อรุณรัศมีใช้เวลาสองอาทิตย์สุดท้ายก่อนที่นนท์จะเดินทางไปต่างประเทศอย่างเต็มที่ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพูดคุยกับเขา ทั้งทางโทรศัพท์และเจอหน้ากันเมื่อมีโอกาส "คุณจะคิดถึงผมไหม" นนท์ถามเธอในวันสุดท้ายก่อนเดินทาง อรุณรัศมีมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้า "แน่นอนค่ะ" "ผมจะคิดถึงคุณมาก" นนท์พูด "ผมจะติดต่อคุณมาทุกวันเลย" "สัญญาได้ไหมคะ" อรุณรัศมีถาม "สัญญา" นนท์ตอบหนักแน่น วันเดินทางมาถึง อรุณรัศมีไปส่งนนท์ที่สนามบิน เธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นเขาก้าวเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร "ดูแลตัวเองนะ" นนท์หันกลับมาบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหายลับไป เมื่อนนท์จากไป ความรู้สึกว่างเปล่าก็กลับมาอีกครั้ง อรุณรัศมีพยายามเข้มแข็ง แต่เธอก็อดที่จะคิดถึงนนท์ไม่ได้ เธอรับโทรศัพท์จากเขาเกือบทุกวัน เขาเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันของเขาให้เธอฟังเสมอ เธอเองก็เล่าเรื่องที่บ้านพักคนชราให้เขาฟังเช่นกัน "วันนี้คุณป้าสมพรอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยค่ะ" อรุณรัศมีเล่า "ท่านเล่าเรื่องเก่าๆ ให้ฟังตั้งเยอะแยะ" "ดีจังเลย" นนท์ตอบ "ผมอยากเจอคุณป้าสมพรบ้าง" "คุณป้าท่านก็อยากเจอคุณเหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีพูด "ท่านชอบคุณมากเลยนะคะ" "ผมก็ชอบคุณป้าเหมือนกัน" นนท์ยิ้ม "ไว้ผมกลับมา ผมจะไปเยี่ยมท่านแน่นอน" บทสนทนาของพวกเขายังคงดำเนินต่อไปอย่างสม่ำเสมอ แต่นานวันเข้า อรุณรัศมีก็เริ่มรู้สึกถึงความห่างเหินที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "วันนี้คุณยุ่งมากเลยเหรอคะ" อรุณรัศมีถามนนท์เมื่อเขาดูเหมือนจะรีบร้อนวางสาย "นิดหน่อยครับ" นนท์ตอบ "งานมันเยอะมากช่วงนี้" "แล้ว... พรุ่งนี้จะโทรมาอีกไหมคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล "แน่นอน" นนท์ตอบ "ผมจะโทรมานะ" แต่แล้ววันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ของอรุณรัศมีก็เงียบสนิท เธอรอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นวี่แววของสายจากนนท์ เธอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอพยายามโทรหาเขา แต่ก็ไม่มีใครรับสาย "เขาคงยุ่งจริงๆ" เธอปลอบตัวเอง แต่ความรู้สึกกังวลก็ไม่ยอมจางหายไป หลายวันต่อมา โทรศัพท์ก็ยังคงเงียบสนิท อรุณรัศมีเริ่มรู้สึกว่าความหวังที่เธอเคยมีต่อความสัมพันธ์กับนนท์ กำลังจะเลือนรางไป เธอตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมคุณสมพร "คุณป้าคะ" อรุณรัศมีเข้าไปในห้องพักของคุณสมพร "หนู... หนูคิดถึงคุณป้าจังเลยค่ะ" คุณสมพรยิ้ม "มาๆ มานั่งข้างป้าสิ" อรุณรัศมีนั่งลงข้างเตียงของคุณสมพร เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "คุณป้าคะ... หนู... หนูเหมือนจะเสียใจเรื่องธามอีกแล้วค่ะ" คุณสมพรเอื้อมมือมาจับมืออรุณรัศมีไว้ "ทำไมล่ะลูก" "หนู... หนูไม่รู้ค่ะ" อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา "เหมือนกับว่า... หนูยังรักเขาอยู่" คุณสมพรลูบหลังอรุณรัศมีเบาๆ "บางครั้ง ความรู้สึกมันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะควบคุมได้ง่ายๆ หรอกนะลูก" "แต่... หนูไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้เลยนะคะ" อรุณรัศมีพูด "หนูรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้ว" "แต่คุณก็ยังรู้สึก" คุณสมพรพูด "ให้เวลากับตัวเองนะลูก" อรุณรัศมีเงียบไป เธอรู้สึกสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เธอรักธาม แต่เธอก็เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับนนท์เช่นกัน "แล้ว... เรื่องของนนท์ล่ะคะคุณป้า" อรุณรัศมีถาม "เขา... เขาหายไปเลยค่ะ" คุณสมพรมองหลานสาวด้วยความเห็นใจ "บางทีเขาก็อาจจะมีเหตุผลของเขา" "หนูไม่รู้ค่ะ" อรุณรัศมีพูด "แต่หนูเสียใจ" เธอรู้สึกเสียใจที่ความสัมพันธ์กับนนท์อาจจะจบลงแบบนี้ โดยที่เธอไม่เข้าใจเหตุผล ในระหว่างนั้นเอง ประตูห้องพักของคุณสมพรก็ถูกเปิดออก นนท์ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าเหนื่อยอ่อน "นนท์!" อรุณรัศมีอุทานด้วยความประหลาดใจ "อรุณรัศมี" นนท์เดินเข้ามาหาเธอ "ผมขอโทษ ผมหายไป" "ทำไมคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมป่วยครับ" นนท์พูด "ผมไม่สบายหนักมาก จนแทบจะพูดไม่ได้" อรุณรัศมีตกใจมาก "ป่วย... ป่วยเป็นอะไรคะ" "ผมเป็นไข้เลือดออกครับ" นนท์ตอบ "นอนโรงพยาบาลไปเกือบสองอาทิตย์" อรุณรัศมีอึ้งไป เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่นนท์ไม่ได้หายไปไหน แต่ก็รู้สึกผิดที่เธอคิดไปต่างๆ นานา "แล้ว... ตอนนี้คุณหายดีแล้วเหรอคะ" เธอถาม "เกือบแล้วครับ" นนท์ยิ้มอ่อนๆ "ผมเลยรีบมาหาคุณ" อรุณรัศมีมองหน้านนท์ เธอรู้สึกผิดที่คิดว่าเขาไม่ใส่ใจเธอ "ฉัน... ฉันขอโทษนะคะ" อรุณรัศมีพูด "ฉันคิดไปเอง" "ไม่เป็นไร" นนท์ยิ้ม "ผมเข้าใจ" เขามองไปที่คุณสมพร "คุณป้าครับ ผมขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ" "ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณสมพรตอบ "หายแล้วก็ดีแล้ว" นนท์หันกลับมามองอรุณรัศมี "ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะ" "ไม่ต้องขอโทษค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แค่คุณหายดีแล้ว หนูก็ดีใจแล้ว" เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับนนท์ยังคงมีความหวังอยู่บ้าง แม้ว่าเรื่องราวทั้งหมดจะซับซ้อนและเต็มไปด้วยอุปสรรค