เช้าวันต่อมา อรุณรัศมียังคงมีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง คุณกวินท์สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาจึงตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเธออย่างเปิดอก "อรุณรัศมี" เขาเริ่ม "เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า" อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าความรู้สึกทั้งหมดในใจให้คุณกวินท์ฟัง "หนู...หนูยังคงกังวลเรื่องปณิดาค่ะ" เธอพูด "หนูไม่แน่ใจว่าเธอมาเพื่ออะไรจริงๆ" คุณกวินท์ถอนหายใจเบาๆ "ผมเข้าใจครับ" เขาตอบ "การปรากฏตัวของเธอเมื่อวานนี้ อาจจะทำให้เธอไม่สบายใจ" "ไม่ใช่แค่ไม่สบายใจค่ะ" อรุณรัศมียอมรับ "หนูรู้สึกกลัว" "กลัวอะไรครับ" คุณกวินท์ถาม "กลัวว่าเธอจะกลับมาเรียกร้องสิทธิ์บางอย่าง" อรุณรัศมีพูด "กลัวว่าเธอจะมาทำลายความสุขของเรา" คุณกวินท์เดินเข้ามาใกล้ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ "อรุณรัศมี" เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล "ผมรู้ว่าปณิดาเป็นใคร และผมก็รู้ว่าเราเคยมีอดีตด้วยกัน" "คุณกวินท์คะ" อรุณรัศมีมองหน้าเขา "หนูไม่ได้ไม่ไว้ใจคุณนะคะ" "ผมรู้ครับ" เขาตอบ "แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า ทุกอย่างระหว่างผมกับปณิดา มันจบลงไปนานแล้ว" "แต่เมื่อวานนี้..." "เมื่อวานนี้ ผมไปคุยกับเธอเพราะเธอติดต่อผมมา" คุณกวินท์อธิบาย "เธอมีปัญหาบางอย่าง และต้องการความช่วยเหลือ ซึ่งผมก็ได้ปฏิเสธเธอไปแล้ว" "แล้วเธอมาขอให้คุณช่วยเรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความสงสัย คุณกวินท์มองไปที่หน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอ "เธอต้องการให้ผมช่วยเรื่องธุรกิจของเธอ" เขาพูด "เธอลงทุนผิดพลาดไปมาก และกำลังจะล้มละลาย" อรุณรัศมีนิ่งอึ้ง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "เธออ้อนวอนผมมาก" คุณกวินท์กล่าวต่อ "แต่ผมได้บอกเธอไปอย่างชัดเจนแล้วว่า ผมไม่สามารถช่วยเธอได้อีกต่อไป" "คุณกวินท์คะ" อรุณรัศมีเอื้อมมือไปจับมือเขา "หนู...หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรครับ" คุณกวินท์บีบมือเธอเบาๆ "สิ่งสำคัญคือเราต้องเผชิญหน้ากับความจริง" "แล้วคุณคิดว่าเธอจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม "ผมไม่แน่ใจ" คุณกวินท์ตอบ "แต่ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้" "คุณแน่ใจจริงๆ เหรอคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล "แน่ใจครับ" คุณกวินท์ตอบ "เพราะผมมีเธออยู่เคียงข้าง" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของคุณกวินท์ เธอเห็นความมั่นใจและความรักที่เขามีให้ เธอค่อยๆ คลายความกังวลลงได้บ้าง "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ย "หนูอยากจะขออะไรบางอย่าง" "ครับ ว่ามาสิครับ" "ถ้าหากปณิดาเข้ามาวุ่นวายกับเราอีก" อรุณรัศมีพูด "หนูอยากจะขอให้คุณ...ให้คุณให้โอกาสหนูได้เผชิญหน้ากับเธอค่ะ" คุณกวินท์มองเธอด้วยความประหลาดใจ "เธอแน่ใจหรือครับ" "แน่ใจค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "หนูอยากจะพิสูจน์ให้เธอเห็น ว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งแค่ไหน" คุณกวินท์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "ถ้าเธอต้องการแบบนั้น ผมก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" "ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมียิ้ม ในวันถัดมา ขณะที่อรุณรัศมีกำลังจัดเตรียมของเล่นสำหรับลูกน้อยในห้องเด็กอ่อน จู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของปณิดาที่ยืนอยู่ตรงนั้น "อรุณรัศมี" ปณิดาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา อรุณรัศมีหันไปมองปณิดา เธอรู้สึกประหลาดใจที่ปณิดามาหาเธอโดยตรง แต่เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว "คุณปณิดา" อรุณรัศมีตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะแสดงความมั่นใจ "มีอะไรคะ" ปณิดาเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ สายตาของเธอสแกนไปทั่วห้อง ราวกับกำลังประเมินทุกสิ่งทุกอย่าง "ฉันมาเพื่อทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" เธอพูด "ฉันไม่เข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อรุณรัศมี" ปณิดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิด "ฉันรู้ว่าคุณกับกวินท์กำลังจะมีความสุขกันแค่ไหน" "เรามีความสุขค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างตรงไปตรงมา "และเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน" ปณิดาหัวเราะในลำคอ "ลูกงั้นเหรอ" เธอพูด "เธอคิดว่าเธอจะได้ทุกอย่างจริงๆ หรือไง" "ฉันไม่ได้ต้องการทุกอย่างค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันแค่ต้องการความรักและความสุขที่ฉันสมควรได้รับ" "ความรักของกวินท์น่ะ มันเป็นของฉัน" ปณิดากล่าว "เธอไม่ควรจะเข้ามาแย่งชิงไป" "ฉันไม่ได้แย่งชิงค่ะ" อรุณรัศมีโต้กลับ "ฉันกับคุณกวินท์รักกัน และเราจะสร้างครอบครัวด้วยกัน" ปณิดาเดินเข้ามาใกล้อรุณรัศมีมากขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ "เธอคิดว่าเธอจะชนะฉันได้งั้นเหรอ" "ฉันไม่ได้คิดว่าฉันจะชนะใคร" อรุณรัศมีตอบ "แต่ฉันเชื่อว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งพอ" ทันใดนั้น คุณกวินท์ก็เดินเข้ามาในห้อง เขาเห็นปณิดายืนอยู่ตรงหน้าอรุณรัศมี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ปณิดา" คุณกวินท์เอ่ย "เธอมาทำอะไรที่นี่" "ฉันมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" ปณิดาตอบ "และฉันมาเตือนอรุณรัศมี" "เธอไม่มีสิทธิ์มาเตือนใครทั้งนั้น" คุณกวินท์พูดเสียงแข็ง "เรื่องระหว่างฉันกับเธอ มันจบไปนานแล้ว" "แต่ความรู้สึกมันไม่เคยจบ" ปณิดากล่าว "และฉันก็จะไม่มีวันยอมแพ้" คุณกวินท์เดินเข้าไปยืนข้างๆ อรุณรัศมี แล้วโอบไหล่เธอไว้ "ปณิดา" เขาพูด "ผมรักอรุณรัศมี และเราจะสร้างครอบครัวของเรา ผมไม่มีอะไรจะให้เธออีกแล้ว" ปณิดาเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและความขมขื่น ก่อนที่เธอจะหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกที่ยังคงค้างคาในใจ อรุณรัศมีมองตามแผ่นหลังของปณิดาไป จนเธอหายลับตาไป เธอหันมามองคุณกวินท์ ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยของความกังวล แต่ก็มีประกายของความเข้มแข็งฉายชัดขึ้นมา "เราผ่านมันมาได้แล้วนะคะ" เธอพูด คุณกวินท์ดึงเธอเข้าไปกอด "ใช่ครับ เราผ่านมันมาได้แล้ว" เขาพูด "และเราจะผ่านทุกอย่างไปได้เสมอ ตราบใดที่เรายังรักกัน"