อรุณรัศมีเดินออกจากคลินิกของคุณหมอสมชายด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน คำว่า "ลูก" ที่เคยเข้าใจมาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยเงื่อนงำ เธอไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าควรจะคิดอย่างไร ทุกอย่างดูเหมือนจะพลิกผันไปหมด เธอเคยคิดว่าเธอรู้เรื่องราวในอดีตของตัวเองดี แต่กลับกลายเป็นว่าเธอไม่รู้อะไรเลย ขณะที่เธอกำลังยืนนิ่งอยู่ริมถนน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อมองใกล้ๆ เธอถึงได้รู้ว่าเป็นรถของคุณกวินท์ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่แน่ใจว่าอยากจะเจอเขาตอนนี้หรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเธอต้องการใครสักคนที่จะพูดคุยด้วย ใครสักคนที่เข้าใจเธอ ประตูรถเปิดออก และคุณกวินท์ก็ก้าวลงมา เขาสวมชุดสูทสีเข้ม ดูสง่างามตามปกติ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ "อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เธอมาทำอะไรที่นี่" อรุณรัศมีมองหน้าเขา พยายามรวบรวมสติ "หนู...หนูเพิ่งออกมาจาก...คลินิกค่ะ" "คลินิก?" คุณกวินท์เลิกคิ้ว "เธอไม่สบายหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "หนู...หนูมาคุยธุระนิดหน่อย" คุณกวินท์เดินเข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าของเขาดูเป็นห่วง "มีอะไรหรือเปล่า เธอหน้าซีดมาก" อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะบอกเขาอย่างไรดี เธอจะบอกเขาได้หรือไม่ว่าเธอรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรา...เราคุยกันหน่อยได้ไหมคะ" คุณกวินท์มองตาเธออย่างพิจารณา "ได้สิ" เขาตอบ "มีอะไรที่เธออยากจะบอกฉัน" "หนู...หนูไปเจอคุณหมอสมชายมาค่ะ" อรุณรัศมีเริ่มพูด "คุณหมอ...คุณหมอบอกความจริงบางอย่างกับหนู" สีหน้าของคุณกวินท์เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ความจริงอะไร" เขาถาม "ความจริงเกี่ยวกับ...แม่ของหนู...แล้วก็...เกี่ยวกับเราค่ะ" อรุณรัศมีตอบ คุณกวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนแววบางอย่างที่อรุณรัศมีอ่านไม่ออก "คุณหมอสมชาย...เขาบอกอะไรเธอ" "ท่านบอกว่า...คุณหญิงอรุณรัตน์...คือแม่ที่ให้กำเนิดหนู...แล้วก็...คุณกวินท์...ด้วย" อรุณรัศมีพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า คุณกวินท์นิ่งไป เขาไม่พูดอะไรเลย ปล่อยให้อรุณรัศมีพูดต่อไป "แล้ว...คุณนลินี...ท่านก็...รับหนูไปเลี้ยง...แล้วก็...รับคุณกวินท์...ไปเลี้ยงเหมือนกัน...ใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถาม คุณกวินท์ถอนหายใจยาว "ใช่" เขาตอบเสียงเบา "นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น" "แล้ว...แล้วทำไม...ทำไมคุณนลินี...ถึงไม่เคยบอกความจริงกับหนูเลยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณนลินี...เธอเชื่อว่า...เธอทำเพื่อปกป้องเธอ" คุณกวินท์กล่าว "เธออยากให้เธอ...มีความสุข" "ความสุขที่ได้มาจากการโกหก...มันจะมีความสุขจริงหรือคะ" อรุณรัศมีถามกลับ "ฉันไม่รู้" คุณกวินท์ยอมรับ "แต่ฉันรู้ว่า...คุณนลินี...รักเธอมาก" "แล้ว...แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า" "ฉันรู้...มาได้สักพักแล้ว" คุณกวินท์ตอบ "หลังจากที่คุณนลินี...เริ่มมีอาการป่วย" "แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณกวินท์กล่าว "บางที...ฉันอาจจะกลัว...กลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน" "เกลียดคุณ...ทำไมหนูจะต้องเกลียดคุณคะ" อรุณรัศมีถาม "เพราะว่า...ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกนี้" คุณกวินท์ตอบ "ฉันก็เป็นคนที่...รับผลประโยชน์จากการโกหกนี้" "คุณกวินท์...หนู...หนูไม่เคยคิดจะเกลียดคุณเลย" อรุณรัศมีพูด "หนูแค่...สับสน...แล้วก็...เจ็บปวด" "ฉันรู้" คุณกวินท์กล่าว "ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ริมถนน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา เสียงรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ ราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป "แล้ว...เราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม คุณกวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันรู้ว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกัน" "คุณนลินี...เธอรักเธอมาก" คุณกวินท์กล่าว "เธอต้องการให้เธอ...มีความสุข" "แต่...ความสุขที่ได้มาจากการโกหก...มันจะมีความสุขจริงหรือคะ" อรุณรัศมีถามกลับ "ฉันไม่รู้" คุณกวินท์ยอมรับ "แต่ฉันรู้ว่า...คุณนลินี...รักเธอมาก" "แล้ว...แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า" "ฉันรู้...มาได้สักพักแล้ว" คุณกวินท์ตอบ "หลังจากที่คุณนลินี...เริ่มมีอาการป่วย" "แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณกวินท์กล่าว "บางที...ฉันอาจจะกลัว...กลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน" "เกลียดคุณ...ทำไมหนูจะต้องเกลียดคุณคะ" อรุณรัศมีถาม "เพราะว่า...ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกนี้" คุณกวินท์ตอบ "ฉันก็เป็นคนที่...รับผลประโยชน์จากการโกหกนี้" "คุณกวินท์...หนู...หนูไม่เคยคิดจะเกลียดคุณเลย" อรุณรัศมีพูด "หนูแค่...สับสน...แล้วก็...เจ็บปวด" "ฉันรู้" คุณกวินท์กล่าว "ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ริมถนน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา เสียงรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ ราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป "แล้ว...เราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม คุณกวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันรู้ว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกัน" "คุณนลินี...เธอรักเธอมาก" คุณกวินท์กล่าว "เธอต้องการให้เธอ...มีความสุข" "แต่...ความสุขที่ได้มาจากการโกหก...มันจะมีความสุขจริงหรือคะ" อรุณรัศมีถามกลับ "ฉันไม่รู้" คุณกวินท์ยอมรับ "แต่ฉันรู้ว่า...คุณนลินี...รักเธอมาก" "แล้ว...แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า" "ฉันรู้...มาได้สักพักแล้ว" คุณกวินท์ตอบ "หลังจากที่คุณนลินี...เริ่มมีอาการป่วย" "แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณกวินท์กล่าว "บางที...ฉันอาจจะกลัว...กลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน" "เกลียดคุณ...ทำไมหนูจะต้องเกลียดคุณคะ" อรุณรัศมีถาม "เพราะว่า...ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกนี้" คุณกวินท์ตอบ "ฉันก็เป็นคนที่...รับผลประโยชน์จากการโกหกนี้" "คุณกวินท์...หนู...หนูไม่เคยคิดจะเกลียดคุณเลย" อรุณรัศมีพูด "หนูแค่...สับสน...แล้วก็...เจ็บปวด" "ฉันรู้" คุณกวินท์กล่าว "ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ริมถนน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา เสียงรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ ราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป "แล้ว...เราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม คุณกวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันรู้ว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกัน" "คุณนลินี...เธอรักเธอมาก" คุณกวินท์กล่าว "เธอต้องการให้เธอ...มีความสุข" "แต่...ความสุขที่ได้มาจากการโกหก...มันจะมีความสุขจริงหรือคะ" อรุณรัศมีถามกลับ "ฉันไม่รู้" คุณกวินท์ยอมรับ "แต่ฉันรู้ว่า...คุณนลินี...รักเธอมาก" "แล้ว...แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า" "ฉันรู้...มาได้สักพักแล้ว" คุณกวินท์ตอบ "หลังจากที่คุณนลินี...เริ่มมีอาการป่วย" "แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" คุณกวินท์กล่าว "บางที...ฉันอาจจะกลัว...กลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน" "เกลียดคุณ...ทำไมหนูจะต้องเกลียดคุณคะ" อรุณรัศมีถาม "เพราะว่า...ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกนี้" คุณกวินท์ตอบ "ฉันก็เป็นคนที่...รับผลประโยชน์จากการโกหกนี้" "คุณกวินท์...หนู...หนูไม่เคยคิดจะเกลียดคุณเลย" อรุณรัศมีพูด "หนูแค่...สับสน...แล้วก็...เจ็บปวด" "ฉันรู้" คุณกวินท์กล่าว "ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ริมถนน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา เสียงรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ ราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมายอีกต่อไป "แล้ว...เราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม คุณกวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันรู้ว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกัน"