เสียงผู้ชายที่ตอบกลับมานั้นเย็นเยียบและเยือกเย็นจนอรุณรัศมีแทบจะหยุดหายใจ มันคือเสียงของกวินท์! หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาบอกว่าออกไปข้างนอกแล้วนี่นา แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่กับพิมได้? ความรู้สึกหวาดระแวงและความไม่สบายใจพุ่งพล่านเข้าใส่เธอจนแทบจะกลั้นหายใจ อรุณรัศมีค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ต้นไม้มากขึ้น พยายามเพ่งมองผ่านม่านใบไม้ไปยังม้านั่งตัวยาวที่พิมนั่งอยู่ "ฉันรู้สึกได้" พิมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณมักจะมาอยู่ที่นี่เสมอเวลาที่คุณต้องการคิดอะไร หรือไม่ก็เวลาที่คุณกำลังสับสน" "เธอคงจะคิดถึงฉันมากสินะ ถึงได้รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนเสมอ" กวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย แต่ก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่อรุณรัศมีไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน "คุณก็รู้ว่าฉันคิดถึงคุณ" พิมตอบ "แต่ครั้งนี้ฉันมาเพื่อเรื่องสำคัญ" "เรื่องสำคัญอะไร" กวินท์ถามต่อ "เรื่องของอรุณรัศมี" พิมกล่าว คำพูดของพิมทำให้ร่างของอรุณรัศมีแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอไม่คิดฝันเลยว่าพิมจะพูดถึงเธอในขณะที่คุยกับกวินท์ ลมหายใจของเธอติดขัด รู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากดทับที่หน้าอก "เธอพูดถึงยัยเด็กนั่นทำไม" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความหงุดหงิดปนอยู่ "ก็เพราะว่าฉันเป็นห่วงคุณ" พิมตอบ "คุณแน่ใจหรือว่ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง" "ฉันทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้องแล้ว" กวินท์ยืนยัน "แต่การที่คุณเก็บเธอไว้แบบนี้ มันไม่ใช่ความถูกต้องสำหรับใครเลย" พิมพยายามอธิบาย "มันไม่ถูกต้องสำหรับคุณ ไม่ถูกต้องสำหรับเธอ และที่สำคัญ มันไม่ถูกต้องสำหรับลูกในท้องของเธอ" คำว่า "ลูกในท้อง" ทำให้โลกทั้งใบของอรุณรัศมีหมุนคว้าง เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอไม่รู้ว่าพิมรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร และทำไมเธอถึงพูดเรื่องนี้กับกวินท์ "เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" เสียงของกวินท์ถามอย่างเย็นชา "คุณคิดว่าคุณจะปิดบังฉันได้นานแค่ไหน" พิมถามกลับ "ฉันไม่ใช่คนโง่" "แล้วเธอจะทำอะไร" กวินท์ถามอย่างท้าทาย "ฉันมาเพื่อให้คุณตัดสินใจ" พิมกล่าว "คุณจะปล่อยให้เรื่องมันดำเนินต่อไปแบบนี้ หรือคุณจะเลือกที่จะให้ทุกอย่างมันถูกต้อง" "ถูกต้องในแบบของเธอ" กวินท์พูดขึ้น "ถูกต้องในแบบที่ไม่มีใครต้องเจ็บปวด" พิมตอบ อรุณรัศมีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอรู้ว่าพิมกำลังพูดถึงเธอ และเธอเองก็กำลังเจ็บปวดกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ "ฉันจะคิด" กวินท์ตอบในที่สุด "ฉันหวังว่าคุณจะคิดให้ดี" พิมพูด "เพราะเวลาไม่เคยรอใคร" อรุณรัศมีได้ยินเสียงฝีเท้าของพิมเดินจากไป เธอรอจนกระทั่งแน่ใจว่าพิมไปไกลแล้ว จึงค่อยๆ ก้าวออกจากที่ซ่อน เธอเห็นกวินท์ยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม ก้มหน้าก้มตา มองพื้นดิน "คุณกวินท์คะ" เธอเรียกเสียงเบา กวินท์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขาดูสับสนและเหนื่อยล้า "อรุณรัศมี...เธอมาทำอะไรที่นี่" "หนู...หนูแค่เดินเล่นค่ะ" เธอตอบ พยายามเก็บอาการตื่นตระหนกไว้ "บังเอิญได้ยินเสียง เลยเข้ามาดู" "แล้วเธอได้ยินอะไรบ้าง" กวินท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวง "หนู...หนูไม่ได้ยินอะไรมากค่ะ" เธอโกหก "แค่ได้ยินเสียงพูดคุยกัน" กวินท์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาดูเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "กลับเข้าไปข้างในเถอะ อากาศข้างนอกมันเย็น" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับอย่างว่าง่าย เธอเดินกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์ โดยไม่หันกลับไปมองกวินท์อีกเลย หัวใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย พิมรู้เรื่องลูกของเธอได้อย่างไร และกวินท์จะตัดสินใจอย่างไรกับอนาคตของเธอ