ชีวิตคู่ของแพรวาและภาคินหลังจากแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความสุข ทุกๆ วันคือการค้นพบความรักในรูปแบบใหม่ๆ ที่งดงามยิ่งกว่าเดิม คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเงาอดีต บัดนี้กลับสว่างไสวไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นของทั้งสองคน คุณแม่ของภาคินซึ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในบ้านเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกของการเป็นครอบครัวอย่างแท้จริง "วันนี้แม่จะทำขนมโปรดของภาคินนะจ๊ะ" คุณแม่เอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสามคนกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน "แพรวาอยากลองทำด้วยกันไหม" "หนูอยากค่ะคุณแม่" แพรวาตอบด้วยรอยยิ้ม "หนูอยากเรียนรู้วิธีทำขนมอร่อยๆ จากคุณแม่ค่ะ" "ดีเลยจ้ะ" คุณแม่ยิ้มอย่างเอ็นดู "จะได้มีคนช่วยแม่ทำขนมเยอะๆ ภาคินน่ะ กินเก่ง แต่ไม่ค่อยชอบเข้าครัวเท่าไหร่" ภาคินหัวเราะ "ผมชอบกินฝีมือแม่กับแพรวาที่สุดแล้วครับ" เขาพูดพลางหันไปมองแพรวาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก "ที่จริง... ผมว่าแพรวาทำขนมอร่อยกว่าแม่นิดหน่อยนะครับ" "ปากหวานเชียวนะเรา" คุณแม่แกล้งดุ แต่ก็แฝงไปด้วยความขบขัน "จริงนะครับแม่" ภาคินยืนยัน "แพรวาใส่ใจในรายละเอียดมากกว่า" แพรวาหน้าแดงเล็กน้อย "อย่าแซวสิคะภาคิน" เธอมองไปที่คุณแม่ "หนูทำอร่อยสู้คุณแม่ไม่ได้หรอกค่ะ" "ไม่หรอกจ้ะ" คุณแม่กล่าว "ฝีมือหนูดีใช้ได้เลยนะ แม่เห็นแล้วก็ดีใจ" การได้ใช้ชีวิตร่วมกับภาคินและคุณแม่ของเขา ทำให้แพรวารู้สึกถึงความสุขที่แท้จริง การที่เธอได้รับการยอมรับและรักจากครอบครัวของภาคิน มันคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด แม้ว่าอดีตของเธอจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ปัจจุบันของเธอกลับถูกเติมเต็มด้วยความรักและความเข้าใจ "ช่วงนี้... รู้สึกเหมือนฝันไปเลยค่ะ" แพรวาเอ่ยกับภาคินขณะที่ทั้งคู่นั่งเล่นอยู่ริมระเบียงในตอนเย็น "ทุกอย่างมันดีเกินไปจนหนูอดสงสัยไม่ได้" ภาคินกุมมือแพรวาไว้แน่น "มันไม่ใช่ความฝันนะที่รัก" เขาตอบ "มันคือความจริงที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน" "หนูรู้ค่ะ" แพรวาพยักหน้า "แต่บางครั้ง... หนูอดคิดถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้" "เรื่องราวในอดีต... มันสอนให้เรารู้จักคุณค่าของปัจจุบัน" ภาคินพูดปลอบ "และบทเรียนเหล่านั้น... ก็ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น" "ค่ะ" แพรวายิ้ม "ขอบคุณนะคะ... ที่อยู่เคียงข้างหนูเสมอ" "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป" ภาคินกล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แพรวาตั้งครรภ์ได้หลายเดือนแล้ว ท้องของเธอเริ่มกลมโตขึ้นเรื่อยๆ ความสุขของทั้งคู่ทวีคูณขึ้นทุกวัน การรอคอยสมาชิกใหม่ของครอบครัว ทำให้บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง "เมื่อไหร่ลูกของเราจะออกมานะ" ภาคินลูบท้องของแพรวาเบาๆ "ผมตื่นเต้นที่จะได้เป็นพ่อแล้ว" "อีกไม่นานค่ะ" แพรวาตอบ "หนูก็เหมือนกันค่ะ... อดใจรอไม่ไหวแล้ว" คุณแม่ของภาคินก็มีความสุขไม่แพ้กัน ท่านมักจะคอยดูแลแพรวาอย่างใกล้ชิด และเตรียมข้าวของเครื่องใช้สำหรับทารกน้อยไว้มากมาย "แม่จะคอยช่วยเลี้ยงหลานนะจ๊ะ" คุณแม่กล่าวกับแพรวา "ไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งสิ้น" "ขอบคุณคุณแม่มากนะคะ" แพรวาซาบซึ้งในความเมตตาของคุณแม่ "หนูโชคดีจริงๆ ที่มีคุณแม่กับภาคินอยู่ข้างๆ" แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังจัดของในห้องเก็บของเก่าของคฤหาสน์ เธอก็ได้พบกับกล่องไม้เก่าแก่ใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม "นี่มันอะไรนะ" แพรวาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เปิดมันออก ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายหลายฉบับ เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคย... หญิงสาวที่เธอจำได้ทันทีว่าคือคุณแม่ของภาคิน เมื่อครั้งยังสาว "นี่มันรูปของคุณแม่นี่นา" แพรวาอุทานเบาๆ เธอเปิดดูจดหมายทีละฉบับ ข้อความในจดหมายส่วนใหญ่เป็นจดหมายรักที่เขียนถึงคุณแม่ของภาคิน โดยมีชื่อผู้ส่งที่คุ้นเคย... ชื่อของชายที่เคยมีอิทธิพลต่อชีวิตเธอในอดีต... ชายที่เธอพยายามจะลืม หัวใจของแพรวาเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู เป็นรูปคุณแม่ของภาคินในวัยสาว กำลังยืนเคียงข้างชายคนนั้น... ชายที่เธอเรียกว่า "พ่อ" "ไม่จริงน่า..." แพรวากล่าวเสียงสั่น "นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร..." ความทรงจำในอดีตที่เหมือนจะเลือนลาง ค่อยๆ กลับคืนมา ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้น วูบเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว ความจริงที่ซ่อนเร้นมานาน กำลังจะถูกเปิดเผยอีกครั้ง "คุณแม่..." แพรวากล่าวเสียงแผ่วเบา "นี่คุณแม่กำลังจะ... เปิดเผยความลับอะไรกันแน่" เธอรีบคว้าจดหมายฉบับสุดท้ายขึ้นมาอ่าน ชื่อผู้ส่ง... คือชื่อของพ่อของเธอเอง และเนื้อหาในจดหมาย... ยืนยันทุกอย่างที่เธอสงสัย "หนู... เป็นลูกของคุณแม่จริงๆ หรือคะ" แพรวาท่องคำถามนั้นซ้ำๆ ในใจ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "เรื่องราวทั้งหมด... มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร..." ความรู้สึกสับสน ตกใจ และเสียใจ ประดังประเดเข้ามาอย่างรุนแรง แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าความจริงที่ซ่อนเร้นจะซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้