ดวงตาของอรพิมสะท้อนเงาวรัญญูที่นั่งอยู่ข้างกาย เธอจ้องมองเข้าไปในแววตาคู่นั้น พยายามค้นหาความจริงที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของเขา "คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของหนูบ้างไหม" เธอถามย้ำอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย วรัญญูถอนหายใจยาว นัยน์ตาของเขาส่อแววเหนื่อยอ่อน "อรพิม...เชื่อผมเถอะ ผมไม่เคยอยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ตอนที่ผมกลับมาเมืองไทย ผมเจอเข้ากับปัญหามากมาย บริษัทเกือบจะล้มละลาย หนี้สินมหาศาล ผมพยายามหาทางออกทุกวิถีทางแล้วจริงๆ" "แล้วการแต่งงานกับหนูล่ะคะ นั่นคือทางออกของคุณเหรอ" อรพิมถามกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "การเอาชีวิตของหนูไปผูกติดกับผู้ชายที่คุณเคยทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน เพื่อแก้ปัญหาทางการเงินของคุณ มันยุติธรรมแล้วเหรอคะ" "ผมขอโทษที่ต้องทำแบบนั้น" วรัญญูพยายามเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่อรพิมชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่...แต่คุณไม่รู้หรอกว่าผมกดดันแค่ไหน ผมถูกขู่ ผมถูกบีบคั้น ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ" "คุณพูดเหมือนกับว่าคุณเป็นเหยื่อ" อรพิมลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ "แต่คุณต่างหากที่กำลังจะทำให้หนูเป็นเหยื่อ! หนูก็มีชีวิตของหนู มีความฝันของหนู คุณไม่มีสิทธิ์มาพรากสิ่งเหล่านั้นไปจากหนูเพียงเพราะปัญหาของคุณ!" "ผมไม่ได้จะพรากอะไรไปจากคุณ" วรัญญูรีบตามมา "ผมจะดูแลคุณ ผมจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการ" "หนูไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น!" อรพิมตะโกนเสียงดัง "หนูต้องการแค่ชีวิตอิสระของหนู! หนูต้องการหนี้ที่ต้องชดใช้ของหนู! ไม่ใช่หนี้ของคุณ!" "แต่ถ้าคุณไม่แต่งงานกับผม หนี้สินทั้งหมดของครอบครัวคุณก็จะตกเป็นของคุณ" วรัญญูพูดเสียงเข้มขึ้น "คุณอยากเห็นพ่อแม่ของคุณต้องลำบากเพราะเรื่องของคุณไหม" คำพูดของเขาทำให้ร่างของอรพิมเย็นเยียบ เธอเคยคิดถึงเรื่องนี้ แต่ไม่เคยคิดว่าวรัญญูจะนำมันมาพูดต่อหน้าเธอแบบนี้ "คุณ...คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" เธอถามเสียงสั่น "ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ อรพิม" วรัญญูตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้ว่าพ่อแม่ของคุณกำลังเดือดร้อน ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามหาทางช่วยพวกเขา" อรพิมยืนนิ่ง ไม่สามารถหาคำพูดใดมาโต้ตอบได้ เธอรู้สึกเหมือนถูกเปิดเปลือย ถูกล้วงเข้าไปถึงก้นบึ้งของความทุกข์ ความรู้สึกทั้งหมดตีบตันอยู่ในอก "ผมไม่ได้จะบังคับคุณ" วรัญญูพูดเสียงอ่อนลง "ผมแค่อยากให้คุณเข้าใจสถานการณ์ของผม" "เข้าใจ...แล้วคุณเคยเข้าใจหนูบ้างไหม" อรพิมถาม ดวงตาของเธอแดงก่ำ "คุณเคยคิดไหมว่าการกระทำของคุณมันทำร้ายหนูมากแค่ไหน" "ผมขอโทษ" วรัญญูพูดซ้ำๆ "ผมขอโทษจริงๆ" อรพิมส่ายหน้าช้าๆ เธอรู้สึกหมดแรง เธอเดินกลับไปนั่งลงใต้ต้นไม้เหมือนเดิม ปล่อยให้วรัญญูยืนอยู่ตรงนั้น "ผมจะให้เวลาคุณคิด" วรัญญูพูด "แต่ขอให้รู้ไว้ว่า ผมรักคุณนะอรพิม" เขาพูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้อรพิมอยู่กับความสับสนและความเจ็บปวดเพียงลำพัง อรพิมมองตามแผ่นหลังของวรัญญูไปจนลับสายตา เธอไม่รู้จะเชื่อคำพูดไหนของเขาดี ความรักที่เขากล่าวอ้าง หรือแผนการอันซับซ้อนที่เธอเพิ่งจะค้นพบจากบันทึก ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ เป็นคุณสมศรี แม่บ้านคนสนิทของบ้าน "คุณอรพิมคะ" คุณสมศรีเรียก "คุณมาลีให้ดิฉันมาตามค่ะ คุณอรพิมต้องไปทานยาบำรุง เดี๋ยวจะอ่อนเพลียไปมากกว่านี้นะคะ" อรพิมพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ คุณสมศรี" เธอตอบเสียงแหบพร่า เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินตามคุณสมศรีกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ระหว่างทาง เธอเหลือบไปเห็นเมขลา ยืนมองเธออยู่จากระเบียงชั้นสอง แววตาของเมขลาเต็มไปด้วยความแค้นและเย้ยหยัน ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเกมนี้ยังอีกยาวไกล อรพิมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ไม่ใช่เพราะอากาศเย็น แต่เป็นเพราะความรู้สึกอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของเมขลา เธอเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในบ้าน โดยไม่หันกลับไปมองอีก หลังจากทานยาบำรุงตามที่คุณมาลีสั่ง และพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง อรพิมก็กลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องสืบหาความจริงให้ได้ เธอเดินตรงไปที่ตู้หนังสืออีกครั้ง มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปตามสันหนังสือที่เคยเจอ จนมาหยุดที่ปกสีดำเล่มนั้น เธอดึงมันออกมา เปิดอ่านอย่างตั้งใจอีกครั้ง คราวนี้เธออ่านอย่างละเอียดกว่าเดิม พยายามจับทุกรายละเอียด ทุกคำพูด ทุกประโยค ในบันทึกนั้น มีการกล่าวถึงแผนการลับที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เธอคิด มันไม่ใช่แค่การพยายามหลีกเลี่ยงหนี้สิน แต่เป็นการวางแผนที่จะทำลายคู่แข่งทางธุรกิจรายใหญ่ ซึ่งก็คือบริษัทของครอบครัวของเธอเอง "ไม่จริงน่า" อรพิมพึมพำกับตัวเอง "วรัญญู...คุณกำลังจะทำลายครอบครัวของหนูเหรอ" เธออ่านต่อไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอพบว่าบันทึกนี้เขียนขึ้นเมื่อประมาณสองปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่บริษัทของพ่อเธอประสบปัญหาอย่างหนัก "แล้วทำไม...ทำไมเขาถึงมาขอแต่งงานกับหนูในตอนนี้" อรพิมครุ่นคิด "หรือว่าแผนการนี้มันมีอะไรมากกว่านั้น" เธอพลิกหน้าบันทึกไปเรื่อยๆ จนมาถึงส่วนท้ายสุด ที่มีข้อความที่เขียนด้วยลายมือของวรัญญูอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นภาษาที่แสดงออกถึงความรู้สึกที่ซับซ้อน "การแต่งงานกับอรพิม...คือทางออกเดียวที่ฉันมี" วรัญญูเขียน "ผมจะใช้เธอเพื่อเข้าถึงข้อมูลสำคัญของบริษัทคู่แข่ง และเมื่อแผนสำเร็จ ผมก็จะหลุดพ้นจากหนี้สินทั้งหมด...แต่ลึกๆ แล้ว ผมก็ยังรู้สึกผิด...ผมไม่อยากทำร้ายเธอ" อรพิมอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรกับความจริงที่เพิ่งจะค้นพบ ทั้งหมดที่เธออ่านมา คือหลักฐานที่ชี้ว่าวรัญญูใช้เธอเป็นเครื่องมือจริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังบอกว่าเขารักเธอ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรกับหนูอยู่คะ คุณวรัญญู" เธอพูดเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้น ประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของวรัญญู เขายืนอยู่ตรงนั้น มองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผมขอโทษที่ขัดจังหวะ" วรัญญูพูด "แต่ผมเห็นคุณอยู่ที่นี่ ผมเลยเดินเข้ามา" อรพิมรีบปิดหนังสือเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว หันไปเผชิญหน้ากับเขา "คุณมาทำไมคะ" เธอถามเสียงแข็ง "ผมแค่อยากจะคุยกับคุณ" วรัญญูตอบ "ผมเห็นคุณดูไม่สบายใจ" "หนูสบายดีค่ะ" อรพิมโกหก "หนูแค่มาดูหนังสือ" วรัญญูเดินเข้ามาใกล้ ชายตาของเขาเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มสีดำที่วางอยู่บนโซฟา "นั่นมัน...บันทึกของผม" เขาพูดเสียงแผ่ว อรพิมยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เธอมองหน้าวรัญญูที่บัดนี้ฉายแววตกใจและกังวลอย่างเห็นได้ชัด "คุณ...คุณอ่านมันแล้วใช่ไหม" วรัญญูถาม อรพิมพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่ดังระงมอยู่ในห้อง "อรพิม..." วรัญญูเริ่มพูด แต่เสียงของเขาก็ถูกขัดขึ้น