อรุณรัศมีใช้เวลาหลายวันจมอยู่กับความเศร้า เธอพยายามทำงานตามปกติ แต่สมาธิของเธอก็หลุดลอยไปตลอดเวลา ใบหน้าของธามที่กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ยังคงตามหลอกหลอนเธอ "อรุณรัศมี คุณโอเคหรือเปล่า" คุณสมพรเอ่ยถามขณะที่เธอกำลังจัดยาให้ผู้ป่วย อรุณรัศมีหันไปมองคุณสมพร ยิ้มเจื่อนๆ "ค่ะคุณป้า หนูโอเคค่ะ" "คุณป้าเห็นนะว่าคุณไม่โอเค" คุณสมพรพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บอกป้าได้นะ ถ้ามีอะไรที่ป้าพอจะช่วยได้" อรุณรัศมียิ้มขอบคุณ "ขอบคุณค่ะคุณป้า" เธอรู้ว่าคุณสมพรเป็นห่วงเธอ แต่ในตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างไรดี ความเจ็บปวดมันยังคงสดใหม่เกินไป วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อรุณรัศมีพยายามทำใจยอมรับความจริง แม้ว่ามันจะยากลำบากเหลือเกิน เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกายเริ่มผ่ายผอมลง ในตอนเย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะกลับบ้าน นนท์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านพักคนชรา "อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วง "ผมเป็นห่วงคุณมาก" อรุณรัศมีมองนนท์ด้วยความประหลาดใจ "คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ" "ผมอยากมาหาคุณ" นนท์ตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังมีปัญหา" อรุณรัศมีเม้มปากแน่น เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับความใส่ใจของนนท์ "คุณรู้เรื่องของธามแล้วเหรอคะ" นนท์พยักหน้า "ผมรู้เรื่องทั้งหมด" อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งข้างทาง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง "ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเลยค่ะนนท์" นนท์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ "ผมเข้าใจว่ามันยาก" เขาพูดเสียงเบา "แต่คุณต้องเข้มแข็งนะ" "ฉันพยายามแล้วค่ะ" อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา "แต่ทุกครั้งที่นึกถึงหน้าเขา ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย" นนท์มองอรุณรัศมีด้วยความเห็นใจ เขาอยากจะโอบกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป "ผมรู้ว่ามันคงจะเจ็บปวดมาก" นนท์พูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" อรุณรัศมีหันไปมองนนท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "แล้ว... แล้วคุณล่ะคะ" "ผมอยู่ตรงนี้" นนท์ตอบ "ผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ" คำพูดของนนท์ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะยังคงรักธามอยู่ แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกขอบคุณนนท์ไม่ได้ "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ไม่เป็นไร" นนท์ยิ้มให้เธอ "ถ้าคุณอยากจะคุย ผมพร้อมจะรับฟังเสมอ" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอตัดสินใจว่าจะลองเปิดใจคุยกับนนท์ดู เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เธอสามารถไว้ใจได้ "คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ..." อรุณรัศมีเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นนท์ฟัง ตั้งแต่เริ่มต้นความสัมพันธ์กับธาม ไปจนถึงวันที่เธอได้รู้ความจริงอันโหดร้าย นนท์ฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่ขัดจังหวะใดๆ ปล่อยให้อรุณรัศมีได้ระบายทุกอย่างออกมา เมื่ออรุณรัศมีเล่าจบ เธอก็เงยหน้ามองนนท์ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผมเสียใจด้วยนะอรุณรัศมี" นนท์พูด "ผมรู้ว่ามันเจ็บปวดมาก" "แล้ว... คุณคิดว่าหนูควรจะทำยังไงดีคะ" อรุณรัศมีถาม "ผมคิดว่าคุณควรจะให้เวลาตัวเอง" นนท์ตอบ "ให้เวลาตัวเองได้เศร้า ได้เสียใจ แล้วค่อยๆ ก้าวต่อไป" "แล้ว... ถ้าหนูยังรักเขาอยู่ล่ะคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่นเครือ "มันเป็นเรื่องธรรมดา" นนท์พูด "ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่จะหายไปได้ง่ายๆ" "แต่... คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้ว" อรุณรัศมีพูดต่อ "ใช่" นนท์เห็นด้วย "มันเป็นไปไม่ได้แล้ว" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นอยู่ในลำคอ "ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ" นนท์พูดอย่างอ่อนโยน "ถ้าคุณต้องการใครสักคนที่จะรับฟัง ผมพร้อมเสมอ" อรุณรัศมีลืมตาขึ้นมามองนนท์ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ขอบคุณนะคะนนท์" "ไม่เป็นไร" นนท์ยิ้มตอบ "เราคือเพื่อนกันนะ" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับนนท์กำลังจะพัฒนาไปในทิศทางใหม่ แม้ว่าหัวใจของเธอจะยังคงมีรอยร้าวจากธาม แต่เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีแสงสว่างเล็กๆ ส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง วันรุ่งขึ้น อรุณรัศมีกลับไปทำงานด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เธอรู้ว่าการจะก้าวผ่านเรื่องราวนี้ไปได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็มีนนท์อยู่เคียงข้าง ขณะที่เธอกำลังจัดยาให้ผู้ป่วย ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอย่างแรง นนท์เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด "อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธอ "ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" อรุณรัศมีรู้สึกใจหายวาบ "เรื่องอะไรคะ" "ผม... ผมต้องไปต่างประเทศ" นนท์พูด "บริษัทส่งผมไปทำงานที่นั่น" อรุณรัศมีอึ้งไป "ไป... ไปเมื่อไหร่คะ" "อีกสองอาทิตย์ข้างหน้า" นนท์ตอบ "ผมจะอยู่ที่นั่นอย่างน้อยหนึ่งปี" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอถล่มลงมาอีกครั้ง เธอเพิ่งจะเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่แล้วความจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง "ทำไม... ทำไมต้องเป็นตอนนี้คะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" นนท์ถอนหายใจ "แต่มันเป็นโอกาสที่ผมจะพลาดไม่ได้" อรุณรัศมีมองนนท์ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "แล้ว... แล้วคุณจะติดต่อผมมาบ้างไหมคะ" "แน่นอน" นนท์รีบตอบ "ผมจะติดต่อคุณมาตลอด" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้อีกครั้ง "ผมขอโทษนะอรุณรัศมี" นนท์พูด "ผมขอโทษที่ต้องไปทิ้งคุณไว้แบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีพูดเสียงเบา "หนูเข้าใจ" เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้ เธอควรจะดีใจที่เขามีโอกาสที่ดี แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน