เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของภาคินดังลั่นท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อ แพรวพราวเบิกตากว้าง มองภาพเบื้องหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา… วินาทีที่เขาเซถอยหลัง ร่างสูงใหญ่ของเขาก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แสงแฟลชจากกล้องของช่างภาพระเบิดขึ้นถี่รัวราวกับจะบันทึกวินาทีแห่งหายนะนี้ไว้ “คุณภาคิน!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมจากทุกทิศทาง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทที่ยืนอารักขาอยู่รีบกรูกันเข้าไปประคองร่างของภาคินไว้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ดวงตาที่เคยฉายแววอำมหิต บัดนี้กลับฉายแววสับสนและเจ็บปวด แพรวพราวรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เป็นอุบัติเหตุ หรือ… หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่เธอคาดไม่ถึง? เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ สัญชาตญาณบอกให้เธอเข้าไปดู แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างก็กำลังดึงรั้งเธอไว้ “เกิดอะไรขึ้น?” คุณหญิงอรสา มารดาของภาคิน เดินกรีดกรายเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก ใบหน้าสวยหวานที่เคยเปี่ยมสุข บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล “ลูกรัก เป็นอะไรไป?” “ผม… ผมไม่รู้ครับแม่” ภาคินตอบเสียงแหบพร่า “อยู่ๆ ก็เจ็บที่หน้าอก… เหมือนถูกบีบ… จุก… หายใจไม่ออก” แพรวพราวได้ยินคำพูดนั้น สมองของเธอประมวลผลไปต่างๆ นานา เธอเคยได้ยินเรื่องราวของโรคหัวใจ… แต่ภาคินเป็นชายหนุ่มที่แข็งแรงสมบูรณ์ ไม่น่าจะมีปัญหาสุขภาพได้ “คุณหมอ! เรียกคุณหมอเร็ว!” เสียงของคุณหญิงอรสดังขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลของงานแต่งงานที่กำลังจะกลายเป็นงานสยอง แพรวพราวมายืนนิ่งอยู่ข้างๆ แท่นพิธี มองดูภาพที่กำลังเกิดขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ บางสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย บางสายตาเต็มไปด้วยความสมเพช… “นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เสียงของบิดาภาคินดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ “พิธีแต่งงานของเรา ควรจะเป็นวันที่น่ายินดีที่สุด ไม่ใช่มาเกิดเรื่องแบบนี้!” “ใจเย็นๆ ค่ะท่าน” คุณหญิงอรสาพยายามปลอบ “เราต้องรีบพาลูกไปโรงพยาบาลก่อน” ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดการภาคิน แพรวพราวเหลือบไปเห็น… วัตถุสีดำเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แท่นพิธี ใกล้กับที่ภาคินยืนอยู่… มันคืออะไร? หัวใจของเธอกระตุกวูบ… เธอค่อยๆ เลี่ยงสายตาของผู้คน แอบย่องเข้าไปใกล้แท่นพิธี ก้มลงไปหยิบวัตถุสีดำนั้นขึ้นมา มันเป็นกล่องขนาดเล็กที่ดูหรูหรา เธอเปิดมันออก… ข้างในนั้นคือ… เข็มฉีดยาขนาดเล็ก พร้อมกับของเหลวสีขุ่น… แพรวพราวอึ้งไป เธอหันมองภาคินที่กำลังถูกหามออกไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเต็มไปด้วยความทรมาน… ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเธอ… ความคิดที่น่ากลัว… “คุณ… คุณทำอะไร?” เธอเอ่ยถามตัวเองเบาๆ มือของเธอสั่นเทาขณะที่ถือกล่องใบนั้นไว้ ในขณะที่เธอกำลังสับสนอยู่นั้นเอง แขนของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรง “เธอ… เธอทำอะไรตรงนั้น?” เสียงแหบห้าวของผู้ชายดังขึ้นข้างหู ทำให้แพรวพราวสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมอง… “คุณ…” “ของนั่น… มันคืออะไร?” ชายผู้นั้นถามเสียงเข้ม ใบหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด… เขาคือ…