หลังจากวันนั้น ธามก็พยายามกลับไปใช้ชีวิตที่อพาร์ตเมนต์ของเขากับอรุณรัศมีและเอมอรให้เป็นปกติมากที่สุด เขาพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม ทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังคงมีคำถามที่ค้างคาใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น "คุณธามคะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "พรุ่งนี้คุณพ่อคุณแม่นัดทานข้าวเย็นที่บ้านนะคะ" ธามชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวขึ้นเข้าปาก "จริงเหรอ" เขาถาม "แล้วพ่อแม่บอกอะไรหรือเปล่า" "ก็... ท่านบอกว่าอยากให้คุณมาทานข้าวด้วย" อรุณรัศมีตอบ "แล้วก็... ท่านอยากจะคุยเรื่องสำคัญกับคุณ" ธามขมวดคิ้ว "เรื่องสำคัญอะไร" "หนูไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีส่ายหน้า "แต่ดูเหมือนว่า... จะเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจของครอบครัวนะคะ" ธามถอนหายใจ "ผมว่า... ผมต้องไป" เขาบอก "ถึงแม้ว่าผมจะไม่อยากเจอพ่อเท่าไหร่ก็ตาม" "ฉันเข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีจับมือของธาม "คุณไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" ธามมองอรุณรัศมีด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณนะ" เขาบอก "ที่เธอคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ" วันรุ่งขึ้น ธามและอรุณรัศมีก็เดินทางไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของอดุลย์ อารมณ์ของธามค่อนข้างตึงเครียด เขาไม่แน่ใจว่าอดุลย์ต้องการจะคุยเรื่องอะไรกับเขา และเขาจะรับมือกับมันอย่างไร เมื่อไปถึงบ้าน ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะปกติ อดุลย์และมารดาของธามนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าที่ธามคิดไว้ "มาแล้วเหรอ" อดุลย์ทักทาย "มานั่งสิ" ธามและอรุณรัศมีนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับอดุลย์และมารดาของเขา "พ่อครับ" ธามกล่าว "พ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมครับ" อดุลย์มองธามด้วยสายตาที่จริงจัง "พ่อ... พ่อมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจ" เขาเริ่มพูด "และพ่อก็อยากจะให้ลูกเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจครั้งนี้ด้วย" "เรื่องอะไรครับพ่อ" ธามถาม "โครงการใหม่ที่ลูกเสนอเข้ามา" อดุลย์ตอบ "พ่อ... พ่อได้ทบทวนแล้ว" ธามเงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยความประหลาดใจ "แล้ว... แล้วพ่อตัดสินใจว่ายังไงครับ" "พ่อ... พ่อคิดว่าโครงการของลูกน่าสนใจ" อดุลย์กล่าว "แต่... พ่อก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง" "กังวลเรื่องอะไรครับพ่อ" ธามถาม "พ่อ... พ่อเป็นห่วงเรื่องความเสี่ยง" อดุลย์ตอบ "โครงการนี้มันค่อนข้างใหม่ และก็มีความเสี่ยงที่สูง" "ผมเข้าใจครับพ่อ" ธามกล่าว "แต่ผมได้ศึกษาข้อมูลมาอย่างดีแล้ว และผมเชื่อมั่นว่าโครงการนี้จะประสบความสำเร็จ" อดุลย์พยักหน้าช้าๆ "พ่อ... พ่อรู้ว่าลูกมีความสามารถ" เขาบอก "แต่พ่อก็ยังอยากให้ลูกพิจารณาถึงผลกระทบที่จะตามมาด้วย" "ผลกระทบอะไรครับพ่อ" ธามถาม "ผลกระทบต่อ... ต่อบริษัทของเรา" อดุลย์ตอบ "ถ้าโครงการนี้ล้มเหลว มันอาจจะส่งผลเสียอย่างใหญ่หลวงต่อบริษัท" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจความกังวลของบิดา แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกจำกัดอิสรภาพในการทำงาน "พ่อครับ" ธามกล่าว "ผมขอให้พ่อเชื่อมั่นในตัวผม" "ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" อดุลย์มองธามด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง "พ่อ... พ่อเชื่อใจลูก" เขาพูด "แต่พ่อก็อยากให้ลูกระมัดระวัง" "ผมจะระมัดระวังครับพ่อ" ธามตอบ อรุณรัศมีที่นั่งเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้น "คุณพ่อคะ" เธอพูด "หนูคิดว่า... โครงการนี้มีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จสูงนะคะ" "หนูได้ศึกษาข้อมูลบางส่วนแล้ว และมันก็น่าสนใจมาก" อดุลย์มองอรุณรัศมีด้วยความประหลาดใจ "เธอ... เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ" "ค่ะคุณพ่อ" อรุณรัศมีตอบ "หนูสนับสนุนธามเสมอค่ะ" อดุลย์ยิ้มออกมาเล็กน้อย "ดี" เขาพูด "พ่อ... พ่อดีใจที่ได้เห็นพวกเธอรักกันและสนับสนุนกัน" ธามมองอรุณรัศมีด้วยความซาบซึ้ง เขาขอบคุณเธอในใจที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ หลังจากนั้น การพูดคุยก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นๆ อดุลย์ถามถึงเอมอร ถามถึงชีวิตประจำวันของพวกเขา ธามรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง เมื่อใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็น มารดาของธามก็ชวนอรุณรัศมีไปดูต้นไม้ในสวน "ไปเถอะจ้ะ" เธอบอก "ฉันอยากให้เธอช่วยเลือกต้นไม้สวยๆ ไปปลูกที่บ้าน" อรุณรัศมียิ้ม "ค่ะคุณแม่" เธอตอบ เมื่อทั้งสองคนเดินออกไป ธามก็หันไปมองพ่อของเขา "พ่อครับ" เขาถาม "เรื่องที่พ่ออยากคุยกับผม... มันจบแค่นี้เหรอครับ" อดุลย์มองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "พ่อ... พ่อแค่อยากจะให้ลูกรู้ว่า พ่อ... พ่อเป็นห่วงลูกนะ" เขาตอบ "พ่อ... พ่อไม่อยากให้ลูกต้องลำบาก" "ผมเข้าใจครับพ่อ" ธามกล่าว "แต่บางครั้ง... การได้ลองผิดลองถูก มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้" อดุลย์พยักหน้าช้าๆ "พ่อ... พ่อรู้" เขาพูด "แต่พ่อก็อยากให้ลูก... พ่ออยากให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข" ธามมองพ่อของเขาด้วยความเข้าใจ เขาเริ่มตระหนักได้ว่า บางที ความกังวลของพ่อ อาจจะมาจากความรักที่พ่อมีให้เขา "พ่อครับ" ธามกล่าว "ผมสัญญาว่า ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" "ผมจะทำให้ครอบครัวของเรามีความสุข" อดุลย์ยิ้ม "พ่อ... พ่อเชื่อใจลูก" เขาบอก ธามรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เขารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อ เริ่มกลับมาดีขึ้นอีกครั้ง เมื่ออรุณรัศมีกลับมาพร้อมกับมารดาของธาม พวกเขาก็ةทานอาหารเย็นด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ ธามรู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัว เขาได้เรียนรู้ว่า บางครั้ง ความจริงที่เราต้องเผชิญ อาจจะไม่น่ากลัวอย่างที่เราคิด แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังจะขับรถออกจากคฤหาสน์ เขาได้เห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ในสวน เขาเหลือบมองไปอีกครั้ง และได้เห็น... อดุลย์กำลังยืนคุยอยู่กับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ธามรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในท่าทีของพ่อ แต่เขาก็ไม่อยากคิดไปเอง "พ่อกำลังทำอะไรอยู่" ธามถามตัวเองในใจ เขาตัดสินใจที่จะยังไม่ถามเรื่องนี้กับพ่อในตอนนี้ แต่เขาจะคอยสังเกตการณ์ต่อไป ความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ อาจจะกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า