"ผมรักคุณนะแพรวา... รักมากเกินกว่าจะรอได้อีกต่อไป" ภาคินกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นขณะที่เขาก้มลงมองแพรวาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตาแห่งความสุข แพรวาก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ดังอยู่ในลำคอ "หนู... หนูเองก็รักคุณค่ะภาคิน" เธอตอบกลับ เสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน ภาคินค่อยๆ ยกแหวนเพชรเม็ดงามขึ้นสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของแพรวา วงแหวนที่ส่องประกายสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่มั่นคง และคำมั่นสัญญาที่จะมีให้กันตลอดไป แพรวารู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่สวมลงบนนิ้วของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน "จากนี้ไป... เราคือครอบครัวเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะ" ภาคินพูดพลางค่อยๆ เลื่อนมืออีกข้างมาประคองใบหน้าของแพรวา แววตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารทุกความรู้สึกที่อยู่ในใจ "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากผมได้อีก" แพรวายิ้มทั้งน้ำตา "หนูเชื่อใจคุณค่ะภาคิน... และหนูก็จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป" เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งห้องโถงที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างส่งเสียงยินดีให้กับคู่บ่าวสาว คุณแม่ของภาคินมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ท่านรู้สึกโล่งใจที่ลูกชายและคนที่ท่านรักได้พบเจอความสุขที่แท้จริงเสียที หลังจากการเดินทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและความเจ็บปวด "ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะ ภาคิน แพรวา" คุณป้าอรทัย หนึ่งในแขกผู้ใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปลาบปลื้ม "ขอให้ชีวิตคู่ของพวกเธอ เต็มไปด้วยความสุข ความรัก และความเข้าใจตลอดไป" "ขอบคุณค่ะคุณป้า" แพรวาตอบรับด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณมากครับ" ภาคินกล่าวเสริม พลางประคองมือแพรวาไว้มั่น "พวกเราจะรักษาคำอวยพรนี้ไว้ให้ดีที่สุดครับ" หลังพิธีอันศักดิ์สิทธิ์จบลง คู่บ่าวสาวก็ได้ออกมาถ่ายรูปกับแขกเหรื่อแต่ละกลุ่ม แพรวาจำได้ว่าเธอใช้เวลาพูดคุยกับคุณปู่ของภาคิน ซึ่งเป็นคุณตาของเธอเช่นกัน เขาดูมีความสุขมากที่ได้เห็นเธอได้แต่งงานกับคนที่เธอรัก และได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอีกครั้ง "ตาดีใจนะที่เห็นหนูมีความสุข" คุณปู่กล่าวพร้อมกับตบไหล่แพรวาเบาๆ "จำไว้นะหลานรัก ความรักที่แท้จริงมันอยู่ที่ความเข้าใจและความอดทน" "หนูจะจำไว้ค่ะคุณตา" แพรวากล่าวด้วยความซาบซึ้ง ภาคินมองดูภาพตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่าแพรวาผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะมาถึงจุดนี้ และเขาจะคอยดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ "ต่อไปจะเป็นการตัดเค้ก" พิธีกรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง "และหลังจากนั้น เราก็จะมีช่วงเวลาพิเศษสำหรับคู่บ่าวสาวของเรา" ภาคินและแพรวาเดินไปที่โต๊ะเค้ก ทั้งสองจับมีดเค้กพร้อมกัน ภายใต้สายตาของแขกทุกคน ภาคินค่อยๆ ประคองมือแพรวาให้ตัดเค้กชิ้นแรก เสียงเพลงที่บรรเลงคลอมาเบาๆ ยิ่งเพิ่มบรรยากาศอันโรแมนติก "ชิมเค้กหน่อยนะที่รัก" ภาคินกล่าวพลางตักเค้กชิ้นเล็กๆ ป้อนให้แพรวา แพรวารับเค้กเข้าปาก รสชาติหวานหอมของเค้กยิ่งทำให้เธอรู้สึกมีความสุข "อร่อยมากเลยค่ะ" "แน่นอน... เพราะคนที่ทำเค้กชิ้นนี้... ก็คือคนที่คุณรักที่สุดในโลกไง" ภาคินพูดพลางอมยิ้ม แพรวาหัวเราะเบาๆ เธอรู้สึกว่าทุกช่วงเวลาในวันนี้มีความหมายไปหมด หลังจากนั้น ภาคินก็พาแพรวาขึ้นไปบนเวทีเล็กๆ ที่จัดเตรียมไว้ "ผมมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ให้คุณครับ" แพรวาสงสัย "เซอร์ไพรส์อะไรเหรอคะ" ภาคินยิ้มอย่างมีเลศนัย "คุณคงจำได้ว่า... เราเคยคุยกันเรื่อง... การเดินทางไปฮันนีมูน" "อ๋อ... หนูจำได้ค่ะ" แพรวาตอบ "แต่เรายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปที่ไหนเลยนี่คะ" "ผมตัดสินใจให้แล้วครับ" ภาคินกล่าว "เราจะไป... มัลดีฟส์" ดวงตาของแพรวาทอประกายด้วยความตื่นเต้น "จริงเหรอคะ! หนูอยากไปมัลดีฟส์มาตลอดเลย" "ผมรู้" ภาคินหัวเราะ "ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่คุณอยากได้... เพราะผมคือคนที่รักคุณมากที่สุด" เขาโอบกอดแพรวาไว้แน่น ท่ามกลางเสียงปรบมือของแขกเหรื่อ แพรวารู้สึกราวกับว่าความฝันของเธอกำลังเป็นจริง ความสุขที่เธอได้รับในวันนี้ มันมากมายเกินกว่าที่เธอจะบรรยายได้หมด "ขอบคุณนะคะภาคิน... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ไม่ต้องขอบคุณหรอกที่รัก" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ "นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตเรา... ชีวิตที่จะเต็มไปด้วยความรักและความสุขตลอดไป" เขาจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะประคองเธอเดินลงจากเวทีเพื่อไปพูดคุยกับแขกคนอื่นๆ ต่อ แพรวายังคงยิ้มอย่างมีความสุข เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางบทใหม่ของชีวิตคู่ของเธอ และเธอพร้อมที่จะก้าวเดินไปกับภาคินอย่างไม่ลังเล