"แพรวา... ผมไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรกันในตอนนี้" ภาคินกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ... ผมรักคุณ" แพรวาเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม "แต่... ภาคิน... เรา... เราคือพี่น้องกันนะ" "พี่น้องที่ไหนจะรักกันแบบนี้" ภาคินถามกลับ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เคยรู้สึกว่าเราเป็นพี่น้องกันเลยแพรวา... ผมรู้สึกกับคุณ... ในแบบที่ผู้ชายรู้สึกกับผู้หญิงที่เขารัก" คุณแม่ของภาคินมองภาพตรงหน้าด้วยความปวดใจ ท่านรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดสำหรับทั้งคู่ "แม่... แม่ขอโทษนะ" คุณแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แม่ทำให้เรื่องมันซับซ้อนเกินไป" "ไม่เป็นไรครับแม่" ภาคินหันไปพูดกับคุณแม่ "ผมเข้าใจ... ว่าแม่เองก็มีเหตุผลของแม่" จากนั้นเขาก็หันกลับมามองแพรวา "แต่แพรวา... ความรักของเรา... มันไม่ได้เกิดจากความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ผิดแต่อย่างใด" "หมายความว่ายังไงคะ" แพรวาถามด้วยความหวังที่ริบหรี่ "คุณประจักษ์... เขาไม่ใช่สามีของคุณแม่นะแพรวา" ภาคินอธิบาย "เขาคือสามีของคุณยาย... คุณยายของผม... ซึ่งก็คือแม่ของแม่" แพรวาขมวดคิ้วอย่างงุนงง "แต่... ในจดหมาย... คุณประจักษ์เขียนว่า... เขาคือพ่อของหนู..." "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" ภาคินกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณประจักษ์คือพ่อทางชีววิทยาของคุณ... แต่... สิ่งที่แม่พยายามจะบอกก็คือ... คุณประจักษ์... ไม่ใช่สามีของแม่... คุณประจักษ์... คือสามีของแม่... ซึ่งก็คือคุณยายของผม" ความสับสนยิ่งทวีคูณในใจของแพรวา "แล้ว... แล้วพ่อของภาคินล่ะคะ" "พ่อของผม... คือสามีของแม่... เป็นคนที่สอง" ภาคินกล่าว "ส่วนคุณประจักษ์... คือสามีคนแรกของแม่... ซึ่งก็คือคุณตาของผม... หรือก็คือพ่อของพ่อของผม" แพรวาอ้าปากค้าง "เดี๋ยวนะคะ... ถ้าอย่างนั้น... คุณประจักษ์... คือคุณตาของภาคิน... แล้ว... แล้วหนูล่ะคะ" "คุณประจักษ์... คือพ่อของคุณ... ซึ่งเขาก็เป็นสามีของคุณยายของผม... และเป็นคุณตาของผม" ภาคินอธิบายอย่างใจเย็น "นั่นหมายความว่า... คุณกับผม... เราเป็นลูกพี่ลูกน้อง... เป็นญาติกัน... ไม่ใช่พี่น้องกัน" แพรวาหลับตาลง พยายามทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมที่ถักทอขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้น... ในกล่องนั้น..." แพรวาพึมพำ "รูปของคุณแม่... กับคุณประจักษ์... คือรูปของคุณแม่... กับคุณตาของภาคิน... แล้ว... แล้วจดหมาย... ที่คุณประจักษ์เขียนถึงคุณแม่... ก็คือจดหมายที่พ่อของหนู... เขียนถึงคุณตาของภาคิน... ใช่ไหมคะ" "ถูกต้องครับ" ภาคินพยักหน้า "คุณประจักษ์... ในฐานะพ่อของคุณ... เขาเขียนจดหมายถึงคุณแม่... เพื่อบอกลา... และฝากฝังคุณไว้... ในขณะเดียวกัน... ในฐานะสามีของแม่... เขาก็เขียนถึงแม่... ในฐานะภรรยา... ด้วยความรักและความเสียใจ" "แล้ว... คุณแม่... ทำไมถึงไม่เคยบอกหนูเรื่องนี้เลยคะ" แพรวาหันไปถามคุณแม่ของภาคิน คุณแม่ของภาคินถอนหายใจ "แม่เองก็สับสนกับเรื่องราวในอดีต... พ่อของแพรวา... คือคุณประจักษ์... เขารักแม่มาก... และแม่ก็รักเขา... แต่... ด้วยสถานการณ์ในตอนนั้น... ทำให้เราต้องแยกจากกัน... แม่ตัดสินใจที่จะแต่งงานกับพ่อของภาคิน... เพื่อให้แพรวามีครอบครัวที่สมบูรณ์... และเพื่อให้แม่เองก็มีชีวิตที่ดีขึ้น" ท่านมองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวเอง "แม่ไม่เคยคิดเลยว่า... ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับภาคิน... จะซับซ้อนได้ขนาดนี้... แม่ขอโทษที่ปิดบัง..." "หนูเข้าใจค่ะคุณแม่" แพรวาตอบ "หนูไม่โกรธ... แค่... แค่ตกใจมาก" ภาคินเดินเข้าไปกุมมือของแพรวา "แพรวา... ผมดีใจนะ... ดีใจมากจริงๆ ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่เคยคิด" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ความรักของเรา... มันไม่ได้ผิด... มันแค่... มีปมในอดีตที่ทำให้เราเข้าใจผิดไป" แพรวาเงยหน้ามองภาคิน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "หนูก็ดีใจค่ะภาคิน... หนูไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง ถ้าเราเป็นพี่น้องกันจริงๆ" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ... เราเป็นอะไรกัน" แพรวาถามเสียงหวาน ภาคินยิ้มกว้าง "ตอนนี้... เราก็เป็น... คนรักกันไงครับ" เขาดึงเธอเข้ามากอด "คนรักกัน... ที่จะไม่มีวันปล่อยมือกันอีกแล้ว" แพรวาซบหน้าลงกับอกของภาคิน รับไออุ่นและกลิ่นหอมที่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสุขที่กลับคืนมาอีกครั้ง "ขอบคุณนะภาคิน" เธอพึมพำ "ขอบคุณที่ทำให้หนูเข้าใจ" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณแพรวา" ภาคินกระซิบข้างหู "ขอบคุณที่อดทนรอผม... ขอบคุณที่รักผม... และขอบคุณที่... ทำให้ผมได้รู้ว่า... ความรักที่แท้จริง... มันมีอยู่จริง" คุณแม่ของภาคินมองภาพของทั้งคู่ด้วยความโล่งใจ ในที่สุด... ความจริงก็ได้คลี่คลาย และความรักก็ได้มีโอกาสเบ่งบานอีกครั้ง "แม่... แม่จะไปเตรียมน้ำชา... แล้วเรามาคุยกันต่อก็ได้นะ" คุณแม่ของภาคินกล่าว "ส่วนเรื่องของคุณประจักษ์... แม่จะเล่าให้ฟังทั้งหมด... เพื่อให้แพรวาได้เข้าใจ... ความรักของพ่อที่แท้จริง" "ขอบคุณค่ะคุณแม่" แพรวาตอบ เมื่อคุณแม่ของภาคินเดินออกไป ภาคินก็หันกลับมามองแพรวา ดวงตาของเขาสุกสกาวไปด้วยความรัก "แพรวา... ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง... สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" ภาคินกล่าว "ผมขอโทษที่ปล่อยให้ความสงสัย... ความไม่มั่นใจ... เข้ามาทำให้เราทั้งคู่เจ็บปวด" "ไม่เป็นไรค่ะภาคิน" แพรวาตอบ "หนูก็มีส่วนผิดเหมือนกัน... ที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง" "เอาล่ะ" ภาคินยิ้ม "หลังจากนี้... เราจะไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้เราต้องเจ็บปวดอีกแล้ว" เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ยังคงค้างอยู่บนแก้มของเธอ "ผมรักคุณนะแพรวา" "หนูก็รักคุณค่ะภาคิน" แพรวาตอบ ทั้งสองมองตากัน ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาอยู่สองคน ความรักที่เคยถูกคุกคามด้วยเงาแห่งอดีต บัดนี้ได้กลับมาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยกัน