กลางดึกสงัด กวินท์ก้าวเข้ามาในห้องนอนของอรุณรัศมีด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้าจากการทำงานหนัก แสงไฟสลัวในห้องขับเน้นให้เห็นใบหน้าคมเข้มของเขาได้ชัดเจนขึ้น ดวงตาของเขามักจะเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอำมหิตเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่เมื่อมองอรุณรัศมี แววตาคู่นั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด "ยังไม่นอนอีกเหรอ" เสียงทุ้มนุ่มของเขาถามขณะที่เขาเดินตรงมายังเตียงนอน อรุณรัศมีที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้นมองเขา "รอคุณอยู่ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกหลากหลายที่ตีกันอยู่ในใจ กวินท์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ วางมือลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยของเธออย่างแผ่วเบา "ลูกดิ้นหรือยัง" "ยังค่ะ" อรุณรัศมีตอบ พลางซบหน้าลงบนอกของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นและแข็งแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ผมคิดถึงคุณ" เขาบอกเสียงกระซิบข้างใบหูของเธอ อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาประสานกัน ความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ ไหลเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง "หนูก็คิดถึงคุณค่ะ" เธอตอบ กวินท์โน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก เติมเต็มความปรารถนาที่อัดอั้นมาทั้งวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมกลิ่นโปรดของอรุณรัศมีปะปนกับกลิ่นกายอันอบอุ่นของเธอ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "วันนี้ที่บริษัทมีปัญหาเยอะเลย" เขาเริ่มเล่าเรื่องงานให้เธอฟัง แม้รู้ดีว่าเธออาจจะไม่เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด แต่เธอก็รับฟังอย่างตั้งใจเสมอ "บางคนคิดว่าจะเข้ามาแทรกแซงผลประโยชน์ของผมได้ง่ายๆ แต่พวกนั้นลืมไปว่า ผมไม่เคยยอมให้ใครมาเหยียบย่ำ" "คุณเก่งที่สุดค่ะ" อรุณรัศมีกล่าวให้กำลังใจ "ผมทำไปเพื่อใคร" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขามีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "เพื่อคุณ และเพื่อลูกของเรา" อรุณรัศมีรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอรู้ว่ากวินท์รักเธอ และเขาก็รักลูกในท้องของเธอ แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะเปิดเผยเรื่องของเธอให้ใครรู้ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ถ้า...ถ้ามีใครถามเรื่องหนู คุณจะบอกเขาว่ายังไงคะ" กวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "คุณก็เป็นผู้หญิงที่ผมดูแลอยู่ไง" "แค่ผู้หญิงที่ดูแลอยู่เหรอคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่นเครือ "แล้ว...แล้วถ้าหนูบอกใครๆ ว่าหนูเป็นภรรยาของคุณ คุณจะว่ายังไงคะ" ใบหน้าคมเข้มของกวินท์ฉายแววตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาผละออกจากเธอเล็กน้อย จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาลง "อรุณรัศมี เธอพูดอะไร" "หนูก็แค่...อยากให้คุณรู้ว่าหนูรู้สึกยังไง" เธอตอบเสียงเบา น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "หนูไม่อยากเป็นแค่ความลับของคุณอีกต่อไปแล้ว" "เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้" กวินท์ตอบเสียงแข็ง "สถานะของผม มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ ถ้าเรื่องของเราถูกเปิดเผย มันจะส่งผลกระทบต่อทุกอย่าง" "แล้วชีวิตหนูล่ะคะ คุณไม่คิดถึงชีวิตหนูบ้างเลยเหรอ" อรุณรัศมีถามเสียงดังขึ้น น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "หนูจะให้กำเนิดลูกของคุณนะ คุณจะให้ลูกของเราเติบโตมาโดยไม่มีแม่ที่เปิดเผยตัวตนได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ" "เธอจะมาบอกว่าผมไม่รับผิดชอบอย่างนั้นเหรอ" กวินท์เสียงดังขึ้นบ้าง ใบหน้าเริ่มบึ้งตึง "ผมดูแลเธออย่างดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ ทุกอย่างที่เธอต้องการ ผมจัดหาให้ทั้งหมด" "หนูไม่ได้ต้องการแค่ข้าวของเงินทองค่ะ!" อรุณรัศมีตะคอกกลับ "หนูต้องการเกียรติ ต้องการศักดิ์ศรีที่ควรจะเป็น! หนูก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งนะ! หนูก็อยากให้ใครๆ รู้ว่าหนูเป็นใคร! หนูก็อยากให้ใครๆ รู้ว่าหนูเป็น 'ภรรยา' ของคุณ!" "พอ!" กวินท์ขึ้นเสียง "เธออย่าได้พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก" "ไร้สาระเหรอคะ" อรุณรัศมีหัวเราะทั้งน้ำตา "สำหรับคุณมันอาจจะไร้สาระ แต่สำหรับหนู มันคือความจริง! คือสิ่งที่หนูต้องการ! คุณจะเก็บหนูไว้ในคฤหาสน์หลังนี้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอคะ โดยไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น จนกว่าคุณจะเบื่อคุณก็ทิ้งหนูไป" "ผมไม่เคยคิดจะทิ้งเธอ" กวินท์พยายามปรับน้ำเสียงให้เย็นลง แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความหงุดหงิด "เธอเป็นแม่ของลูกผม ผมไม่มีวันทิ้งแน่นอน" "แต่คุณก็ไม่กล้าที่จะให้ใครรู้เรื่องของเรา" อรุณรัศมีพูดเสียงตัดพ้อ "คุณกลัว! คุณกลัวเสียหน้า กลัวเสียอำนาจ กลัวเสียทุกอย่าง! คุณกลัวจนไม่กล้าที่จะมองความจริงตรงหน้า" "ผมกลัวเสียทุกอย่างจริงๆ นั่นแหละ" กวินท์ยอมรับ "ถ้าเรื่องของเราถูกเปิดเผย ครอบครัวของผมจะเสียหาย ธุรกิจของผมจะสั่นคลอน ผู้หญิงที่ผมรัก อาจจะตกอยู่ในอันตราย" "แล้วหนูล่ะคะ ไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "การถูกซ่อนไว้แบบนี้ มันไม่ได้ทำให้หนูกลัวเลยสักนิดเลยหรือไง" กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเข้าไปในดวงตาของอรุณรัศมี เห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ภายในนั้น เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดี แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ "ผมขอโทษ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมรู้ว่ามันยากสำหรับเธอ แต่ผมต้องการเวลา" "เวลาของคุณคือเท่าไหร่คะ" อรุณรัศมีถาม "เวลาที่หนูต้องทนอยู่กับความอึดอัดนี้ไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอคะ" "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" กวินท์พยายามปลอบประโลมเธอ "เชื่อผมนะ" อรุณรัศมีมองหน้าเขา สลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดมิดของค่ำคืนดูเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกที่อึมครึมในใจของเธอ เธอรักกวินท์ แต่ความรักของเธอเต็มไปด้วยเงื่อนไข และเงื่อนไขเหล่านั้น กำลังบั่นทอนหัวใจของเธอไปเรื่อยๆ "หนูขอไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยนะคะ" เธอพูดเสียงเบา "อากาศข้างนอกคงจะดีกว่าในห้องนี้" กวินท์มองเธออย่างครุ่นคิด "อย่าไปไหนไกลนะ" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับ เธอสวมเสื้อคลุมบางๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้กวินท์นั่งอยู่เพียงลำพัง มองตามหลังเธอไปจนลับตา แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนใบหน้าของอรุณรัศมี ขณะที่เธอกำลังเดินไปตามทางเดินในสวน เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ "เขาจะจัดการทุกอย่างเอง..." คำพูดของกวินท์ดังก้องอยู่ในหู เธอไม่รู้ว่า "ทุกอย่าง" ของเขา จะหมายถึงอะไร และเธอจะสามารถรอคอยได้อีกนานแค่ไหน