หลังจากวันที่ได้เผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ แพรวาก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ สองสามวันที่ผ่านมา เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง ปลีกวิเวกจากผู้คน พยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในใจ การที่ภาคินคือพ่อจริงๆ ของเธอ และพ่อของเธอคือลุงของเขา มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะยอมรับได้ง่ายๆ เธอเดินไปเดินมาในห้องนอน มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพของสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เคยแอบปลูกดอกไม้ที่นี่กับภาคินในวัยเด็ก โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าดอกไม้เหล่านั้น คือดอกไม้ที่เธอตั้งใจจะมอบให้เขาในวันเกิด "ทำไม... ทำไมเรื่องมันถึงต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง ความสับสนและความเจ็บปวดมันปะปนกันไปหมด ในใจของเธอ ภาพของภาคินในวัยเด็กที่วิ่งเล่นหัวเราะอยู่กับเธอ ภาพของเขาในวัยหนุ่มที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นมาเคียงข้างเธอ มันคือความทรงจำอันล้ำค่า แต่บัดนี้ ความทรงจำเหล่านั้นกลับถูกคลุมทับด้วยความรู้สึกผิดบาปอันใหญ่หลวง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ภาคินส่งมา "ผมคิดถึงคุณนะแพรวา หวังว่าคุณจะสบายดี" ข้อความง่ายๆ ที่ส่งมาทุกวัน มันทำให้เธอใจอ่อน แต่ก็ยังคงลังเลที่จะตอบกลับ "มันคงจะดีกว่าถ้าเราอยู่ห่างกันสักพัก" แพรวากล่าวกับตัวเอง "เพื่อให้เราทั้งคู่ได้มีเวลาคิดทบทวน" แต่ความคิดนั้นก็ถูกสั่นคลอน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ภาคินยืนอยู่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ผม... มาเยี่ยมครับ" เขาบอก "เห็นคุณไม่ตอบข้อความ... ก็เป็นห่วง" แพรวาพยายามเก็บอาการ "เข้ามาสิคะ" เธอบอกอย่างอึดอัด ทั้งสองนั่งลงในห้องรับแขกอีกครั้ง บรรยากาศที่เคยคุ้นเคย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แพรวาไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี "คุณ... เป็นอย่างไรบ้าง" ภาคินถามขึ้น ทำลายความเงียบ "ก็... เหมือนเดิมค่ะ" แพรวาตอบอย่างเลี่ยงๆ "ยังสับสนอยู่" "ผมเข้าใจครับ" ภาคินกล่าว "มันเป็นเรื่องที่ยากจริงๆ" "คุณ... คุณไม่รู้สึก... รู้สึกอะไรเลยเหรอคะ" แพรวาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ในเมื่อเราเป็น... พี่น้องกัน" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหลุบตาลงมองมือของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแพรวา "ผม... ก็รู้สึกครับแพรวา" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้สึกสับสน... รู้สึกผิด... แต่สิ่งที่ผมรู้สึกเหนือสิ่งอื่นใด... คือความรักที่คุณมีให้ผม... และความรักที่ผมมีให้คุณ" "แต่... มันเป็นไปไม่ได้" แพรวาพูดเสียงเครือ "เราไม่สามารถ... เป็นแบบนี้ต่อไปได้" "ทำไมเราจะเป็นไม่ได้ล่ะครับ" ภาคินถามกลับ "ความรักของเรา... มันเริ่มต้นขึ้นก่อนที่เราจะรู้เรื่องนี้... มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์" "แต่สังคม... ครอบครัวของเรา... พวกเขาจะยอมรับได้อย่างไร" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมไม่สนว่าใครจะว่าอย่างไรครับ" ภาคินจับมือของแพรวาไว้แน่น "ผมสนเพียงแค่... คุณจะเลือกผมไหม" แพรวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นถึงความจริงใจ เห็นถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องความรักของพวกเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัว "คุณยายบอกว่า... ท่านจะสนับสนุนเรา" ภาคินเสริม "ท่านบอกว่า... ความรักที่แท้จริง... ไม่ควรถูกจำกัดด้วยกฎเกณฑ์ใดๆ" คำพูดของคุณยายทำให้แพรวารู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าคุณยายรักเธอมาก และเชื่อมั่นในตัวเธอเสมอ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ ค่ะ" แพรวากล่าวอย่างสิ้นหวัง "มันหนักเกินไป" "ให้เวลาเรานะครับแพรวา" ภาคินดึงมือของเธอมาแนบแก้ม "เราจะค่อยๆ หาทางออกไปด้วยกัน" "แล้ว... แม่ของคุณ... ท่านทราบเรื่องของเราไหมคะ" แพรวาถาม "แม่ของผม... ท่านรู้ครับ" ภาคินตอบ "ท่านทราบตั้งแต่ผมเริ่มมีความรู้สึกให้คุณแล้ว ท่าน... ไม่ได้คัดค้านอะไร" เรื่องนี้ยิ่งทำให้แพรวาสับสนหนักกว่าเดิม แม่ของภาคินที่เคยเป็นคนเข้มงวดและยึดมั่นในขนบธรรมเนียม กลับยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเธอได้ "ท่านบอกว่า... ท่านเห็นคุณแม่ของคุณ... ท่านเห็นความรักที่พวกคุณมีให้กัน... ท่านอยากให้เรามีความสุข" ภาคินอธิบาย แพรวานิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพของแม่ของเธอที่จากไป มันทำให้เธอรู้สึกเศร้า แต่ก็มีความหวังจางๆ เกิดขึ้นในใจ "บางที... บางทีเราอาจจะ... มองข้ามความผิดพลาดในอดีต... แล้วเดินหน้าต่อไปด้วยกัน" แพรวาเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ภาคินยิ้มอย่างโล่งใจ "คุณ... ยอมให้โอกาสผม... และให้โอกาสความรักของเรา... ใช่ไหมครับ" แพรวาพยักหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันรักคุณนะคะภาคิน" เธอสารภาพ "แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี" "ผมรู้ครับ" ภาคินดึงแพรวาเข้ามากอด "เราจะค่อยๆ ก้าวผ่านความกลัวนี้ไปด้วยกัน... ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหน" แพรวาซบหน้าลงกับอกของภาคิน รับรู้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา เธอไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมีอุปสรรคมากมายเพียงใด แต่ในขณะนี้ เธอเลือกที่จะเชื่อมั่นในความรักที่มีให้กัน และเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป "คุณยาย... ท่านอยากจะเจอคุณนะคะ" ภาคินบอกเมื่อผละออกจากอ้อมกอด "ท่านอยากจะคุยกับคุณ... ท่านอยากจะช่วยให้คุณเข้าใจอะไรมากขึ้น" แพรวาพยักหน้า "ฉัน... ฉันพร้อมค่ะ" การตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และยอมรับความรักที่พวกเขามีให้กัน มันเป็นก้าวแรกที่สำคัญ แพรวารู้ดีว่าการเดินทางนี้ยังอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป เคียงข้างภาคิน