หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างอรุณรัศมีกับธามที่ร้านกาแฟ บรรยากาศในโรงพยาบาลกลับคืนสู่ความเงียบเหงาอีกครั้ง อรุณรัศมีกลับมาทำงานตามปกติ แต่แววตาของเธอดูเศร้าหมองและอ่อนล้ากว่าเดิม เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ "อรุณรัศมี" เสียงของคุณสมพรดังขึ้นขณะที่เธอกำลังจัดยาให้กับผู้ป่วย "เป็นอะไรไป ป้าเห็นหนูดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะช่วงนี้" อรุณรัศมียิ้มฝืดๆ "ไม่มีอะไรค่ะคุณป้า หนูแค่... หนูแค่เหนื่อยๆ หน่อยค่ะ" "แน่ใจนะ" คุณสมพรเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ถ้าหนูมีอะไรอยากจะเล่า ป้าก็พร้อมรับฟังเสมอนะ" อรุณรัศมีหยุดมือที่กำลังจัดยาอยู่ชั่วครู่ เธอมองไปที่คุณสมพร ใบหน้าของคุณป้าเต็มไปด้วยความเมตตาและความห่วงใย "หนู... หนูแค่รู้สึกว่าการตัดสินใจของหนูมันถูกต้องแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "แต่ทำไมหนูถึงยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ก็ไม่รู้" "เพราะหนูเป็นมนุษย์ไงล่ะคะ" คุณสมพรตอบยิ้มๆ "ความรักมันไม่ได้จากไปง่ายๆ หรอกนะ มันต้องใช้เวลา" "หนูรู้ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "แต่หนูก็กลัวว่า... กลัวว่าหนูจะยังคงวนเวียนอยู่กับความรู้สึกพวกนี้ไปตลอด" "ไม่หรอกค่ะ" คุณสมพรปลอบ "หนูจะผ่านมันไปได้แน่" ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักคนชรา บรรยากาศก็ดูอึมครึมไม่แพ้กัน ธามยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมคุณปู่ของเขาอยู่เสมอ แต่ทุกครั้งที่เขามา เขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่นึกถึงอรุณรัศมี เขาพยายามจะติดต่อเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยรับสายของเขาเลย "เป็นอะไรไปธาม" คุณปู่ถาม เมื่อเห็นหลานชายดูซึมเศร้า "ดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจนะ" ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณปู่ฟัง เขาเล่าถึงความสัมพันธ์ของเขากับอรุณรัศมี ความกดดันจากพ่อของเขา และการตัดสินใจที่ทำให้เขาต้องสูญเสียเธอไป คุณปู่ฟังหลานชายเล่าอย่างตั้งใจ เมื่อธามเล่าจบ คุณปู่ก็ถอนหายใจยาว "ปู่รู้ว่าเรื่องนี้มันยากสำหรับเธอมากนะธาม" คุณปู่พูด "แต่บางที... การเลือกทางที่ถูกต้อง อาจจะไม่ใช่ทางที่ง่ายที่สุดเสมอไป" "แล้วหนูจะทำยังไงดีครับคุณปู่" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "หนูรักอรุณรัศมี แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ทุกอย่างมันดีขึ้น" "ปู่ว่านะ" คุณปู่พูด "เธอควรจะลองคุยกับพ่อของเธออีกครั้ง บอกให้ท่านรู้ว่าหัวใจของเธออยู่ที่ไหน" "แต่พ่อของผม... ท่านไม่เคยฟังผมเลยครับ" ธามตอบ "บางที... ถ้าเธอแสดงให้ท่านเห็นว่าเธอจริงจังแค่ไหน ท่านอาจจะยอมเปลี่ยนใจก็ได้นะ" คุณปู่ให้กำลังใจ "ปู่เชื่อว่าความรักของเธอมันมีค่าพอที่จะทำให้เธอต่อสู้เพื่อมัน" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของคุณปู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าการเผชิญหน้ากับพ่อของเขาจะเป็นทางออก แต่เมื่อมองย้อนกลับไป เขาตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้ลองทำมันอย่างเต็มที่จริงๆ เขาปล่อยให้ความกลัวและความกดดันมาครอบงำ จนทำให้เขาพลาดสิ่งที่มีค่าที่สุดไป "ผมจะลองดูครับคุณปู่" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมจะลองคุยกับพ่อของผมอีกครั้ง" ในวันต่อมา ธามตัดสินใจกลับไปหาพ่อของเขาที่บ้าน เขาเตรียมตัวมาอย่างดี เขาตั้งใจว่าจะไม่ยอมถอยอีกต่อไป เขาได้เตรียมคำพูดและเหตุผลทั้งหมดที่จะใช้ในการพูดคุยกับพ่อของเขา "พ่อครับ" ธามเริ่มต้นบทสนทนาอย่างจริงจัง "ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับพ่อ" พ่อของธามมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "มีอะไร" "ผม... ผมไม่อยากแต่งงานกับลูกสาวของคุณสมชายครับ" ธามพูดตรงๆ "ผมรักอรุณรัศมี และผมต้องการจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" พ่อของธามหัวเราะเยาะ "เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เรื่องไร้สาระแบบนี้เกิดขึ้นเหรอ" "ผมรู้ครับว่ามันอาจจะทำให้พ่อผิดหวัง" ธามพูดต่อ "แต่ผมไม่สามารถหลอกตัวเองและหลอกเธอได้อีกต่อไป ผมรักเธอจริงๆ" "รักงั้นเหรอ" พ่อของธามพูดเสียงเย็นชา "ความรักมันกินไม่ได้นะธาม มันไม่สามารถสร้างอาณาจักรให้เราได้" "แต่ความสุขของผมมันสำคัญกว่าอำนาจและเงินทองนะครับพ่อ" ธามแย้ง "ผมอยากมีความสุขในชีวิตของผม" "เธอไม่มีสิทธิ์เลือก" พ่อของธามพูดเสียงดัง "เธอต้องทำตามที่ฉันบอก" ธามยืนนิ่ง เขาเห็นแววตาของพ่อที่แข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ เขาตระหนักได้ว่าการพูดคุยครั้งนี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้ "ผมขอโทษครับพ่อ" ธามพูดเสียงเบา "แต่ผมไม่สามารถทำตามที่คุณพ่อต้องการได้จริงๆ" เขาหันหลังเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้พ่อของเขายืนอยู่เพียงลำพังด้วยความโกรธและผิดหวัง ธามรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกมาทับถมอยู่ที่อก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ได้พูดในสิ่งที่ใจต้องการ