เสียงประตูบ้านปิดลง พร้อมกับเสียงถอนหายใจอันแผ่วเบาของแพรวา เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น สัมผัสสุดท้ายจากริมฝีปากของภาคินยังคงหลงเหลืออยู่บนริมฝีปากของเธอ ราวกับจะย้ำเตือนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวอย่างไม่ยอมสงบ ความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปมา ทั้งความหวัง ความกลัว และความสับสน "เขาไปแล้วจริงๆ เหรอ" แพรวาพึมพำกับตัวเอง เธอยังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน ภาพจุมพิตอันเร่าร้อนเมื่อครู่ยังคงติดตา เธอหลับตาลง พยายามจะรวบรวมสติ "แพรวา... แพรวา..." เสียงเรียกชื่อของเธอทำให้เธอสะดุ้ง "คุณแม่เองนะลูก" แพรวาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ว่าไงคะแม่" "ลูกเป็นอะไรไป เสียงลูกดูไม่ค่อยดีเลยนะ" เสียงมารดาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ" "ไม่มีอะไรค่ะแม่" แพรวาตอบ "หนูแค่อ่อนเพลียไปหน่อยค่ะ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ" "แน่ใจนะลูก" มารดาถามย้ำ "แม่ได้ยินว่ามีผู้ชายไปหาลูกที่บ้านเมื่อคืนนี้จริงหรือเปล่า" แพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่คิดว่ามารดาจะรับรู้เรื่องนี้ได้เร็วขนาดนี้ "ใครบอกแม่คะ" "ก็... คุณป้าข้างบ้านเขาโทรมาบอกแม่น่ะ" มารดาอธิบาย "เขาเห็นรถของคุณภาคินจอดอยู่ที่บ้านลูกเมื่อคืน" แพรวาถอนหายใจ "ค่ะแม่ เขามาจริงๆ ค่ะ แต่เขาไปแล้ว" "แล้วเขามาทำไมเหรอ" น้ำเสียงของมารดาเต็มไปด้วยความสงสัย "แล้วทำไมลูกถึงดูเหมือนมีปัญหา" "คือ... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนค่ะแม่" แพรวาอึกอัก "หนูขอเก็บไว้ก่อนนะคะ" "ลูกไม่เคยปิดบังแม่เรื่องอะไรเลยนะแพรวา" มารดาตัดพ้อ "ถ้ามีอะไร ลูกบอกแม่ได้เสมอนะลูก" "หนูรู้ค่ะแม่" แพรวารับคำ "แต่เรื่องนี้... มันเกี่ยวกับหนูเอง หนูจะจัดการเองค่ะ" "แล้วลูกจะไปไหนต่อ" มารดาถาม "หนู... หนูยังไม่แน่ใจค่ะแม่" แพรวาตอบตามตรง "แต่หนูจะไม่ไปไหนไกลค่ะ" "ถ้าลูกต้องการอะไร บอกแม่ได้เสมอนะ" มารดากล่าว "แม่เป็นห่วงลูกมาก" "ค่ะแม่ หนูรู้ค่ะ" แพรวากล่าว "หนูรักแม่ค่ะ" หลังจากวางสายโทรศัพท์ แพรวาก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่สามารถหลบเลี่ยงคำถามของมารดาไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกมารดา เธอรู้ดีว่ามารดาเป็นห่วงเธอมากจริงๆ แพรวาเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะหาคำตอบบางอย่าง เธอรู้ดีว่าการที่ภาคินกลับมานั้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ เขาต้องมีเหตุผลบางอย่าง "เขามาเพื่ออะไรกันแน่" แพรวาพึมพำกับตัวเอง "เขาต้องการอะไรจากฉันจริงๆ" เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ แล้วเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่เธอเก็บซ่อนไว้มาเปิดออก ข้างในกล่องนั้นมีรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง รูปของเธอกับภาคินเมื่อครั้งยังสาวๆ ทั้งคู่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข แพรวายกรูปถ่ายนั้นขึ้นมามอง ภาพเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ ในใจ เธอจำได้ดีว่าทำไมเธอถึงต้องหนีมาถึงที่นี่ ทำไมเธอถึงต้องตัดขาดจากเขา "ฉันไม่เคยลืมนะภาคิน" แพรวาพูดกับตัวเอง "ฉันไม่เคยลืมเลย" เธอวางรูปถ่ายนั้นกลับลงไปในกล่อง แล้วปิดกล่องลงอย่างแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีจากอดีตของเธอไปได้ตลอด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา "แพรวา" เสียงของภาคินดังมาจากนอกประตู "ผมขอเข้าไปหน่อยนะครับ" แพรวาตกใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะกลับมาอีกในเร็วๆ นี้ เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก ภาคินก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย "มีอะไรคะ" แพรวาถาม "ผม... ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณ" ภาคินกล่าว "เรื่องสำคัญ" แพรวาสบตาเขา เธอรู้สึกได้ถึงความจริงจังในแววตาของเขา "เข้ามาสิคะ" เมื่อภาคินเข้ามาในบ้าน แพรวาก็ปิดประตูลง แล้วผายมือเชิญให้เขานั่งลงที่โซฟา "คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ" แพรวาถาม ภาคินนั่งลงบนโซฟา แพรวาก็นั่งลงข้างๆ เขา แต่มีระยะห่างเล็กน้อย "คุณรู้ไหมแพรวา" ภาคินเริ่มพูด "ว่าทำไมผมถึงตามหาคุณมาตลอด" แพรวาเงียบ ไม่ตอบอะไร เธอรอให้เขาพูดต่อ "ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับคุณไว้มาก" ภาคินกล่าว "และผมก็เสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น" "แล้วคุณมาที่นี่ทำไมคะ" แพรวาถาม "หลังจากที่คุณหายไปหลายปี" "ผมมาเพื่อบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ" ภาคินตอบ "ความจริงที่ผมเก็บงำไว้มาตลอด" เขาหันมาสบตาแพรวา ดวงตาของเขาฉายแววของความเศร้าและความเสียใจ "เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น... มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยแพรวา" แพรวาเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไงคะ" "ผม... ผมเป็นคนขอให้คุณไป" ภาคินพูดเสียงเครือ "ผมเป็นคนบอกให้คุณหนีไป" "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "จริงครับ" ภาคินยืนยัน "วันนั้น... มีคนมาข่มขู่ผม เขาบอกว่าถ้าผมไม่เลิกกับคุณ เขาจะทำร้ายคุณ" แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "ผม... ผมกลัวแพรวา" ภาคินกล่าว "ผมกลัวว่าผมจะปกป้องคุณไม่ได้ ผมเลยเลือกที่จะปล่อยคุณไป" "ใคร... ใครกันคะ" แพรวาถามเสียงสั่น "เป็นคนที่คุณไม่รู้จัก" ภาคินตอบ "เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก" "แล้ว... แล้วคุณทำไมไม่บอกฉัน" แพรวาถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอดหลายปี" "ผม... ผมทำอะไรไม่ได้แพรวา" ภาคินพูด "ถ้าผมบอกความจริง ผมกลัวว่าเขาจะหาคุณเจอ" "แล้วตอนนี้ทำไมคุณถึงกล้าบอกฉัน" แพรวาถาม "เพราะตอนนี้ผมพร้อมแล้ว" ภาคินตอบ "ผมพร้อมที่จะปกป้องคุณ ผมพร้อมที่จะสู้เพื่อคุณ" เขาเอื้อมมือไปจับมือของแพรวาไว้ "ผมรักคุณแพรวา ผมรักคุณมาตลอด" แพรวาจ้องมองภาคิน เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกของเธอสับสนไปหมด สิ่งที่เขาพูดนั้นจริงหรือเปล่า หรือว่าเขาแค่กำลังหลอกเธออีกครั้ง "แล้ว... แล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น" แพรวาถาม "เรื่องที่คุณ... คุณมีผู้หญิงคนอื่น" ภาคินส่ายหน้า "ไม่จริงครับแพรวา" เขาตอบ "ผมไม่เคยมีใครเลยนอกจากคุณ" "แล้วข่าวลือ... " "ข่าวลือที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายผม" ภาคินขัดขึ้น "ผมไม่เคยนอกใจคุณแพรวา ผมสาบานได้" แพรวาเงียบไป เธอกำลังพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ภาคินกำลังบอกเธอ "ผมรู้ว่าคุณอาจจะไม่เชื่อผม" ภาคินกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อผมอีกครั้งนะแพรวา" เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปกอด "ให้โอกาสผมนะแพรวา" แพรวากอดตอบเขาอย่างแผ่วเบา เธอยังคงสับสน แต่ส่วนหนึ่งในใจของเธอก็เริ่มจะเชื่อเขาแล้ว "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไง" แพรวาพูดเสียงแผ่วเบา "ไม่เป็นไรครับ" ภาคินปลอบ "ให้เวลาคุณนะ"