แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านเข้ามาปลุกอรุณรัศมีให้ตื่นขึ้น เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นบริเวณหน้าท้อง แต่แทนที่จะรู้สึกอึดอัด เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน การตั้งครรภ์ครั้งนี้เป็นเหมือนปาฏิหาริย์ที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอให้สมบูรณ์ เธอหันไปมองคุณกวินท์ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอขณะที่มองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา เขาเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่อบอุ่น และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอปรารถนา "อรุณรัศมี" เสียงของคุณกวินท์ดังขึ้นมาเบาๆ "ตื่นแล้วเหรอ" "ค่ะ" เธอตอบ "คุณกวินท์คะ หนูฝันดีมากเลยค่ะ" "ฝันว่าอะไร" เขาถามพลางยืดตัวขึ้นนั่ง "ฝันว่าเรากำลังจะไปเที่ยวทะเลกันค่ะ" อรุณรัศมีเล่า "แล้วเราก็ช่วยกันสร้างปราสาททรายให้ลูกของเรา" คุณกวินท์ยิ้ม "ดีจังเลยนะ" เขากล่าว "สักวันเราคงจะได้ทำแบบนั้นจริงๆ" "หนูเชื่อค่ะ" อรุณรัศมีตอบ หลังจากนั้น พวกเขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว และลงไปทานอาหารเช้าด้วยกัน คุณกวินท์เล่าถึงแผนการต่างๆ ที่เขาจะเตรียมไว้สำหรับลูกน้อยในอนาคต ตั้งแต่การเตรียมห้องนอน ไปจนถึงการเลือกโรงเรียน "ผมอยากให้ลูกของเราได้ทุกอย่างที่ดีที่สุด" คุณกวินท์กล่าว "และผมก็เชื่อว่าเธอจะเลี้ยงลูกของเราให้เป็นคนดีได้อย่างแน่นอน" "หนูจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่หนูจะขาดคุณกวินท์ไปไม่ได้เลยนะคะ" "ไม่ต้องห่วง" เขาจับมือเธอไว้ "เราจะร่วมกันสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของเราไปด้วยกัน" ในระหว่างวัน อรุณรัศมีก็ยังคงไปทำงานตามปกติ เธอรู้สึกดีที่ได้กลับไปใช้ชีวิตประจำวันอีกครั้ง แม้ว่าร่างกายจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่จิตใจของเธอกลับเข้มแข็งกว่าที่เคย ในตอนบ่าย ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงอาการหน้ามืด และเวียนศีรษะอย่างกะทันหัน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว และร่างกายก็อ่อนแรงลงเรื่อยๆ "อรุณรัศมี เป็นอะไรไป" มาลีที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นอาการของเธอจึงรีบเข้ามาถาม "หนู...หนูไม่รู้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงแผ่วเบา "รู้สึกเหมือนจะวูบไป" มาลีรีบประคองเธอไว้ "ใจเย็นๆ นะ" เธอพูด "เดี๋ยวฉันจะพาไปห้องพยาบาล" อรุณรัศมีพยายามจะพยุงตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้ เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในร่างกาย เมื่อมาถึงห้องพยาบาล พยาบาลได้ตรวจวัดความดันโลหิต และชีพจรของเธอ พบว่าความดันโลหิตของเธอต่ำกว่าปกติเล็กน้อย "คุณอรุณรัศมี สงสัยว่าจะเป็นเพราะการตั้งครรภ์นะคะ" พยาบาลกล่าว "บางครั้งอาการแพ้ท้อง หรือการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน ก็ทำให้เกิดอาการแบบนี้ได้" "แต่หนู...หนูไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ" พยาบาลพูด "พักผ่อนสักครู่ก็จะดีขึ้น" หลังจากนั้นไม่นาน คุณกวินท์ก็โทรศัพท์เข้ามา "ที่รัก เป็นอะไรหรือเปล่า" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "หนู...หนูแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ" "แน่ใจนะ" เขาถาม "ถ้าไม่สบายจริงๆ บอกผมนะ ผมจะได้ไปรับ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "หนูจะพักผ่อนสักครู่ แล้วก็จะกลับไปทำงานต่อ" หลังจากพักผ่อนสักพัก อาการของอรุณรัศมีก็ดีขึ้น เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น และกลับไปทำงานต่อได้ แต่ถึงแม้ว่าอาการจะดีขึ้น อรุณรัศมีก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ เมื่อเลิกงาน เธอรีบกลับบ้าน และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณกวินท์ฟัง "ผมว่าเราควรจะไปหาหมออีกครั้งนะ" คุณกวินท์กล่าวด้วยความเป็นห่วง "เผื่อว่าจะมีอะไรผิดปกติ" "ก็ได้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ ในวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็เดินทางไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย คุณกวินท์นั่งรออยู่ข้างๆ อย่างใจจดใจจ่อขณะที่หมอทำการตรวจ หลังจากตรวจเสร็จ หมอก็หันมามองพวกเขาด้วยสีหน้าครุ่นคิด "คุณอรุณรัศมีครับ" หมอเอ่ย "จากการตรวจ ผมพบว่า...มีบางอย่างที่ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบ" อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด "มีอะไรเหรอคะคุณหมอ" "คือ...ผลการตรวจเลือดของคุณ...พบว่ามีความผิดปกติบางอย่าง" หมอกล่าว "มันอาจจะเกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ของคุณ...แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจ" "ความผิดปกติอะไรคะ" คุณกวินท์ถาม "ผมขออนุญาตตรวจเพิ่มเติมอีกสักหน่อยนะครับ" หมอพูด "แล้วผมจะแจ้งให้ทราบอีกครั้ง" อรุณรัศมีรู้สึกใจคอไม่ดี เธออดคิดถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เธอไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นผลกระทบจากเรื่องราวในอดีตอีกหรือไม่ คุณกวินท์จับมือเธอไว้แน่น "ไม่ต้องกลัวนะ" เขาปลอบ "ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา และรู้สึกได้ถึงความรักและความมั่นคงที่เขามอบให้ เธอพยักหน้าตอบรับ หลังจากนั้น พวกเขาก็รอคอยผลการตรวจด้วยความกังวลใจ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละนาทีที่ผ่านไปเหมือนยาวนานเป็นชั่วโมง ในที่สุด หมอก็เดินกลับเข้ามาในห้องตรวจ พร้อมกับเอกสารในมือ "คุณอรุณรัศมีครับ" หมอกล่าว "ผมมีข่าวที่จะแจ้งให้คุณทราบ" หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว เธอพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่าง "ผลการตรวจเพิ่มเติมออกมาแล้วครับ" หมอพูด "และผมก็แน่ใจแล้ว" "หมอคะ...หนู...หนูจะเป็นอะไรมากไหมคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "คุณอรุณรัศมีครับ" หมอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ "คุณไม่ได้กำลังตั้งครรภ์ครับ" คำพูดของหมอทำให้โลกทั้งใบของอรุณรัศมีหยุดหมุน เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ "ไม่...ไม่จริงค่ะ" เธออุทานออกมา "หนู...หนูแน่ใจว่าหนูท้อง" "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะสับสน" หมอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "แต่จากผลการตรวจเลือด และการตรวจภายในอย่างละเอียด ยืนยันได้ว่าคุณไม่ได้ตั้งครรภ์ครับ" คุณกวินท์อึ้งไปเช่นกัน เขาหันไปมองอรุณรัศมีด้วยสีหน้าตกใจ "แต่...แต่หนู...หนูก็มีอาการต่างๆ ครบเลยนะคะ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คลื่นไส้ อาเจียน อ่อนเพลีย..." "อาการเหล่านี้ อาจจะเกิดจากสาเหตุอื่นได้ครับ" หมออธิบาย "เช่น ความเครียด หรือการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนในร่างกาย" อรุณรัศมีรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความสุข ความหวัง และอนาคตที่เธอวาดไว้ กำลังจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตา