อรุณรัศมีมาถึงคลินิกของคุณหมอสมชายตามนัดหมาย เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าไปในห้องตรวจที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย สะอาดสะอ้าน คุณหมอสมชายเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้าใจดี เขาผายมือเชิญให้นั่ง "สวัสดีครับ คุณอรุณรัศมี" คุณหมอสมชายทักทายด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณที่อุตส่าห์มานะครับ" "ค่ะ คุณหมอ" อรุณรัศมีตอบรับ "คุณหมอบอกว่ามีเรื่องอยากจะคุยเกี่ยวกับแม่ของหนู" "ใช่ครับ" คุณหมอสมชายพยักหน้า "ผมเองเป็นคนทำคลอดให้กับแม่ของคุณเมื่อหลายปีก่อน และผมก็รู้จักกับครอบครัวของคุณมาพอสมควร" "ครอบครัวของหนู...หมายถึงครอบครัวของคุณกวินท์หรือเปล่าคะ" เธอถาม "เปล่าครับ" คุณหมอสมชายส่ายหน้า "หมายถึงครอบครัวที่แท้จริงของคุณ" คำพูดของคุณหมอสมชายทำให้อรุณรัศมีนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "ครอบครัวที่แท้จริง...หมายความว่ายังไงคะ" "คืออย่างนี้ครับ" คุณหมอสมชายเริ่มเล่า "แม่ของคุณ...ชื่อคุณนลินี เป็นคนรักครอบครัวของคุณกวินท์มาก" "คุณนลินี...แม่ของหนู" อรุณรัศมีทวนคำอย่างแผ่วเบา "แล้วเกี่ยวอะไรกับครอบครัวคุณกวินท์คะ" "คุณนลินีเป็นเพื่อนสนิทของคุณหญิงอรุณรัตน์ ซึ่งเป็นแม่ของคุณกวินท์" คุณหมอสมชายอธิบาย "ทั้งสองคนสนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด และทั้งคู่ก็ตั้งท้องในเวลาไล่เลี่ยกัน" "จริงเหรอคะ" อรุณรัศมีอุทานด้วยความประหลาดใจ "ใช่ครับ" คุณหมอสมชายพยักหน้า "แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น คุณหญิงอรุณรัตน์คลอดลูกก่อนกำหนด และเกิดภาวะแทรกซ้อน ทำให้เธอเสียชีวิตในเวลาต่อมา" "เสียชีวิต...แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "คุณกวินท์ตอนนั้นยังเป็นเด็กเล็กอยู่" คุณหมอสมชายเล่าต่อ "คุณนลินีเสียใจมากที่เพื่อนรักเสียชีวิตไป เธอเองก็ตั้งท้องอยู่ แต่เนื่องจากภาวะสุขภาพของคุณนลินีเอง ไม่สามารถที่จะตั้งครรภ์ต่อไปได้อีกนาน" "แล้ว...แล้วยังไงต่อคะ" อรุณรัศมีเร่งถาม "คุณนลินีตัดสินใจที่จะ...แลกเปลี่ยนลูก" คุณหมอสมชายกล่าว "เธอรู้ว่าคุณหญิงอรุณรัตน์เองก็ต้องการมีทายาทเพื่อสืบทอดตระกูล และเธอก็ไม่อยากให้ลูกของเพื่อนรักต้องไม่มีใครดูแล" "แลกเปลี่ยนลูก..." อรุณรัศมีเริ่มเข้าใจบางอย่าง "หมายความว่า...หนูกับคุณกวินท์...เรา..." "ใช่ครับ" คุณหมอสมชายยืนยัน "คุณนลินีให้กำเนิดคุณในวันเดียวกับที่คุณหญิงอรุณรัตน์เสียชีวิต และเธอก็ได้ให้ทารกแรกเกิดของคุณกวินท์ไปกับครอบครัวของคุณกวินท์" "แล้ว...แล้วคุณแม่ของหนูล่ะคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณนลินี...เธอเสียชีวิตหลังจากคลอดคุณได้ไม่นาน" คุณหมอสมชายตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เธอทำเพื่อครอบครัวของคุณกวินท์ และเพื่ออนาคตของเธอเอง" "ทั้งหมดนี้...ครอบครัวของคุณกวินท์รู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีถาม "ใช่ครับ พวกเขารู้เรื่องนี้ดี" คุณหมอสมชายยืนยัน "และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้" อรุณรัศมีนั่งนิ่งไป เธอพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยิน ความจริงอันน่าตกใจนี้ทำให้เธอแทบจะทนรับไม่ไหว เธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของครอบครัวที่เธอเติบโตมา และตัวตนของเธอก็ถูกแลกเปลี่ยนกับทายาทของครอบครัวที่เธออาศัยอยู่ "แล้ว...แล้วทำไมคุณกวินท์ถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ" เธอถาม "ผมคิดว่าคุณกวินท์เองก็คงมีเหตุผลของเขา" คุณหมอสมชายกล่าว "บางทีเขาอาจจะยังไม่พร้อม หรืออาจจะกำลังหาทางที่เหมาะสมที่สุดที่จะบอกคุณ" "แต่...แต่หนูก็รักคุณกวินท์นะคะ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แล้วถ้าเกิดว่า...หนูเป็นลูกของเขาจริงๆ..." คุณหมอสมชายมองเธอด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ "ความรู้สึกของคุณเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ครับ" "หนู...หนูต้องกลับไปแล้วค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว เธอรู้สึกมึนงงและสับสนเกินกว่าจะนั่งอยู่ที่นี่ต่อไปได้ "ครับ" คุณหมอสมชายพยักหน้า "หากมีอะไรที่คุณอยากจะถามเพิ่มเติม หรือต้องการความช่วยเหลือ แจ้งผมได้เสมอนะครับ" อรุณรัศมีขอบคุณคุณหมอสมชาย และเดินออกจากคลินิกไปอย่างช้าๆ โลกทั้งใบของเธอพลิกกลับตาลปัตรไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ เธอไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เธอกลับเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้มาโดยตลอด เธอขับรถกลับคฤหาสน์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ความคิดเกี่ยวกับกวินท์วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ถ้าเขารู้เรื่องนี้มาตลอด ทำไมเขาถึงไม่เคยบอกเธอเลย หรือว่าทั้งหมดที่ผ่านมา มันเป็นเพียงความสงสารที่เขามีให้เธอ หรือเป็นหน้าที่ที่เขารับผิดชอบในฐานะ...พี่ชาย? ความคิดนี้ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส