อรุณรัศมีนั่งนิ่งอยู่บนเตียงในห้องตรวจของหมอ ดวงตาของเธอว่างเปล่า ราวกับว่าจิตวิญญาณได้หลุดลอยออกไปจากร่าง คำพูดของหมอที่ว่า "คุณไม่ได้กำลังตั้งครรภ์" ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวัง ความฝัน และทุกสิ่งที่เธอคาดหวังไว้ กำลังจะสลายไป เหมือนละอองน้ำที่ระเหยหายไปในอากาศ คุณกวินท์นั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือของเขากำแน่นราวกับจะบีบให้สิ่งตรงหน้ากลับกลายเป็นจริง เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของอรุณรัศมีเบาๆ "อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ไม่เป็นไรนะ" อรุณรัศมีหันมามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือด "หนู...หนูไม่เข้าใจเลยค่ะคุณกวินท์" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้" "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่เราต้องเข้มแข็งนะ" หมอถอนหายใจเบาๆ "ผมเข้าใจดีว่าข่าวนี้อาจจะสร้างความเสียใจให้กับคุณ" เขากล่าว "แต่บางครั้ง สิ่งที่เราคาดหวังไว้ ก็อาจจะไม่เป็นไปตามที่คิดเสมอไป" "แต่...อาการของหนู..." อรุณรัศมียังคงพยายามหาเหตุผล "มันเหมือนคนท้องทุกอย่างเลยนะคะ" "ใช่ครับ" หมอพยักหน้า "อาการต่างๆ ที่คุณมี สามารถเกิดขึ้นได้จากหลายสาเหตุ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อร่างกายของคุณกำลังอยู่ในช่วงที่อารมณ์แปรปรวน หรือมีความเครียดสะสม" "ความเครียด..." อรุณรัศมีทวนคำ "หนู...หนูคิดว่า...อาจจะเป็นไปได้ค่ะ" หลังจากเหตุการณ์ที่ปณิดาปรากฏตัวที่บริษัท และเผชิญหน้ากันที่บ้าน ความเครียดที่สะสมอยู่ภายในใจของเธอ คงจะมีผลกระทบต่อร่างกายอย่างแน่นอน "คุณกวินท์คะ" อรุณรัศมีหันไปหาเขา "หนู...หนูขอโทษนะคะ" "ขอโทษเรื่องอะไร" เขาถามด้วยความสงสัย "ก็...ที่หนูทำให้คุณกวินท์เสียใจ" เธอพูด "หนู...หนูอยากจะมีลูกกับคุณกวินท์จริงๆ" คุณกวินท์บีบมือเธอแน่น "ไม่เป็นไรนะที่รัก" เขาปลอบ "ผมรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร แต่ผมก็ไม่ได้เสียใจนะ" "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมดหวัง "เราจะเดินหน้าต่อไปด้วยกัน" คุณกวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "เรื่องการมีลูก เรายังสามารถพยายามกันต่อไปได้" "แต่..." อรุณรัศมียังคงกังวล "อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ" เขาพูด "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือสุขภาพของเธอ" หมอยื่นแผ่นพับเกี่ยวกับสุขภาพ และการวางแผนครอบครัวให้กับอรุณรัศมี "ผมแนะนำว่า ให้คุณพักผ่อนให้เพียงพอ และพยายามลดความเครียดลงนะครับ" หมอกล่าว "หากต้องการปรึกษาเรื่องการตั้งครรภ์ในอนาคต เราสามารถนัดหมายเข้ามาพบผมอีกครั้งได้" "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" อรุณรัศมีกล่าวรับแผ่นพับมาด้วยมือที่ยังสั่นเทา เมื่อเดินทางกลับถึงบ้าน อรุณรัศมีก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด เธอตรงไปที่เตียงนอน และทิ้งตัวลงนอนทันที คุณกวินท์เดินเข้ามาหาเธอ และนั่งลงข้างๆ "เป็นอะไรมากไหม" เขาถาม "หนู...หนูเหนื่อยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เหนื่อยทั้งร่างกาย และจิตใจ" "ผมนอนพักผ่อนนะ" เขาพูด "ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนที่สบายที่สุด จากนั้นก็กลับมานอนลงข้างๆ คุณกวินท์ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยขึ้นมาเบาๆ "หนู...หนูรู้สึกขอบคุณจริงๆ นะคะ ที่คุณกวินท์อยู่เคียงข้างหนูเสมอ" "เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของผมนะ" เขาตอบ "ผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งเธอไปไหน" "หนู...หนูรักคุณกวินท์นะคะ" อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น "ผมก็รักเธอมากเหมือนกัน" เขาตอบ แล้วจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ในคืนนั้น อรุณรัศมีหลับไปพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อน แม้จะผิดหวังกับข่าวร้ายที่ได้รับ แต่เธอก็ยังรู้สึกขอบคุณที่ยังมีคุณกวินท์คอยเคียงข้าง เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณรัศมีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่สดชื่นกว่าเดิม เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามเช้าที่ส่องประกายสดใส ราวกับเป็นสัญญาณแห่งวันใหม่ เธอรู้สึกว่า แม้ว่าความฝันในการมีลูกในตอนนี้จะยังไม่เป็นจริง แต่เธอก็ไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไป เธอยังมีคุณกวินท์ที่รักเธอ และมีชีวิตที่รอให้เธอไปสร้างสรรค์ เธอตัดสินใจที่จะมองโลกในแง่ดี และเชื่อมั่นว่า สักวันหนึ่ง ความฝันของเธอจะเป็นจริง เธอเดินเข้าไปในห้องครัว และเห็นคุณกวินท์กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ "อรุณรัศมี" เขาหันมายิ้มให้เธอ "ตื่นแล้วเหรอ" "ค่ะ" เธอตอบ "คุณกวินท์คะ" "ว่าไง" เขาถาม "หนู...หนูอยากจะขอบคุณคุณกวินท์อีกครั้งนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างหนูเสมอ" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" เขาตอบ "เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน" อรุณรัศมียิ้ม เธอรู้สึกได้ถึงความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ความสุขที่มาจากการมีลูก แต่เป็นความสุขที่มาจากการมีคนที่รักและรักเธออยู่เคียงข้าง วันนี้เป็นวันใหม่ และอรุณรัศมีพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง และความหวังที่เต็มเปี่ยม