หลังจากเหตุการณ์ที่ปณิดาบุกเข้ามาในห้องทำงาน อรุณรัศมีก็รู้สึกไม่สบายใจนักตลอดทั้งวัน เธอพยายามตั้งสมาธิกับการทำงาน แต่ภาพใบหน้าอันโกรธแค้นของปณิดาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ในตอนเย็น คุณกวินท์มารับเธอกลับบ้านตามปกติ เขาสังเกตเห็นความกังวลบนใบหน้าของเธอ "วันนี้เป็นอะไรไปอรุณรัศมี" เขาถามเมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริษัท "ดูไม่ค่อยสดใสเลย" "ก็...มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ" เธอตอบอย่างลังเล "คุณปณิดามาหาที่ทำงานค่ะ" คุณกวินท์ชะงักมือไปชั่วขณะ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "มาทำไม" "เธอ...เธอหาว่าหนูพรากคุณกวินท์ไปจากเธอค่ะ" อรุณรัศมีเล่า "แล้วก็ข่มขู่หนูด้วย" คุณกวินท์กำพวงมาลัยแน่น "ผมขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "หนูจัดการได้" "เธอแน่ใจนะ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมไม่อยากให้เธอต้องแบกรับอะไรคนเดียว" "หนูรู้ค่ะ" เธอวางมือลงบนแขนของเขา "แต่หนูอยากจะบอกคุณกวินท์ว่า หนูไม่กลัว" คุณกวินท์หันมายิ้มให้เธอ "ดีแล้ว" เขาตอบ "เธอเข้มแข็งกว่าที่ผมคิดนะ" เมื่อถึงบ้าน อรุณรัศมีก็เล่ารายละเอียดทั้งหมดให้คุณกวินท์ฟังอย่างละเอียด คุณกวินท์ฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขายิ่งทวีความเคร่งเครียดมากขึ้น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอแบบนี้" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "ไม่ต้องหรอกค่ะคุณกวินท์" อรุณรัศมีรีบห้าม "หนูไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้" "แต่เธอถูกข่มขู่" เขาตอบ "ผมทำเป็นมองข้ามไม่ได้" "หนูเข้าใจค่ะ" เธอถอนหายใจ "แต่การที่เราจะจัดการกับเรื่องนี้ให้ดีที่สุด คือการที่เราไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีก" "เธอหมายความว่าไง" เขาถาม "ก็...เราลองหาทางออกที่ทำให้ทุกฝ่ายพอใจที่สุด" อรุณรัศมีเสนอ "บางที...เราอาจจะลองคุยกับเธออีกครั้งก็ได้" คุณกวินท์มองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุยกับเธอ" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "ในเมื่อเธอมาหาหนูถึงที่ทำงาน แสดงว่าเธอยังอยากจะพูดคุยอยู่" "แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นผลดีนะ" คุณกวินท์พูด "เธอคงจะมาหาเรื่องเราอีก" "เราลองดูก่อนก็ได้ค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ถ้าไม่สำเร็จ เราค่อยหาวิธีอื่น" คุณกวินท์ครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "ก็ได้" เขาตอบ "แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ เธอต้องบอกผมทันทีนะ" "ค่ะ" อรุณรัศมียิ้ม "หนูจะเข้มแข็งค่ะ" เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีได้ส่งข้อความไปยังปณิดา เพื่อขอพูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว ปณิดาตอบตกลงทันที โดยไม่ลังเล พวกเขาเลือกที่จะนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างไกลจากที่ทำงานและบ้านของทั้งคู่ อรุณรัศมีมาถึงก่อน และนั่งรออย่างใจเย็น เธอพยายามสงบสติอารมณ์ และเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ ไม่นาน ปณิดาก็ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินตรงมายังโต๊ะของอรุณรัศมี ใบหน้าของเธอยังคงมีแววตาแข็งกร้าว "มาแล้วเหรอ" อรุณรัศมีทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ไม่ต้องมาทำเป็นสุภาพเลย" ปณิดาพูดพลางนั่งลงตรงข้าม "ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร" "หนูไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "หนูแค่อยากจะคุยกับคุณให้เรื่องมันจบๆ ไป" "จบๆ ไป" ปณิดาหัวเราะเยาะ "เธอกำลังจะแย่งสามีของฉันไป แล้วมาพูดว่าจะให้จบๆ ไป" "คุณกวินท์ไม่ใช่สามีของคุณค่ะ" อรุณรัศมีกล่าวอย่างหนักแน่น "และหนูก็ไม่ได้กำลังแย่งใครทั้งนั้น" "โกหก!" ปณิดาตวาดเสียงดัง จนคนในร้านหันมามอง "โปรดลดเสียงหน่อยค่ะ" อรุณรัศมีกระซิบ "เรามาคุยกันดีๆ นะคะ" "ดีๆ" ปณิดาพ่นลมหายใจ "เธอคิดว่าฉันจะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นง่ายๆ เหรอ" "หนูเข้าใจค่ะว่าคุณคงรู้สึกเสียใจ" อรุณรัศมีกล่าว "แต่คุณกวินท์ได้เลือกหนูแล้ว" "เขาไม่ได้เลือกเธอ" ปณิดาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขากำลังหลงผิด" "ความรู้สึกของคนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "และตอนนี้คุณกวินท์ก็มีความสุขกับหนู" "แล้วฉันล่ะ" ปณิดาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ความสุขของฉันล่ะ" อรุณรัศมีถอนหายใจ "หนูเข้าใจค่ะว่ามันเจ็บปวด" เธอกล่าว "แต่หนูเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้" "ผ่านไปได้ยังไง" ปณิดาถาม "เมื่อทุกอย่างกำลังจะพังทลาย" "การยอมรับความจริง และการเริ่มต้นใหม่" อรุณรัศมีตอบ "มันอาจจะยาก แต่เป็นหนทางที่ดีที่สุด" "เธอพูดเหมือนง่าย" ปณิดาพูด "แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่" "หนูขอโทษนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "หนูอยากให้คุณมีความสุขจริงๆ" ปณิดาจ้องมองอรุณรัศมีนิ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน และความเจ็บปวด "คุณกวินท์รักคุณมากนะ" อรุณรัศมีพูดต่อ "แต่ความรักของเขาก็มีขอบเขต" "ขอบเขตที่เธอสร้างขึ้นมา" ปณิดาพูด "เปล่าค่ะ" อรุณรัศมีส่ายหน้า "ความรักมันเป็นเรื่องของใจ" "แล้วถ้าฉัน...ถ้าฉันอยากจะขออะไรบางอย่าง" ปณิดาเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก อรุณรัศมีมองปณิดาด้วยความแปลกใจ "คุณต้องการอะไรคะ" "ฉัน...ฉันแค่อยากจะเห็นเขา...มีความสุขจริงๆ" ปณิดาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ถ้าเธอทำให้เขามีความสุขได้จริงๆ...ฉันก็ยินดี" คำพูดของปณิดาทำให้อรุณรัศมีประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าปณิดาจะพูดแบบนี้ออกมา "หนูจะทำให้คุณกวินท์มีความสุขค่ะ" อรุณรัศมีตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "หนูสัญญา" "ฉันหวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ" ปณิดาถอนหายใจยาว "ฉัน...ฉันขอตัวก่อนนะ" เธอลุกขึ้นยืน และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งนิ่งอยู่คนเดียว พร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่แน่ใจว่าปณิดาจะยอมรับความจริงได้มากน้อยแค่ไหน แต่การที่ปณิดาพูดแบบนั้นออกมา ก็ถือเป็นสัญญาณที่ดี ในที่สุด เธอก็รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่หนักอึ้งในใจออกไป การเผชิญหน้าครั้งนี้ แม้จะไม่ได้ราบรื่นทั้งหมด แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกว่า กำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างแท้จริง