แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาเต้นอยู่ข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงของภาคินตอบรับ เธอหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน "ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ... บ้านเก่าของเรา" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คุณ... มาหาแพรวาได้ไหมคะ" "ได้ครับแพรวา" เสียงของภาคินยังคงราบเรียบ แต่แพรวากลับได้ยินถึงความกังวลบางอย่างแฝงอยู่ "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ไม่ถึงยี่สิบนาที เสียงรถของภาคินก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน แพรวาเดินออกไปรับเขาที่หน้าประตู หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สบตาเขา ภาพของเขากับแม่ของเธอที่ยืนเคียงข้างกันในภาพถ่ายเก่าๆ มันยังคงติดตา เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้า ภาคินลงจากรถ เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย "แพรวา... คุณโอเคไหม" เขาเอ่ยถาม พลางเดินเข้ามาหาเธอ "เข้ามาข้างในก่อนนะคะ" แพรวาบอก พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ เธอเดินนำภาคินเข้าไปในบ้าน กลิ่นอายของความทรงจำเก่าๆ ลอยอบอวลไปทั่ว บรรยากาศที่เคยคุ้นเคย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาตัวเก่าในห้องรับแขก ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กต่อก เป็นเครื่องบ่งบอกเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี คำพูดมากมายตีกันอยู่ในหัว "ภาคิน..." เธอเริ่มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมคะ" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหลุบตาลงมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก "คุณยาย... เล่าให้คุณฟังแล้วสินะครับ" เขาตอบกลับ เสียงของเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่น "คุณยายบอกว่า... คุณเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน" แพรวาพูดเสียงสั่นเครือ "จริงๆ แล้ว... คุณป้าในรูปนั่น... คือแม่ของคุณใช่ไหมคะ" ภาคินพยักหน้าช้าๆ "ครับ... ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของผม" "แล้ว... ทำไม..." แพรวากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ทำไมเราไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย" "เพราะมันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากครับ" ภาคินถอนหายใจยาว "แม่ของผมกับแม่ของคุณ... ท่านเป็นพี่น้องกัน" "พี่น้องกัน..." แพรวาย้ำคำ พูดเหมือนกำลังจะขาดใจ "แล้วพ่อของฉัน... พ่อของคุณ... เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อของผม... กับแม่ของคุณ... ท่านเคยรักกันมาก่อนครับ" คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจแพรวา เธอเบิกตากว้าง ไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ถึงเพียงนี้ "แต่... แม่ของฉันแต่งงานกับพ่อของฉัน" "ใช่ครับ" ภาคินยอมรับ "แต่... ในช่วงเวลาที่แม่ของคุณกำลังจะแต่งงานกับพ่อของคุณ... เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น... แม่ของคุณกับพ่อของผม... ท่านได้เสียกันไปก่อน... และแม่ของคุณก็ตั้งท้อง" แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอพยายามประติดประต่อเรื่องราว ภาพในอดีตที่เคยเลือนราง เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "แล้ว... พ่อของฉัน... เขารู้เรื่องนี้ไหมคะ" "ไม่ครับ... ไม่มีใครรู้เลย" ภาคินส่ายหน้า "แม่ของคุณ... ท่านเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ท่านกลัวว่าสังคมจะตัดสินท่าน กลัวว่าพ่อของคุณจะไม่ยอมรับ... ท่านตัดสินใจที่จะให้พ่อของผม... รับผิดชอบ... และนั่นก็คือที่มาของผม" "คุณ... คุณหมายความว่า..." แพรวาตะลึง "พ่อของคุณ... คือพ่อจริงๆ ของฉัน... และพ่อของฉัน... คือลุงของภาคิน... ใช่ไหมคะ" ภาคินพยักหน้า "ถูกต้องครับ... โดยทางสายเลือดแล้ว... คุณคือลูกของพ่อผม" ความจริงที่ถูกเปิดเผยยิ่งกว่าเดิมนั้น ทำให้แพรวารู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ เธอเงยหน้ามองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด "แล้ว... ความสัมพันธ์ของเรา... มันคืออะไรกันแน่" "ผมไม่รู้แพรวา" ภาคินตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ที่ผมรู้คือ... ผมรักคุณ... รักมาตลอด" "แต่เราเป็นพี่น้องกันนะคะ" แพรวากล่าวอย่างสิ้นหวัง "มันเป็นไปไม่ได้" "ความรักของเรา... มันเริ่มต้นขึ้นก่อนที่เราจะรู้ความจริงนี้" ภาคินจับมือของแพรวาไว้แน่น "คุณยายก็บอกแบบนั้น... ความรู้สึกของเรามันจริงแท้... ผมไม่อยากเสียคุณไป" แพรวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นถึงความจริงใจ เห็นถึงความรักที่เขาไม่เคยปิดบัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างพวกเขา มันเป็นกำแพงที่สร้างขึ้นจากสายเลือด ความลับ และข้อห้ามทางสังคม "แล้ว... คุณ... คุณเก็บความลับนี้ไว้ทำไมคะ" แพรวาถาม "ผมกลัวครับ" ภาคินสารภาพ "กลัวว่าจะเสียคุณไป... กลัวว่าความจริงจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง... ผมเห็นแม่ของคุณทุกข์ทรมานมาตลอดชีวิต... ผมไม่อยากให้คุณต้องเจอแบบนั้น" "แต่การปิดบัง... มันยิ่งทำให้เราเจ็บปวดมากกว่านะคะ" แพรวากล่าว เสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันต้องการเวลา... ฉันต้องการคิด" "ผมเข้าใจครับ" ภาคินบีบมือของเธอเบาๆ "ผมจะรอ... ผมจะรอให้คุณตัดสินใจ... ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร... ผมก็จะยอมรับ" แพรวาถอนหายใจ พยายามรวบรวมสติ ภาพของแม่ของเธอที่กำลังทุกข์ทรมาน ภาพของภาคินที่แบกรับความลับอันหนักอึ้งมาตลอดชีวิต มันทำให้เธอรู้สึกสงสารจับใจ เธอเหลือบมองไปยังรูปถ่ายเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ เห็นรอยยิ้มของพ่อแม่ของเธอ เห็นใบหน้าของภาคินในวัยเด็ก "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร" แพรวาพูดเสียงแผ่ว "มันหนักเกินไป" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะครับ" ภาคินดึงแพรวาเข้ามากอดปลอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ" แพรวาซบหน้าลงกับอกของภาคิน รับรู้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เขาหยิบยื่นให้ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะมีทางออกให้กับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้หรือไม่ แต่ในขณะนี้ สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกได้ คือความรักที่พวกเขามีให้กัน มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ แต่ก็ถูกทาบทับด้วยเงาของความจริงอันน่าตกใจ