แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของอรุณรัศมี เธอลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัว รอยน้ำตาบนแก้มและเสียงสารภาพรักของนนท์ ยังคงก้องอยู่ในหู เธอถอนหายใจยาว พลางลุกขึ้นนั่งบนเตียง "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง อรุณรัศมีพยายามจะปัดความคิดเกี่ยวกับนนท์ออกไป เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์กับเขานั้นเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอยังคงมีความรู้สึกบางอย่างให้กับธามอยู่ แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอและธามจะเต็มไปด้วยอุปสรรค เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นสวนดอกไม้สีสันสดใสของโรงพยาบาล อรุณรัศมีสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "ฉันต้องเข้มแข็ง" เธอพูดกับตัวเอง "ฉันต้องเลือกทางที่ถูกต้อง" ขณะที่เธอกำลังคิดทบทวน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู ปรากฏชื่อของธามบนหน้าจอ "ว่าไงคะ" อรุณรัศมีรับสายด้วยเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติ "อรุณรัศมี" เสียงของธามฟังดูเครียด "เมื่อคืนฉันรอคุณที่ร้านกาแฟ แต่คุณไม่มา" "ขอโทษค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เมื่อคืนมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น" "เกิดเรื่องอะไร" ธามถามด้วยความเป็นห่วง "เรื่องส่วนตัวค่ะ" อรุณรัศมีเลี่ยงที่จะตอบ "คุณมีเรื่องจะคุยกับฉันจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอน" ธามตอบ "ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" อรุณรัศมีลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะพบธามหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะรู้ว่าธามมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอก "เจอกันที่ไหนคะ" เธอถาม "ที่ร้านกาแฟเดิม ตอนบ่ายสามโมง" ธามตอบ "ค่ะ" อรุณรัศมีรับคำ แล้ววางสาย เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดที่ดูเรียบร้อยและสง่างาม เธอรู้ว่าการพบธามครั้งนี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ เมื่อถึงเวลานัด อรุณรัศมีเดินเข้าไปในร้านกาแฟ เธอเห็นธามนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "คุณอรุณรัศมี" ธามทักทายเมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ "สวัสดีค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลงตรงข้ามเขา "ผมขอโทษที่เมื่อคืนผมทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" ธามกล่าว "แต่ผมมีเรื่องสำคัญจริงๆ ที่ต้องบอกคุณ" "เรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีถาม ธามสูดหายใจลึก "ผม... ผมกำลังจะแต่งงาน" คำพูดของธามทำให้โลกทั้งใบของอรุณรัศมีหยุดหมุน เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ "คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ "ผมกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง" ธามกล่าว "เธอตั้งท้องลูกของผม" อรุณรัศมีนิ่งไป เธอไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่ได้รับได้เลย ความรักที่เธอทุ่มเทให้กับธามตลอดมา มันพังทลายลงตรงหน้า "ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อน" เธอถามเสียงแผ่ว "ผม... ผมกลัว" ธามตอบ "ผมกลัวที่จะเสียคุณไป" "แต่สุดท้าย คุณก็เสียผมไปอยู่ดี" อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่นะครับ" อรุณรัศมีลุกขึ้นยืนจากโต๊ะ เดินออกจากร้านกาแฟไป โดยไม่หันกลับมามองธามอีกเลย เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทิศทาง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอคิดถึงคำพูดของนนท์ "ผมชอบคุณ" คำพูดที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นแสงสว่างเดียวที่พอจะนำทางเธอออกจากความมืดมิด เธอหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ของนนท์ "ฮัลโหล" เสียงของนนท์ดังขึ้น "คุณนนท์คะ" อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา "ฉัน... ฉันอยากเจอคุณ" "คุณอยู่ที่ไหน" นนท์ถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันไม่รู้" อรุณรัศมีตอบ "แต่ฉันต้องการคุณ" "บอกผมมา ผมจะไปหาคุณ" นนท์กล่าว อรุณรัศมีบอกสถานที่ที่เธออยู่ให้นนท์ทราบ เธอยังคงเดินต่อไป พร้อมกับความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นในใจ นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ความรักที่อาจจะผิดตั้งแต่ต้น แต่บางที... ความรักที่ผิดนี้ อาจจะเป็นความรักที่ใช่สำหรับเธอจริงๆ