เสียงกระซิบแผ่วเบาของภาคินยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวา มือของเขาที่ยังคงกุมมือเธอไว้อย่างเหนียวแน่น ราวกับจะย้ำเตือนว่าเธอไม่มีวันหนีเขาพ้น เธอพยายามดึงมือกลับอีกครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ ภาคินไม่ยอมปล่อย "ปล่อยฉันนะคะคุณภาคิน" แพรวาพยายามเอ่ยเสียงให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ความสั่นเครือกลับแฝงเข้ามาจนเธอไม่อาจซ่อนมันไว้ได้ "คุณจะทำอะไร" "ผมจะอยู่ตรงนี้" ภาคินตอบ พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้งจนแผ่นหลังของเธอชิดกับราวระเบียงไม้ "จนกว่าคุณจะยอมรับผม" "ยอมรับอะไรคะ" แพรวาถามเสียงแข็ง "ยอมรับว่าฉันเป็นของตายของคุณอย่างนั้นเหรอ" ภาคินหัวเราะเบาๆ "ตายเหรอครับ แพรวา คุณคิดว่าคุณเป็นของตายจริงๆ เหรอ" เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้สันกรามของเธอเบาๆ "คุณเป็นเหมือนเปลวไฟที่ผมต้องการจะดับ แต่ยิ่งดับเท่าไหร่ มันกลับยิ่งลุกโชนขึ้น" "คุณมันอันตรายเกินไป" แพรวาพยายามผละตัวออก แต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อย "ฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนอันตราย" "อันตราย?" ภาคินเลิกคิ้ว "ผมอันตรายกับคุณอย่างนั้นเหรอ" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "หรือว่าคุณแค่กลัว กลัวที่จะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง" "ฉันไม่ได้กลัว" แพรวาตอบทันที "ฉันแค่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับฉัน" "แล้วอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณแพรวา" ภาคินถามเสียงนุ่ม แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "การอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว หรือการมีผมอยู่เคียงข้าง" "การอยู่คนเดียว" แพรวาตอบโดยไม่ลังเล "ดีกว่าการมีคุณอยู่ข้างๆ" คำตอบนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของภาคิน เขาผละถอยหลังไปเล็กน้อย แววตาฉายแววเจ็บปวด แต่ก็ยังคงแข็งกร้าว "คุณแน่ใจเหรอแพรวา" เขาถามเสียงเรียบ "ว่าคุณจะอยู่ได้อย่างมีความสุข โดยไม่มีผม" "ฉันจะทำให้ได้" แพรวาตอบ พลางกวาดตามองไปรอบๆ บ้านหลังเล็กที่เธอตั้งใจจะใช้เป็นที่หลบภัย "ที่นี่คือชีวิตใหม่ของฉัน" "ชีวิตใหม่ที่ไม่มีความทรงจำเก่าๆ เลยเหรอ" ภาคินถาม พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "แล้วความทรงจำที่มีผมอยู่ในนั้นล่ะ คุณจะลบมันออกไปจากหัวใจของคุณได้จริงๆ เหรอ" แพรวาหลับตาลง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเขาที่เคยสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงเย้ยหยัน แววตาที่เคยอ่อนโยน กลับกลายเป็นความมืดมน เขาเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แต่แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็พังทลายลง "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยเสียงแหบพร่า "ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว ฉันอยากให้คุณกลับไป" "กลับไป?" ภาคินหัวเราะ "ผมเพิ่งจะมาถึง คุณจะให้ผมกลับไปแล้วเหรอ" เขาเดินอ้อมไปยืนประจันหน้ากับเธออีกครั้ง "ผมไม่ได้มาเพื่อจากไปไหนทั้งนั้นแพรวา" "แต่คุณต้องไป" แพรวาพูด พลางก้าวถอยหลังไปอีก "คุณไม่มีสิทธิ์มาอยู่ที่นี่" "ผมไม่มีสิทธิ์เหรอครับ" ภาคินเลิกคิ้ว "แล้วใครเป็นคนให้สิทธิ์คุณมาอยู่ที่นี่" "ฉันเลือกมาเอง" แพรวาตอบ "เลือกมาเอง" ภาคินทวนคำ "แล้วถ้าผมบอกว่า ผมก็เลือกที่จะมาหาคุณที่นี่เหมือนกันล่ะ" แพรวาเบิกตากว้าง "คุณภาคิน! นี่มันบ้านของฉัน!" "บ้านของคุณ" ภาคินยิ้มมุมปาก "แล้วถ้าผมบอกว่า ผมก็เคยมีส่วนในบ้านหลังนี้เหมือนกันล่ะ" คำพูดนั้นทำให้แพรวาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าภาคินกำลังพูดถึงอะไร เขาเคยเป็นคนสำคัญในชีวิตของเธอ เป็นคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุด แต่ความไว้ใจนั้นก็ถูกทำลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี "คุณภาคินคะ" แพรวาเอ่ยเสียงสั่น "อย่ามาพูดจาแบบนี้" "ทำไมล่ะครับ" ภาคินถาม "มันไม่จริงเหรอ" เขาเดินเข้าไปใกล้จนเกือบจะชนเธอ "คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเราเคยอยู่ที่นี่ด้วยกัน" "ฉันไม่เคยลืม" แพรวาตอบเสียงเบา "แต่ฉันก็ไม่ต้องการจะจำมันอีก" "ไม่ต้องการจะจำ" ภาคินหัวเราะ "แล้วคุณจะใช้ชีวิตอยู่กับเงาของอดีตไปตลอดอย่างนั้นเหรอ" เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเชยคางของเธอขึ้น "แพรวา ผมมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อจะฉุดรั้งคุณกลับไปสู่ความเจ็บปวด" "แล้วคุณมาเพื่ออะไร" แพรวาถาม "มาเพื่อจะบอกคุณว่า ผมยังรักคุณ" ภาคินพูด พลางสบตาเธอตรงๆ "ถึงแม้ว่าคุณจะหนีผมไป ผมก็ยังรักคุณอยู่" หัวใจของแพรวาเต้นระรัว เธอรู้สึกสับสนไปหมด ความรู้สึกที่เธอพยายามจะกลบฝังมาตลอดหลายเดือน กำลังจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง "คุณภาคินคะ" เธอพยายามปั้นเสียงให้มั่นคง "ความรู้สึกของคุณ มันไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว" "ไม่เกี่ยวกับคุณ" ภาคินย้ำคำ "คุณแน่ใจเหรอแพรวา" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขาปะทะกับผิวหน้าของเธอ "แล้วความรู้สึกของคุณล่ะ เป็นยังไง" แพรวาเม้มปากแน่น เธอไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เพราะในใจของเธอเอง ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเขาอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นความรู้สึกที่ปะปนไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม "ฉันไม่รู้" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "คุณไม่รู้ หรือว่าคุณไม่กล้าที่จะยอมรับ" ภาคินถาม พลางค่อยๆ ปล่อยมือที่กุมมือเธอไว้ออก เขาถอยห่างออกไปเล็กน้อย ราวกับให้พื้นที่เธอได้หายใจ "ผมจะให้เวลาคุณคิดนะครับแพรวา" เขาเดินอ้อมเธอไปด้านข้าง แล้วเดินตรงไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ "ผมจะมาหาคุณอีก" เขาหันกลับมาพูด ก่อนจะก้าวขึ้นรถไป แพรวาได้แต่มองตามรถคันนั้นไปจนลับตา หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอยอมรับว่าเธอหนีเขามา แต่สิ่งที่เธอไม่เคยรู้ คือเธอไม่สามารถหนีหัวใจตัวเองไปได้เลย