หลายวันผ่านไปนับจากวันที่ธามได้เข้าพบอดุลย์เพื่อนำเสนอโครงการใหม่ บรรยากาศในบ้านของธามและอรุณรัศมีกลับมาอบอุ่นและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม เอมอร ลูกชายตัวน้อยของพวกเขากำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุขในสวน และธามเองก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขาได้กลับไปโฟกัสกับงานที่อพาร์ตเมนต์ และเริ่มวางแผนอนาคตกับอรุณรัศมี "คุณธามคะ" เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นปลุกธามที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ "ใครโทรมาเหรอคะ" อรุณรัศมีถามเมื่อเห็นหน้าจอ ธามมองชื่อผู้โทรเข้า "ไม่คุ้นเลย" เขาตอบ "ไม่รู้ว่าเป็นใคร" เขาตัดสินใจกดรับสาย "สวัสดีครับ" ธามกล่าว "ธาม... ฉันเอง" เสียงหวานเจือความเหนื่อยล้าดังมาจากปลายสาย ธามแข็งทื่อไปทันที เขาจำเสียงนั้นได้เป็นอย่างดี เสียงของแพรวา แฟนเก่าของเขา ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งของปัญหาในอดีต "แพรวา..." ธามเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความไม่สบายใจ "เธอ... เธอโทรมาทำไม" "ฉัน... ฉันอยากเจอธาม" แพรวาตอบ "มีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยด้วย" "ตอนนี้ฉันยุ่งมาก" ธามพยายามตัดบท "แล้วเราก็ไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้วนะ" "ได้โปรดเถอะธาม" แพรวาร้องขอ "มันสำคัญจริงๆ นะ ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ" ธามลังเล เขารู้สึกถึงความอึดอัดใจอย่างมาก การได้ยินเสียงของแพรวาทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาที่เขาเคยหลงผิด และเกือบจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไป "เรื่องอะไร" ธามถามอย่างระแวง "เรื่อง... เรื่องเงินน่ะ" แพรวาตอบเสียงแผ่ว "ฉันมีปัญหาทางการเงินหนักมากจริงๆ ตอนนี้ฉันกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย" ธามเงียบไป เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่แพรวาบอกมา "แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงมาขอความช่วยเหลือจากฉัน" "เพราะฉันรู้ว่าธามใจดี" แพรวาพูด "และฉันก็รู้ว่าธามมีฐานะที่ดี" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะช่วยอะไรเธอได้" ธามตอบอย่างอึดอัด "ฉันเองก็มีภาระที่ต้องดูแล" "แค่เจอกันนะธาม" แพรวาคะยั้นคะยอ "ขอแค่เจอกันสักครั้ง ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง" หลังจากวางสายโทรศัพท์ ธามก็นั่งนิ่งไปพักใหญ่ เขาหันไปมองอรุณรัศมีที่กำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วง "ใครโทรมาคะ" อรุณรัศมีถาม "ก็... เป็นเพื่อนเก่าคนหนึ่งน่ะ" ธามตอบบ่ายเบี่ยง "เขา... เขาต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงิน" "แล้วคุณจะช่วยเขาไหมคะ" อรุณรัศมีถาม ธามถอนหายใจ "ผมไม่รู้สิ" เขาตอบ "แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่" "ถ้าคุณไม่สบายใจ ก็ไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะ" อรุณรัศมีบอก "เราเองก็มีเรื่องที่ต้องดูแลเหมือนกัน" "ผมรู้" ธามกล่าว "แต่ผมก็รู้สึกผิดถ้าไม่ทำอะไรเลย" "คุณไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะ" อรุณรัศมีจับมือธาม "คุณได้เลือกเส้นทางชีวิตของคุณแล้ว และคุณก็ได้เลือกครอบครัวของคุณแล้ว" คำพูดของอรุณรัศมีทำให้ธามรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เขารู้สึกเหมือนกำลังจะทำผิดพลาดอีกครั้ง "ผม... ผมขอไปคุยกับเขาหน่อยนะ" ธามตัดสินใจ "คุณธามคะ" อรุณรัศมีมองหน้าเขา "คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมแค่จะไปคุยนะ" ธามบอก "ถ้าผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ผมก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" เธอกล่าว "แต่คุณต้องระวังตัวนะคะ" ธามออกเดินทางไปพบแพรวาตามที่นัดหมาย เขาเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว เพื่อหลีกเลี่ยงการพบปะกับคนรู้จัก เมื่อไปถึง แพรวาก็นั่งรอเขาอยู่แล้ว เธอในวัยที่เปลี่ยนไป แต่ก็ยังคงมีเค้าโครงใบหน้าที่เขาคุ้นเคย "ธาม... ขอบคุณมากนะที่มา" แพรวากล่าวเมื่อธามนั่งลง "ว่ามาสิ" ธามตอบ "มีเรื่องอะไรที่สำคัญขนาดนั้น" แพรวาเล่าเรื่องราวของเธออย่างละเอียด เธอเล่าถึงปัญหาการเงินที่รุมเร้า หนี้สินที่พอกพูน และการถูกฟ้องร้อง เธอบอกว่าเธอได้พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ "ฉัน... ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ ธาม" แพรวาพูด น้ำตาคลอ "ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่ฉันต้องการเงินจำนวนหนึ่งเพื่อประคองสถานการณ์ไปก่อน" ธามฟังอย่างเงียบๆ เขารู้สึกเห็นใจแพรวา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกลัว ความกลัวที่จะกลับไปสู่ปัญหาเดิมๆ "เธอต้องการเท่าไหร่" ธามถาม แพรวาบอกจำนวนเงินที่เธอต้องการ ซึ่งเป็นจำนวนที่ค่อนข้างมากสำหรับธาม "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมจะหาเงินจำนวนนี้ให้เธอได้หรือเปล่า" ธามกล่าว "ผมมีภาระที่ต้องดูแลครอบครัว" "ฉันรู้" แพรวาตอบ "แต่ถ้าธามช่วยฉันครั้งนี้ ฉันจะไม่มีวันลืมบุญคุณของธามเลย" ธามกำลังเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่ง เงาอดีตกำลังจะย้อนกลับมาบั่นทอนชีวิตปัจจุบันของเขา