อรุณรัศมีตัดสินใจที่จะให้โอกาสธามอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ แต่ความรู้สึกในใจบอกเธอว่าเธออยากลองอีกสักหน เธอโทรศัพท์หาธามเพื่อบอกว่าเธอพร้อมจะคุยกับเขา ธามดีใจมาก เขารีบตอบตกลงและนัดสถานที่พบกันที่สวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาเคยมาด้วยกันบ่อยๆ ในช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังหวานชื่น วันนัดพบมาถึง อรุณรัศมีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอเลือกชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดี และแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกมั่นใจยิ่งขึ้น ขณะที่เธอกำลังจะออกจากบ้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของโรงพยาบาล เธอรับสายด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ "สวัสดีค่ะ" "อรุณรัศมี ดิฉันพยาบาลสมพรค่ะ" เสียงของคุณสมพรดังมาตามสาย "พอดีมีเรื่องด่วนนิดหน่อยค่ะ คุณปู่ของธาม... ท่านไม่สบายหนักมากเลยค่ะตอนนี้" หัวใจของอรุณรัศมีหล่นวูบ เธอพยายามตั้งสติ "อาการหนักมากเลยเหรอคะ" "ค่ะ หมอเพิ่งเข้ามาดูอาการเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ ทางบ้านธามเองก็กำลังจะเดินทางมา" คุณสมพรกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน "แต่ตอนนี้ท่านอยากเจอธามมากที่สุดเลยค่ะ" อรุณรัศมีรู้สึกสับสน เธอควรจะไปพบธามตามที่นัดไว้ หรือควรจะไปโรงพยาบาลเพื่อพบคุณปู่ของเขา "หนู... หนูจะรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เมื่อไปถึงโรงพยาบาล อรุณรัศมีพบกับธามที่กำลังยืนหน้าห้องไอซียูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาดูโทรมลงกว่าที่เธอเคยเห็น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้า "ธาม" อรุณรัศมีเรียกชื่อเขาเบาๆ ธามหันมามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความดีใจที่ได้เห็นเธอ แต่ก็ยังคงมีความเศร้าหมองอยู่ "อรุณรัศมี เธอมาแล้ว" "คุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ "หมอบอกว่าอาการไม่ค่อยดีนัก" ธามตอบเสียงแผ่ว "ผมเป็นห่วงท่านมาก" "คุณปู่ท่านรู้ไหมคะว่าหนูก็มา" "ผมบอกท่านแล้วครับ ท่านดีใจมากที่รู้ว่าเธอมา" ธามยิ้มบางๆ "ท่านอยากเจอเธอ" ทั้งสองคนยืนเงียบๆ อยู่หน้าห้องไอซียู ความตึงเครียดและความกังวลปกคลุมบรรยากาศ เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนความเปราะบางของชีวิต "อรุณรัศมี" ธามเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ฉันขอโทษนะ ฉันรู้ว่าวันนี้เรานัดเจอกัน แต่เรื่องคุณปู่มันสำคัญกว่า" "ไม่เป็นไรค่ะธาม หนูเข้าใจ" อรุณรัศมีตอบ "หนูเองก็อยากจะมาเยี่ยมคุณปู่เหมือนกัน" "เธอ... เธอยังจะให้โอกาสฉันอยู่ใช่ไหม" ธามถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ อรุณรัศมีมองหน้าธาม เธอเห็นความรู้สึกผิด ความรัก และความหวังในดวงตาของเขา "หนู... หนูอยากให้โอกาสค่ะ" เธอตอบ "แต่ตอนนี้ เรามาเป็นกำลังใจให้คุณปู่ก่อนนะคะ" ธามพยักหน้า เขากุมมือของอรุณรัศมีไว้แน่น ราวกับต้องการพลังใจจากเธอ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเศร้า แต่การได้อยู่เคียงข้างกันในเวลานี้ก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พยาบาลเดินออกมาจากห้องไอซียูแจ้งข่าวอาการของคุณปู่ ธามและอรุณรัศมีรีบเข้าไปดู คุณปู่ดูอ่อนเพลียมาก แต่ก็ยังคงมีสติ "อรุณรัศมี... หนูมาแล้วเหรอ" คุณปู่เอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ค่ะคุณปู่ หนูมาแล้วค่ะ" อรุณรัศมีจับมือของคุณปู่ไว้เบาๆ "ดีแล้ว... ดีแล้ว" คุณปู่ยิ้มอ่อนๆ "ธาม... ดูแลอรุณรัศมีให้ดีนะ" "ครับคุณปู่ ธามจะดูแลเธอให้ดีที่สุดครับ" ธามตอบเสียงหนักแน่น "อย่าให้เขาเสียใจนะ... เขาเป็นคนดี" คุณปู่พูดต่อ พลางมองไปที่ธาม "พวกเธอ... รักกันนะ" คำพูดของคุณปู่ทำให้ทั้งธามและอรุณรัศมีมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในที่สุด คุณปู่ก็หลับตาลงอย่างสงบ หลังจากนั้นไม่นาน ธามก็ได้คุยกับอรุณรัศมีอย่างเปิดอก เขาเล่าถึงความกดดันที่พ่อของเขากระทำต่อเขามาตลอด และการที่เขาเองก็ต่อสู้กับมันมาตลอดเช่นกัน เขาไม่เคยอยากสูญเสียเธอไปจริงๆ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด "ฉันเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และเสียใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "หนูก็เจ็บปวดมากค่ะธาม" อรุณรัศมีตอบ "แต่หนูก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "พ่อฉัน... ท่านยังไม่ยอมรับเธอ" ธามพูดต่อ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาขวางความสุขของเราอีกแล้ว ฉันพร้อมที่จะสู้เพื่อเรา" "แล้วพ่อของคุณ... เขาจะว่ายังไงคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความกังวล "ฉันจะคุยกับท่านอีกครั้ง" ธามยืนยัน "ฉันจะบอกท่านให้ชัดเจนว่าฉันรักเธอ และฉันจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับใครอื่นนอกจากเธอ" อรุณรัศมีมองธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การที่ธามพร้อมจะยืนหยัดเพื่อความรักของพวกเขา ก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก "ถ้าอย่างนั้น... หนูจะรอค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "รอให้คุณคุยกับพ่อของคุณเสร็จ แล้วเราค่อยมาดูกันอีกที" "ขอบคุณนะอรุณรัศมี" ธามจับมือเธอไว้แน่น "ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันอีกครั้ง" ทั้งสองคนยืนจับมือกันอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความสงบของโรงพยาบาล ความสัมพันธ์ของพวกเขาเพิ่งผ่านบททดสอบที่ยากลำบาก แต่ความหวังครั้งใหม่ก็กำลังจะเบ่งบานขึ้นมา