญ" กลิ่นยาอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมของผู้สูงอายุอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความเงียบงัน ดวงจันทร์เต็มดวงสาดแสงสีเงินลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ส่องให้เห็นเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ไหวเอนตามแรงลม ดวงดาวพร่างพรายนับล้านดวงเป็นฉากหลังของค่ำคืนอันสงบสุข ทว่า ความสงบสุขนั้นกำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่คาดไม่ถึง อรุณรัศมี หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปี ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาไปตามโถงทางเดิน ผมยาวสีดำสนิทของเธอถูกรวบไว้เป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่น เธอสวมชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตา สะท้อนถึงหน้าที่และความรับผิดชอบที่แบกรับไว้ "เหนื่อยจังเลยค่ะคุณป้า" เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะเปิดประตูห้องพักหมายเลข 12 ซึ่งเป็นห้องของนางสมพร หญิงชราผู้เป็นที่รักของเธอ "เอ้า พยาบาลอรุณรัศมีของป้า มาแล้วเหรอจ๊ะ" เสียงแหบแห้งแต่ยังคงความสดใสของนางสมพรดังมาจากบนเตียง "วันนี้มีอะไรอร่อยๆ มาฝากป้าบ้างไหม" อรุณรัศมียิ้มบางๆ เธอวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง "วันนี้มีแกงจืดฟักทองค่ะคุณป้า รับรองว่าอร่อยถูกปากแน่นอน" เธอจัดท่าทางให้นางสมพรอย่างอ่อนโยน "ทานข้าวก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะป้อน" ขณะที่เธอกำลังป้อนอาหารให้นางสมพร ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อรุณรัศมี "คุณคือพยาบาลที่ดูแลคุณสมคะ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้น สบตาคมกริบของชายตรงหน้า หัวใจเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย "ใช่ค่ะ ดิฉันอรุณรัศมี เป็นพยาบาลประจำตัวของคุณสมพร มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ" "ฉันคือนนท์ คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาดูแลยายฉัน" นนท์เอ่ยถาม สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอรุณรัศมี ไม่ละไปไหน "ดิฉันเป็นพยาบาลที่นี่ค่ะ ดูแลคุณสมพรมาได้สามปีแล้วค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงเรียบ พยายามเก็บซ่อนความประหม่าที่เกิดขึ้น "สามปีเลยเหรอ" นนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ยายฉันไม่เคยเล่าให้ฟังเลยว่ามีพยาบาลที่ดูแลดีขนาดนี้" "คุณสมพรเป็นคนไข้ที่น่ารักมากค่ะ ดิฉันรักและเอ็นดูท่านเหมือนแม่คนหนึ่ง" อรุณรัศมีตอบอย่างจริงใจ นนท์พยักหน้าช้าๆ "ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาดูแลยายฉันได้ดีเท่านี้มาก่อน" เขาเดินเข้ามาในห้อง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง "ยายนี่ชอบเก็บเรื่องของตัวเองไว้จริงๆ" อรุณรัศมีเหลือบมองนนท์เป็นครั้งคราว เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีมาก รูปทรงสันทัดกำยำ ดวงตาคมกริบรับกับสันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากที่ดูหยิ่งผยอง เขาดูเป็นคนที่เข้าถึงยาก แต่ก็มีเสน่ห์ที่น่าค้นหา "คุณนนท์มาเยี่ยมคุณสมพรบ่อยไหมคะ" อรุณรัศมีถามอย่างเป็นกันเอง "ไม่บ่อยนัก" นนท์ตอบเสียงเรียบ "งานยุ่งน่ะ" "เข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "คุณสมพรท่านคิดถึงคุณนนท์มากนะคะ ท่านมักจะเล่าเรื่องของคุณนนท์ให้ฟังเสมอ" "เหรอ" นนท์ยิ้มมุมปาก "เรื่องอะไรล่ะ" "เรื่องที่คุณนนท์เรียนเก่ง เป็นที่รักของทุกคน เรื่องที่ท่านภูมิใจในตัวคุณนนท์ที่สุด" อรุณรัศมีเล่าพลางมองหน้านางสมพรที่ยิ้มอย่างมีความสุข นางสมพรเอื้อมมือมาลูบแขนอรุณรัศมี "ป้าดีใจที่มีอรุณรัศมีอยู่ข้างๆ นะลูก" นนท์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาไม่เคยเห็นใครดูแลยายเขาได้ดีขนาดนี้มาก่อน และเขาก็อดรู้สึกชื่นชมในตัวพยาบาลสาวตรงหน้าไม่ได้ "คุณอรุณรัศมี" นนท์เอ่ยขึ้น "ผมอยากจะตอบแทนคุณที่ดูแลยายผมเป็นอย่างดี" "ไม่ต้องเลยค่ะคุณนนท์ ดิฉันทำตามหน้าที่อยู่แล้ว" อรุณรัศมีรีบปฏิเสธ "ไม่เป็นไร" นนท์ยืนขึ้น "ผมอยากจะขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณไว้เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อได้สะดวก" อรุณรัศมีลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมให้เบอร์โทรศัพท์แก่เขาไป "ขอบคุณครับ" นนท์กล่าว "ผมจะติดต่อคุณอีกครั้ง" นนท์เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณรัศมีมองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอกลัดกลุ้มใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ที่อาจจะก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับนนท์ อาจจะนำพาปัญหามาให้ในอนาคต เพราะเธอกำลังมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับผู้ชายอีกคนหนึ่งอยู่แล้ว เธอถอนหายใจยาว รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย