แพรวานั่งรออยู่ข้างนอกห้องผ่าตัดเป็นเวลานานหลายชั่วโมง จนกระทั่งพยาบาลเดินออกมาแจ้งข่าว เธอไม่ได้เข้าไปเยี่ยมภาคินในทันที เพราะแพทย์แนะนำว่าเขาควรจะได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อน หลังจากนั้น เธอตัดสินใจกลับบ้าน เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ การได้รู้ว่าภาคินประสบอุบัติเหตุ ทำให้เธอต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เธอพยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด เมื่อกลับถึงบ้าน แพรวาก็เดินตรงไปที่ห้องนอน เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง เธอหลับตาลง พยายามจะทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น "ทำไมภาคินถึงมาอยู่ที่นี่... ทำไมเขาถึงต้องประสบอุบัติเหตุ" คำถามวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอคิดถึงคำพูดของภาคินในตอนนั้น "ผมเตรียมพร้อมแล้วแพรวา ผมมีแผนสำรองเสมอ" คำพูดนั้นมีความหมายว่าอย่างไรกันแน่? หรือว่าอุบัติเหตุครั้งนี้ จะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการบางอย่างของเขา? แพรวารู้สึกสับสน เธอไม่สามารถไว้วางใจภาคินได้อย่างเต็มที่อีกต่อไป แม้ว่าเขาจะอธิบายความจริงบางส่วนให้เธอฟังแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงมีความสงสัยอยู่ลึกๆ "เขาจะกลับมาทำร้ายฉันอีกไหม" เธอถามตัวเอง "หรือว่าเขาจะกลับมาเพื่อแก้ไขความผิดในอดีต" เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของภาคินเอง แพรวารู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" เธอพูด "แพรวา... คุณอยู่ที่ไหน" เสียงของภาคินฟังดูอ่อนแรง แต่แฝงไปด้วยความห่วงใย "ฉันกลับบ้านแล้วค่ะ" แพรวาตอบ "คุณ... คุณเป็นยังไงบ้างคะ" "ผม... ผมเจ็บนิดหน่อย" ภาคินตอบ "แต่ผมดีขึ้นแล้ว" "หมอบอกว่าคุณยังอยู่ในช่วงวิกฤตนะคะ" แพรวาอดไม่ได้ที่จะตำหนิเขาเล็กน้อย ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ผมขอโทษนะแพรวา ผมทำให้คุณเป็นห่วง" "คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" แพรวาถามตรงๆ "แล้วอุบัติเหตุนั่น... มันเกิดขึ้นได้ยังไง" "ผมจะเล่าให้คุณฟัง" ภาคินกล่าว "แต่ขอเป็นตอนที่ผมออกจากโรงพยาบาลแล้วได้ไหม" "ก็ได้ค่ะ" แพรวาตอบ "แต่คุณต้องเล่าให้ฉันฟังจริงๆ นะ" "แน่นอนครับ" ภาคินตอบ "ผมจะไม่มีความลับอะไรกับคุณอีกต่อไป" แพรวาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ "แล้ว... คุณจะอยู่ที่โรงพยาบาลอีกนานแค่ไหนคะ" เธอถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมจะรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ" แพรวากล่าว "อย่าหักโหม" "ขอบคุณนะแพรวา" ภาคินกล่าว "ที่ยังเป็นห่วงผม" หลังจากวางสายโทรศัพท์ แพรวารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าภาคินปลอดภัย แต่เธอก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ ราวกับจะเยาะเย้ยความสับสนในใจของเธอ "ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี" แพรวาถามตัวเอง "ฉันควรจะให้อภัยเขา แล้วกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเขาจริงๆ เหรอ" คำถามนี้ยังคงไม่มีคำตอบที่ชัดเจนสำหรับเธอ ในวันต่อมา แพรวาตัดสินใจไปเยี่ยมภาคินที่โรงพยาบาล เธอเตรียมผลไม้และของเยี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วย เมื่อไปถึงห้องพักของผู้ป่วย แพรวาก็พบว่าภาคินอยู่ในสภาพที่อ่อนเพลีย แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววอบอุ่นเมื่อเห็นเธอ "แพรวา... คุณมาแล้ว" ภาคินกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง "สวัสดีค่ะ" แพรวาตอบ ยื่นตะกร้าของเยี่ยมให้เขา "คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ" "ดีขึ้นมากแล้วครับ" ภาคินตอบ "ขอบคุณนะที่คุณมา" "ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ" แพรวาตอบตามตรง "คุณยังไม่ได้เล่าเรื่องอุบัติเหตุให้ฉันฟังเลยนะคะ" ภาคินถอนหายใจ "ผมรู้ครับ" เขาตอบ "ผมจะเล่าให้คุณฟังตอนนี้แหละ" จากนั้น ภาคินก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แพรวาฟัง เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต ความเข้าใจผิดที่นำไปสู่การจากลา และแผนการของเขาในการกลับมาเพื่อพิสูจน์ตัวเอง "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" ภาคินกล่าว "ผมปล่อยให้ความกลัวและความเข้าใจผิดมาบดบังหัวใจของผม" "แล้ว... อุบัติเหตุครั้งนี้ล่ะคะ" แพรวาถาม "มันเกิดขึ้นได้ยังไง" "มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ครับแพรวา" ภาคินอธิบาย "ผมกำลังจะขับรถไปหาคุณ แต่ผมเกิดวูบไปนิดหน่อย แล้วรถก็เสียหลัก" แพรวารู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินคำอธิบาย แต่เธอก็ยังคงไม่แน่ใจนัก "คุณแน่ใจเหรอคะ" แพรวาถาม "ว่าไม่มีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" ภาคินส่ายหน้า "ผมไม่รู้ครับแพรวา" เขาตอบ "แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" เขาจับมือของแพรวาไว้ "ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมแพรวา" แพรวามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความหวังและความเจ็บปวดอยู่ในนั้น เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้มากน้อยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาได้ "ฉัน... ฉันต้องการเวลาคิดค่ะ" แพรวาพูด "ผมเข้าใจครับ" ภาคินยอมรับ "ผมจะรอ" แพรวาลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูด "คุณพักผ่อนเยอะๆ นะคะ" "แพรวา..." ภาคินเรียกเธอไว้ "ผมรักคุณนะครับ" แพรวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเขา "ฉันก็... ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบ แล้วรีบเดินออกจากห้องไป เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลต่อชีวิตของเธอไปตลอดกาล