"อรพิม..." วรัญญูเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดและความสำนึกผิด "ผมขอโทษ ผมรู้ว่าคุณคงจะโกรธและผิดหวังมาก" อรพิมก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอเชิดหน้าขึ้น มองตรงเข้าไปในดวงตาของวรัญญู "หนูผิดหวังจริงๆ ค่ะ" เธอยอมรับ "หนูไม่คิดเลยว่าคนที่หนูเคยรัก...จะหลอกลวงหนูได้มากขนาดนี้" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงคุณ" วรัญญูพยายามแก้ตัว "ผมแค่...ผมแค่จนตรอกจริงๆ" "คุณพูดเหมือนเดิมเลยนะคะ" อรพิมหัวเราะอย่างขมขื่น "ทุกครั้งที่คุณทำผิด คุณก็อ้างว่าไม่มีทางเลือก" "แต่มันเป็นเรื่องจริง" วรัญญูยืนกราน "คุณไม่รู้หรอกว่าผมเจออะไรมาบ้าง" "แล้วหนูล่ะคะ" อรพิมถามกลับ "คุณเคยคิดถึงเรื่องของหนูบ้างไหม คุณเคยคิดไหมว่าถ้าหนูรู้ความจริงทั้งหมด หนูก็จะเจ็บปวดมากแค่ไหน" วรัญญูเงียบไป เขาไม่สามารถหาคำพูดใดมาอธิบายได้อีกต่อไป ความจริงมันปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว "คุณใช้หนูเป็นเครื่องมือ" อรพิมพูดต่อ "เพื่อจะทำลายบริษัทของครอบครัวหนู" "ไม่! ผมไม่ได้จะทำลายบริษัทของครอบครัวคุณ" วรัญญูรีบปฏิเสธ "ผมแค่...ผมแค่ต้องการข้อมูลบางอย่าง เพื่อให้ผมสามารถต่อรองกับคู่แข่งได้" "แล้วถ้าหนูไม่ให้ข้อมูลล่ะคะ" อรพิมถาม "คุณจะทำยังไง" "ผม...ผมจะหาทางอื่น" วรัญญูอึกอัก "แต่ผมไม่อยากให้มันถึงจุดนั้น" "เพราะถ้าถึงจุดนั้น คุณก็จะต้องเจ็บปวดใช่ไหมคะ" อรพิมประชด ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดิน นำมาซึ่งร่างของเมขลาที่ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องรับแขก "ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นนะคะ" เมขลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ฉันมาขัดจังหวะหรือเปล่าคะ" วรัญญูหันไปมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เมขลา...คุณมาทำอะไรที่นี่" "ฉันก็แค่เดินผ่านมาได้ยินเสียง เลยแวะเข้ามาดู" เมขลาตอบ ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่อรพิมอย่างท้าทาย "หรือว่าคุณกำลังมีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน ฉันจะได้ออกไป" "ไม่มีอะไร" วรัญญูพูดเสียงแข็ง "คุณกลับไปได้แล้ว" "แต่ฉันว่ามันน่าสนใจนะ" เมขลาเดินเข้ามาในห้องช้าๆ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฉันได้ยินว่าคุณกำลังบอกว่าคุณจะทำลายบริษัทของครอบครัวอรพิม" "ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น!" วรัญญูตะคอก "เธอหูเพี้ยนไปแล้ว" "โอ้เหรอคะ" เมขลาเลิกคิ้ว "ฉันนึกว่าฉันได้ยินถูกนะ" เธอหันมามองอรพิม "คุณอรพิมคะ คุณได้ยินเหมือนกันใช่ไหมคะ" อรพิมยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอจ้องมองเมขลาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความกลัว ความแค้น และความสงสัย "เมขลา...เธอเข้ามาแทรกแซงเรื่องของเรามากเกินไปแล้ว" วรัญญูพูดเสียงเข้ม "เธอไม่มีสิทธิ์" "ฉันมีสิทธิ์สิคะ" เมขลาหัวเราะ "ในเมื่อแผนการทั้งหมด มันก็เป็นแผนของฉัน แล้วคุณก็เป็นแค่หุ่นเชิดของฉัน" คำพูดของเมขลาทำให้ทั้งวรัญญูและอรพิมตกตะลึง "คุณพูดอะไรของเธอ" วรัญญูถามเสียงสั่น "ก็ความจริงไงคะ" เมขลาเดินเข้าไปใกล้ "คุณคิดว่าคุณฉลาดนักเหรอ คุณคิดว่าคุณควบคุมสถานการณ์ได้เหรอ" เธอหัวเราะเบาๆ "ความจริงก็คือ คุณกำลังเดินตามเกมที่ฉันวางไว้ทุกอย่าง" "ไม่จริง!" วรัญญูตะโกน "ผมไม่ได้เป็นหุ่นเชิดของคุณ!" "คุณเป็นสิคะ" เมขลาตอบ "คุณติดหนี้ฉัน คุณต้องทำตามที่ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้น...คุณก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" อรพิมยืนอึ้ง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครคือคนร้าย ใครคือเหยื่อ "แล้วอรพิมล่ะคะ" เมขลาหันมามองอรพิม "คุณคิดว่าคุณเป็นใครในเกมนี้" เธอหัวเราะ "คุณก็เป็นแค่เครื่องมืออีกชิ้นหนึ่งของฉัน" "คุณ...คุณกำลังโกหก" วรัญญูพูดเสียงสั่น "ฉันโกหกเหรอคะ" เมขลายิ้มมุมปาก "คุณแน่ใจเหรอคะ" เธอหันไปทางอรพิม "คุณอรพิมคะ คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมฉันถึงรู้จักคุณ" อรพิมเงยหน้ามองเมขลาด้วยความสงสัย "คุณ...คุณรู้จักหนูเหรอคะ" "แน่นอนสิคะ" เมขลาตอบ "ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ...รวมถึงเรื่องในอดีตของคุณกับวรัญญูด้วย" คำพูดของเมขลาทำให้ร่างของอรพิมแข็งทื่อ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "คุณ...คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" วรัญญูถามเสียงเครียด "ก็ฉันเป็นคนทำให้คุณสองคนต้องเลิกกันไงคะ" เมขลาเฉลยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศ "อะไรนะ!" วรัญญูตะโกน "ใช่ค่ะ" เมขลาพยักหน้า "คุณจำได้ไหมคะ วรัญญู ว่ามีข่าวลือเกี่ยวกับอรพิมแพร่สะพัดในมหาวิทยาลัย...ข่าวลือที่ทำให้คุณเข้าใจผิดและทิ้งเธอไป" วรัญญูอึ้งไป เขาจำได้ดีถึงเหตุการณ์นั้น เขาจำได้ว่ามีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับอรพิมแพร่ออกมาในช่วงใกล้ๆ กับที่เขากำลังจะเรียนจบ ข่าวลือที่ทำให้เขาไม่สบายใจ และเมื่อเขาพยายามจะถามเธอ เธอกลับหายตัวไป "คุณ...คุณทำอย่างนั้นเหรอ" วรัญญูถามเมขลาด้วยแววตาที่ไม่เชื่อ "ใช่ค่ะ" เมขลายอมรับ "ฉันไม่อยากให้คุณอยู่กับผู้หญิงที่ไม่คู่ควรกับคุณ ฉันเลยจัดฉากให้มีข่าวลือพวกนั้นขึ้นมา" อรพิมยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ได้ยิน "แล้วคุณทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร" วรัญญูถาม "ก็เพราะฉันรักคุณไงคะ" เมขลาตอบ "ฉันรักคุณมาตลอด ฉันเลยไม่อยากให้ใครมาแย่งคุณไป" "แต่ตอนนี้...ผมก็ยังไม่ได้รักคุณอยู่ดี" วรัญญูพูดเสียงเย็น เมขลาหัวเราะ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม "เพราะตอนนี้คุณก็ต้องทำตามที่ฉันสั่งอยู่ดี" เธอหันมามองอรพิมอีกครั้ง "และคุณอรพิม...คุณก็ต้องช่วยฉันทำลายวรัญญู" "อะไรนะ!" ทั้งวรัญญูและอรพิมอุทานพร้อมกัน "ใช่ค่ะ" เมขลายิ้มกว้าง "ฉันจะทำให้คุณสองคนต้องเจ็บปวดที่สุด"