แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของอรุณรัศมี ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์ เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามทบทวนบทสนทนากับธามเมื่อคืนนี้ "พรุ่งนี้... พรุ่งนี้เจอกันนะที่ร้านกาแฟเดิมของเราตอนบ่ายโมง เราจะคุยกันให้รู้เรื่อง" คำพูดของธามยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ความหวังเล็กๆ ที่เคยดับมอดไป กำลังถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลและความกลัวก็ก่อตัวขึ้นในใจ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับธามในวันนี้ จะเป็นการตัดสินชะตากรรมของความสัมพันธ์ที่ผิดตั้งแต่ต้นของเธอ ตลอดทั้งวัน อรุณรัศมีพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไปทำงานตามปกติ จัดยาให้ผู้ป่วย ยิ้มแย้มทักทายทุกคน แต่ในใจของเธอกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ "คุณอรุณรัศมี วันนี้ดูสดใสจังเลยนะคะ" คุณสมพรทักทายเธอขณะที่เธอกำลังเดินผ่าน อรุณรัศมียิ้มฝืดๆ "ค่ะคุณป้า หนู... หนูมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปจัดการค่ะ" "เรื่องของธามเหรอ" คุณสมพรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อรุณรัศมีพยักหน้า "ค่ะ" "ป้าเป็นกำลังใจให้นะ" คุณสมพรพูด "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ป้าก็อยู่ตรงนี้เสมอ" "ขอบคุณค่ะคุณป้า" อรุณรัศมีตอบด้วยความซาบซึ้ง เมื่อถึงเวลาบ่ายโมง อรุณรัศมีก็เดินไปยังร้านกาแฟที่เธอและธามเคยมีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันมากมาย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน ธามนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้านเหมือนเช่นเคย ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "มาแล้วเหรอ" ธามเอ่ยทักเมื่อเห็นเธอ อรุณรัศมีพยักหน้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขา บรรยากาศระหว่างพวกเขามีความอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครพูดอะไรออกมา "คุณ... คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ ธามถอนหายใจยาว "อรุณรัศมี ฉันรู้ว่าเธอรักฉัน" อรุณรัศมีนิ่งเงียบ เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ "ฉัน... ฉันก็รักเธอเหมือนกัน" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหนักแน่น "แต่ฉันไม่รู้ว่าความรักของเรามันจะไปต่อได้ยังไง" "ทำไมคะ" อรุณรัศมีถาม "เพราะคุณใกล้จะแต่งงาน หรือเพราะคุณกลัวพ่อของคุณ" "ทั้งหมดนั่นแหละ" ธามยอมรับ "ฉันติดอยู่ระหว่างสองทาง ฉันไม่รู้จะเลือกทางไหนดี" "แล้วคุณคิดว่าทางไหนคือทางที่ถูกต้องคะ" อรุณรัศมีถาม "ทางที่ทำให้คุณมีความสุข หรือทางที่ทำให้คนอื่นมีความสุข" "นั่นสิ" ธามพึมพำ "ฉันไม่รู้" "คุณต้องเลือกนะคะธาม" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่นเครือ "คุณจะปล่อยให้ความรักของเราต้องจบลงแบบนี้ไม่ได้" "ฉันก็ไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้" ธามตอบ "แต่ฉันก็ไม่สามารถทำร้ายพ่อของฉันได้" "แล้วคุณคิดว่าการทำร้ายหัวใจของฉัน มันสำคัญน้อยกว่าการทำร้ายพ่อของคุณเหรอคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด ธามเงียบไป เขาหลบสายตาของเธอ มองออกไปนอกหน้าต่าง "ถ้าคุณเลือกที่จะแต่งงานกับคนอื่น" อรุณรัศมีพูดต่อ "ฉันขอให้คุณมีความสุขมากๆ นะคะ" คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของธาม เขากระตุกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเธอ "เธอ... เธอจะไปจริงๆ เหรอ" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่เชื่อ "หนูไม่รู้ว่าหนูจะทนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง" อรุณรัศมีตอบ "ในเมื่อหัวใจของคุณไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" "แต่ฉัน... ฉันก็ยังรักเธออยู่นะ" ธามพยายามจะอธิบาย "ความรักของคุณมันมากพอที่จะทำให้คุณต่อสู้เพื่อมันหรือเปล่าคะ" อรุณรัศมีถาม "หรือมันเป็นแค่ความรู้สึกที่มาแล้วก็ไป" ธามอ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก "ฉันให้โอกาสคุณแล้วนะธาม" อรุณรัศมีพูด "คุณเลือกเอง" เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้ง "ถ้าคุณเปลี่ยนใจ... คุณโทรมาหาฉันได้เสมอ" เธอพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้ธามนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบและความสับสน อรุณรัศมีเดินออกจากร้านกาแฟด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอไม่รู้ว่าเธอตัดสินใจถูกหรือผิด แต่เธอรู้เพียงว่า เธอไม่สามารถทนอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีความแน่นอนได้อีกต่อไป เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมาย ปล่อยให้น้ำตาไหลไปตามแรงอารมณ์ เธอได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง แผลในใจของเธอจะค่อยๆ จางหายไป และเธอจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง