คุณกวินท์มองปณิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าเขาไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้อีกต่อไป การช่วยเหลือปณิดาในครั้งนี้ อาจจะหมายถึงการนำพาความวุ่นวายกลับเข้ามาสู่ชีวิตของเขาและอรุณรัศมีอีกครั้ง "ปณิดา" คุณกวินท์เอ่ยเสียงหนักแน่น "ผมเข้าใจว่าคุณกำลังลำบาก แต่ผมไม่สามารถช่วยคุณได้อีกแล้ว" "แต่ทำไมล่ะ กวินท์" ปณิดากล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เราเคยรักกันนะ" "ความรักของเรามันจบไปนานแล้ว ปณิดา" คุณกวินท์ตอบ "ตอนนี้ผมมีครอบครัวใหม่ และผมต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของพวกเขา" ปณิดามองอรุณรัศมีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "เธอ...เธอทำให้กวินท์เปลี่ยนไป" อรุณรัศมีนิ่งเงียบ เธอไม่ต้องการจะโต้เถียงกับปณิดาในตอนนี้ เธอเพียงแค่อยากให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็ว "หนูขอโทษนะคะคุณปณิดา" อรุณรัศมีกล่าวอย่างสุภาพ "แต่คุณกวินท์พูดถูกค่ะ" "เธอ!" ปณิดาหันมามองอรุณรัศมีด้วยความโกรธ "เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงมาพูดกับฉันแบบนี้" "หนูเป็นภรรยาของคุณกวินท์ค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างมั่นคง "และหนูกำลังจะมีลูกกับเขา" คำพูดของอรุณรัศมีเหมือนมีดที่กรีดลงไปในใจของปณิดา เธอหน้าซีดเผือด และทรุดตัวลงนั่งกับพื้น "ไม่จริง..." เธอพึมพำ "มันเป็นไปไม่ได้..." "เป็นไปได้ และมันกำลังจะเกิดขึ้นจริงๆ" คุณกวินท์กล่าวเสริม "ผมขอให้คุณยอมรับความจริง และหาทางแก้ไขปัญหาของคุณด้วยตัวเอง" ปณิดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณกวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ถ้าอย่างนั้น...ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว" เธอพูดเสียงเบา "ฉันขอให้คุณทั้งสองคนมีความสุข" ว่าแล้ว ปณิดาก็ลุกขึ้นยืน และเดินออกไปจากบ้านของคุณกวินท์ โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย อรุณรัศมีมองตามแผ่นหลังของปณิดาที่ค่อยๆ หายลับไป เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารปณิดาอยู่ลึกๆ "คุณกวินท์คะ" เธอหันไปหาเขา "เรา...เราควรจะทำยังไงต่อไปคะ" คุณกวินท์เดินเข้ามาหาเธอ และกอดเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะ" เขาปลอบ "ทุกอย่างจะดีขึ้น" "หนูกลัวว่าเธอจะกลับมาอีกค่ะ" อรุณรัศมีสารภาพ "ผมรู้" คุณกวินท์ตอบ "แต่เราจะเข้มแข็งไปด้วยกัน" เขาจูบหน้าผากของเธอ "ผมอยากให้เธอรู้ว่า ผมรักเธอมากแค่ไหน" อรุณรัศมียิ้ม "หนูก็รักคุณค่ะ" การเผชิญหน้ากับปณิดาในครั้งนี้ เป็นเหมือนบททดสอบครั้งสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างอรุณรัศมีและคุณกวินท์ พวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ความรักและความเข้าใจสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคได้ หลังจากวันนั้น ชีวิตของพวกเขาก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง อรุณรัศมียังคงทำงานที่บริษัทต่อไป และตั้งใจเตรียมตัวสำหรับการเป็นแม่ เธอกับคุณกวินท์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น พูดคุยถึงเรื่องต่างๆ วางแผนอนาคต และเตรียมความพร้อมสำหรับการต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้องของอรุณรัศมีใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ถึงการดิ้นของลูกน้อยในครรภ์ มันเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์ และทำให้เธอมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ลูกน้อยของแม่" เธอพึมพำพร้อมกับลูบท้องเบาๆ "อีกไม่นานเราก็ได้เจอกันแล้วนะ" คุณกวินท์นั่งมองเธอด้วยรอยยิ้ม เขาเดินเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง "คิดถึงใครอยู่ครับ" เขาถาม "คิดถึงลูกน้อยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แล้วก็คิดถึงคุณด้วย" คุณกวินท์หอมแก้มเธอ "ผมก็คิดถึงเธอเหมือนกัน" เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ "เรามาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกันนะ" อรุณรัศมียิ้ม "ค่ะ" เธอรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน ความเจ็บปวดในอดีตได้จางหายไป เหลือไว้เพียงความรัก ความหวัง และอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า ในที่สุด อรุณรัศมีก็ได้เป็นความจริง...ความรักที่เขาเคยเก็บไว้ ได้เบ่งบานอย่างงดงาม และพร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ