อรุณรัศมีนั่งลงข้างเตียงของคุณสมพร ใบหน้าของเธอหมองเศร้า ดวงตาฉายแววของความผิดหวังระคนสับสน "หนู... หนูไม่เข้าใจเลยค่ะคุณป้า" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา คุณสมพรจับมือของอรุณรัศมีมากุมไว้ พลางบีบเบาๆ "ไม่เข้าใจเรื่องอะไรคะ บอกป้าได้นะ" "คุณนนท์ค่ะ" อรุณรัศมีถอนหายใจยาว "เขา... เขาไม่ติดต่อมาเลยค่ะ ตั้งแต่วันนั้น" คุณสมพรพยักหน้าช้าๆ "ป้าก็สังเกตอยู่เหมือนกันนะ ปกติเขาโทรหาหนูทุกวันเลยนี่" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงสั่นเครือ "ตอนแรกหนูก็คิดว่าเขาคงงานยุ่งจริงๆ แต่ตอนนี้... มันนานเกินไปแล้วค่ะ" เธอปล่อยมือคุณสมพร ก่อนจะกอดเข่าตัวเองแน่น "หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เลยค่ะคุณป้า" "อย่าพูดแบบนั้นนะ" คุณสมพรดุเบาๆ "หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" "แต่หนูรู้สึกผิดค่ะ" อรุณรัศมีเงยหน้ามองคุณสมพร น้ำตาคลอ "หนูรู้สึกผิดที่เคยคิดว่าเขาจะเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจหนูได้ หนูรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ตัวเองมีความหวังกับเขา ทั้งๆ ที่ใจหนูยังคงเป็นของใครอีกคน" "ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้หรอกหนู" คุณสมพรปลอบ "แล้วเรื่องของธามล่ะ เป็นยังไงบ้าง" อรุณรัศมีส่ายหน้าช้าๆ "หนูไม่รู้ค่ะ ตั้งแต่ข่าววันนั้น หนูก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวอะไรจากเขาอีกเลย" เธอหวนคิดถึงใบหน้าของธาม ภาพงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงฉายซ้ำในหัว "บางที... บางทีเขาอาจจะมีความสุขดีกับชีวิตใหม่ของเขาก็ได้ค่ะ" "หนูอย่าเพิ่งคิดไปเองสิ" คุณสมพรบอก "ถึงแม้ว่าเขาจะกำลังจะแต่งงาน แต่เราก็ไม่รู้ว่าเบื้องหลังมันเป็นยังไง" "แล้วหนูจะทำยังไงดีคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงหมดหวัง "หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ เลยค่ะ" "ค่อยๆ หายใจนะหนู" คุณสมพรจับมือเธอไว้แน่นอีกครั้ง "ป้าอยู่ตรงนี้ ป้าจะคอยอยู่ข้างๆ หนูก็แล้วกัน" อรุณรัศมีมองใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตาของคุณสมพร เธอรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งที่ยังมีใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังเธอ แม้ว่าเธอจะยังคงสับสนและเจ็บปวดอยู่ก็ตาม "ขอบคุณค่ะคุณป้า" "แล้วเรื่องของนนท์... หนูจะทำยังไงต่อไป" คุณสมรถาม อรุณรัศมีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "หนูไม่รู้ค่ะ ตอนนี้หนูขอเวลาทำใจสักพักนะคะ" "ได้เลย" คุณสมพรพยักหน้า "ถ้าหนูอยากจะคุยเมื่อไหร่ ก็มาหาป้าได้เสมอนะ" อรุณรัศมีพยักหน้ารับ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "หนูขอตัวก่อนนะคะคุณป้า" "จ้ะ ดูแลตัวเองนะ" คุณสมพรเอ่ยส่ง อรุณรัศมีเดินออกจากห้องของคุณสมพร แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในโถงทางเดิน แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความมืดมิดในใจของเธอได้เลย เธอเดินไปตามทางเดินอย่างเหม่อลอย คิดถึงบทสนทนาของเธอกับนนท์ในวันสุดท้ายก่อนเขาจากไป "ผมจะติดต่อคุณมาทุกวันเลย" เขาเคยสัญญา คำสัญญาที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงแค่ลมปาก เธอพยายามมองหาเหตุผลเข้าข้างนนท์ แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะหาได้ ความเงียบที่เกิดขึ้นมันบาดลึกเกินกว่าจะอธิบาย เธอเดินไปที่สวนของบ้านพักคนชรา นั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเดิมที่เคยนั่งคุยกับนนท์หลายครั้ง เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "เขาคงจะไม่ติดต่อมาอีกแล้วจริงๆ สินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ของนนท์ "นนท์!" เธออุทานเบาๆ ด้วยความประหลาดใจปนดีใจ เธอรีบกดรับสายทันที "ฮัลโหล" เสียงของเธอดูสั่นเครือเล็กน้อย "อรุณรัศมี" เสียงของนนท์ดังมาตามสาย "ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมหายไปนานมาก" อรุณรัศมีกลั้นน้ำตาไว้ "คุณ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" "ผมสบายดีครับ" นนท์ตอบ "แต่ผม... ผมมีเรื่องจะบอกคุณ" หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัดแน่น "เรื่องอะไรคะ" "ผม... ผมกำลังจะแต่งงานครับ" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอึดอัด คำพูดนั้นเหมือนมีค้อนทุบลงบนหัวใจของอรุณรัศมีอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธออ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก "อรุณรัศมี คุณได้ยินผมไหม" นนท์ถาม "ค่ะ... ค่ะ" เธอตอบเสียงแหบพร่า "ผม... ผมขอโทษจริงๆ" นนท์พูดต่อ "ผมรู้ว่าผมไม่ควรทำแบบนี้ แต่เธอเป็นคนที่ผมรักมาตลอด" "คนที่คุณรักมาตลอด..." อรุณรัศมีทวนคำ พูดซ้ำไปซ้ำมาในหัว "แล้ว... แล้วที่ผ่านมาล่ะคะ" "ผม... ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง" นนท์เสียงอ่อยลง "ผมคิดว่าผมจะตัดใจจากเธอได้ แต่ผมทำไม่ได้" อรุณรัศมีปล่อยให้เสียงสะอื้นดังออกมาจากลำคอ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นสวน น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "คุณหลอกหนู" เธอพูดเสียงขาดห้วง "คุณหลอกหนูมาตลอด" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณนะครับ" นนท์พยายามแก้ตัว "ผมแค่... ผมแค่ไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง" "คุณรู้ดีที่สุดค่ะ" อรุณรัศมีพูดประชด "คุณรู้ดีว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" "อรุณรัศมี ได้โปรดฟังผมก่อน" นนท์วิงวอน "ไม่ค่ะ" อรุณรัศมีตัดบท "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว" เธอพูดจบก็กดวางสายทันที เธอโยนโทรศัพท์ลงบนพื้นอย่างแรง มันกระเด็นไปตกอยู่ข้างพุ่มไม้ เธอทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ฟูมฟาย หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ อีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่ากำลังจะจางหายไป กลับถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงกว่าเดิม ราวกับพายุที่ซัดทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ที่นั่นนานเท่าไหร่ รู้สึกเพียงแต่ว่าความหวังสุดท้ายที่มีกำลังจะดับสูญไป พร้อมๆ กับหัวใจที่บอบช้ำของเธอ