"การที่เธอทำให้เราห่างกัน มันยิ่งทำให้เราเจ็บปวดนะคะ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่สะท้อนความผิดหวังและความน้อยใจ ยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเองก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป มีบางอย่างที่ไม่สมบูรณ์ในชีวิต แม้จะมีความสุขกับครอบครัวที่เธอเข้าใจมาตลอด แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ แรงดึงดูดนั้นคือคุณกวินท์ คุณกวินท์มองอรุณรัศมี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเห็นใจ ความรัก และความเจ็บปวด เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี เพราะเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เขากำลังพยายามควบคุมความรู้สึกของตัวเองไม่ให้มันท่วมท้นจนเกินไป เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ยื่นมือออกไปสัมผัสไหล่ของเธอเบาๆ "ฉันรู้" เขาตอบ "และฉันก็ขอโทษ...ขอโทษที่เธอต้องมารับรู้ความจริงที่โหดร้ายแบบนี้" "มันไม่ใช่ความผิดของคุณกวินท์ค่ะ" อรุณรัศมีส่ายหน้าช้าๆ "แต่มัน...มันคือความจริงที่หนูต้องยอมรับ" เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเทาที่เริ่มจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ "หนูไม่รู้ว่าหลังจากนี้...เราจะเป็นยังไงต่อไป" "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" คุณกวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ" เขาดึงเธอเข้ามากอดเบาๆ ปล่อยให้เธอได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา อรุณรัศมีซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสของเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในโลกที่กำลังจะพลิกผันไป "หนู...หนูแค่อยากรู้ว่าทำไม" เธอเอ่ยเสียงอู้อี้ "ทำไมคุณนลินีถึงต้องทำแบบนี้" คุณกวินท์ลูบหลังเธอเบาๆ "ฉันไม่แน่ใจ" เขาตอบ "แต่ฉันคิดว่า...คุณหญิงอรุณรัตน์อาจจะอยากให้เราสองคนอยู่ใกล้กัน...เธออาจจะมีความผูกพันกับเราทั้งคู่" "แต่ถ้าท่านอยากให้เราอยู่ใกล้กัน...ทำไมท่านถึงไม่บอกความจริงกับเราเลยล่ะคะ" อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาที่คลออยู่รินไหลลงมา "ทำไมต้องปล่อยให้เรา...รักกัน...ในแบบที่เราไม่ควรจะรัก" "บางที..." คุณกวินท์ถอนหายใจ "บางที...ท่านอาจจะคิดว่า...ความรักของเราสองคน...มันจะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปได้...หรือบางที...ท่านอาจจะอยากให้เรา...ค้นพบความจริงนี้ด้วยตัวเอง" "แล้วตอนนี้...หนูควรจะทำยังไงคะ" อรุณรัศมีถาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ และคุณกวินท์คือเพียงคนเดียวที่ยื่นมือมาให้เธอเกาะ "เราจะค่อยๆ หาทางไปด้วยกัน" คุณกวินท์ตอบ "เราจะเผชิญหน้ากับความจริงนี้ไปด้วยกัน" เขาผละออกจากอ้อมกอดของเธอเล็กน้อย สบตาเธออย่างมั่นคง "เธอจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง" "แล้วคุณแม่ล่ะคะ" อรุณรัศมีถามถึงคุณนลินี "หนูควรจะบอกท่านว่ายังไง" "เราจะคุยกับท่าน...เมื่อเธอพร้อม" คุณกวินท์ตอบ "ตอนนี้...เธอต้องดูแลตัวเองก่อน" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย การได้พูดคุยกับคุณกวินท์ในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในเรื่องนี้ ความรู้สึกสับสนยังคงมีอยู่ แต่ก็เจือไปด้วยความหวังเล็กๆ ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ "หนู...หนูอยากกลับบ้านค่ะ" เธอเอ่ย "ได้สิ" คุณกวินท์ตอบ "ฉันจะไปส่งเธอ" ทั้งสองคนเดินกลับไปที่รถ คุณกวินท์เปิดประตูให้เธอ ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งที่เบาะคนขับ บรรยากาศภายในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเบาๆ อรุณรัศมียังคงนิ่งเงียบ เธอพยายามประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความจริงที่เธอได้รับรู้มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที "เธอคิดว่า...คุณหญิงอรุณรัตน์...ท่านรู้เรื่องทั้งหมดนี้ไหม" อรุณรัศมีถามขึ้นทำลายความเงียบ คุณกวินท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ฉันไม่แน่ใจ...แต่ถ้าเธอเป็นแม่ของฉันจริงๆ...บางที...เธออาจจะสงสัยอะไรบางอย่าง" "แล้ว...คุณนลินี...ท่านรู้ไหมว่าหนูไปหาหมอสมชายมา" "ฉันคิดว่า...ท่านคงจะรู้อะไรบางอย่าง" คุณกวินท์ตอบ "เพราะถ้าไม่...ท่านคงไม่พาเธอไปที่นั่น" "แล้วทำไมท่านไม่บอกหนูตรงๆ ล่ะคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความสงสัย "บางที...ท่านอาจจะอยากให้เธอ...ตัดสินใจด้วยตัวเอง" คุณกวินท์ตอบ "หรือบางที...ท่านอาจจะกลัว...กลัวว่าเธอจะรับความจริงไม่ได้" อรุณรัศมีหลับตาลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่ควรจะเป็น เธอเพียงแต่รู้สึกว่าเธอถูกพัดพาไปกับกระแสของโชคชะตาที่ไม่อาจควบคุมได้ "หนู...หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ไม่เป็นไร" คุณกวินท์เอื้อมมือมาบีบมือเธอเบาๆ "เราจะค่อยๆ เข้าใจมันไปด้วยกัน" รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามท้องถนน อรุณรัศมียังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพต่างๆ ที่ผ่านไป ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวมากมายที่เธอเพิ่งจะค้นพบ ความจริงที่เคยถูกซ่อนเร้นกำลังปรากฏขึ้นทีละน้อย และเธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป