อรพิมมองหน้าเมขลาด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายไปได้ถึงขนาดนี้ การแต่งงานที่ถูกบังคับ หนี้สินที่ทับถม และแผนการอันชั่วร้ายที่ซ้อนทับกันไปมา "คุณ...คุณโรคจิตไปแล้วนะเมขลา" วรัญญูพูดเสียงสั่น เขาเดินเข้าไปใกล้เมขลา เหมือนจะเผชิญหน้า แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้ "โรคจิตเหรอคะ" เมขลายิ้ม "ฉันแค่ต้องการสิ่งที่ฉันต้องการ" เธอหันไปมองอรพิม "ส่วนคุณอรพิมคะ คุณก็มีทางเลือกเดียวเท่านั้น" "ทางเลือกเดียวของคุณคืออะไร" อรพิมถามเสียงแหบพร่า "ก็คือการช่วยฉัน" เมขลาตอบ "ช่วยฉันทำให้วรัญญูเสียใจที่สุด ทำให้เขาต้องเสียทุกอย่างไป" "ไม่! ฉันไม่มีวันทำแบบนั้น!" อรพิมปฏิเสธทันที "จริงเหรอคะ" เมขลาหัวเราะ "แล้วพ่อแม่ของคุณล่ะคะ หนี้สินทั้งหมดนั่นล่ะคะ คุณจะปล่อยให้พวกเขาต้องเดือดร้อนเหรอ" คำพูดของเมขลาแทงใจดำอรพิม เธอรู้ดีว่าพ่อแม่กำลังลำบากแค่ไหน การไม่ยอมทำตามข้อตกลง อาจหมายถึงหายนะของครอบครัว "ผมจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายใครทั้งนั้น!" วรัญญูพูดแทรกขึ้นมา เขาก้าวไปยืนข้างอรพิม ราวกับจะปกป้องเธอ "โอ้โห" เมขลาอุทาน "ดูสิคะ ความรักมันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ" เธอหัวเราะ "แต่ความรักของพวกคุณมันจะไปสู้กับแผนการของฉันได้ยังไง" "ฉันจะสู้กับเธอ" อรพิมพูดเสียงหนักแน่น แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็ไม่ยอมจำนน "หนูจะไม่ยอมให้คุณมาควบคุมชีวิตหนูอีกต่อไป" "ดีมาก" เมขลายิ้ม "ถ้าอย่างนั้น...เรามาเล่นเกมนี้กันให้ถึงที่สุด" เมขลาอธิบายแผนการของเธออย่างละเอียด เธอต้องการให้อรพิมร่วมมือกับเธอเพื่อเปิดโปงแผนการทุจริตทางการเงินของวรัญญูต่อสาธารณชน โดยเธออ้างว่าเธอมีหลักฐานทั้งหมดที่จะทำให้วรัญญูหมดตัว และเมื่อนั้น เธอจะยื่นข้อเสนอให้วรัญญูเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของเธอแทน "คุณจะเสียทุกอย่างไป" เมขลาบอกวรัญญู "และเมื่อคุณไม่มีอะไรเหลือแล้ว คุณก็จะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามที่ฉันต้องการ" วรัญญูมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "เธอเป็นปีศาจ" เขาพูด "จะเป็นอะไรก็ช่าง" เมขลาตอบ "แต่ฉันจะชนะ" อรพิมรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมขลาถึงต้องการทำลายวรัญญูขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เคยอ้างว่ารักเขา "คุณทำไปเพื่ออะไรกันแน่เมขลา" อรพิมถาม "ก็เพราะฉันเกลียดเขาไงล่ะ" เมขลาตอบหน้าตาเฉย "เกลียดที่เขาทิ้งฉันไปเมื่อสิบปีก่อน เกลียดที่เขาไม่เคยเห็นค่าของฉัน" ความจริงที่เมขลาเปิดเผยทำให้อรพิมเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอจำได้ว่าเมื่อสิบปีก่อน วรัญญูเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เลิกรากันไป และหลังจากนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็หายหน้าไปจากวงสังคม "คุณคือคนที่เคยคบกับวรัญญูเมื่อสิบปีก่อนใช่ไหมคะ" อรพิมถาม เมขลายิ้ม "ใช่ค่ะ" "แต่คุณบอกว่าคุณรักเขา" อรพิมเอ่ย "ความรักของฉันมันเปลี่ยนไปแล้ว" เมขลาตอบ "ตอนนี้มันกลายเป็นความแค้น" อรพิมมองวรัญญู เขาดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "อรพิม" วรัญญูพูดเสียงแผ่ว "ผมขอโทษ" "หนูรู้ค่ะ" อรพิมตอบ "แต่ตอนนี้เราต้องคิดว่าจะทำยังไงต่อไป" "เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วอรพิม" เมขลาพูด "เข้าร่วมกับฉันซะ แล้วเราจะได้ชนะไปด้วยกัน" อรพิมเงยหน้าขึ้นมองเมขลา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ไม่ค่ะ" เธอตอบ "หนูจะไม่ยอมให้คุณมาบงการชีวิตหนูอีกต่อไป" "ถ้าอย่างนั้น..." เมขลาเริ่มพูด "เดี๋ยวก่อน" วรัญญูขัดขึ้น "ถ้าคุณต้องการจะเล่นเกมจริงๆ...ผมก็จะเล่นกับคุณ" เมขลาหันไปมองวรัญญูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณจะทำอะไร" "ผมจะให้คุณเห็น ว่าผมไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิด" วรัญญูพูด "ผมจะทำให้คุณเสียใจที่คิดจะมาทำร้ายคนที่ผมรัก" เมขลาหัวเราะ "ฝันไปเถอะ" "เรามาดูกัน" วรัญญูตอบ "อรพิม...เชื่อใจผมนะ" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของวรัญญู เธอเห็นความมุ่งมั่นและความแน่วแน่ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเจ็บปวด "หนูเชื่อใจคุณค่ะ" อรพิมตอบ เมขลาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าทั้งสองคนจะยังคงมีความเชื่อใจให้กัน "งั้นเรามาดูกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะ" เมขลาพูด "เกมนี้...เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" เมขลายิ้มเยาะ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้อรพิมและวรัญญูยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ "คุณแน่ใจนะอรพิม" วรัญญูถาม "หนูแน่ใจค่ะ" อรพิมตอบ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" วรัญญูพยักหน้า เขายื่นมือออกไปจับมือของอรพิมอย่างมั่นคง "เราจะสู้" วรัญญูพูด "เราจะสู้เพื่อพิสูจน์ว่า ความรักมันยิ่งใหญ่กว่าความแค้น" อรพิมมองไปยังทางที่เมขลาเดินจากไป เธอรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง แต่เธอก็ไม่กลัวอีกต่อไป เพราะตอนนี้เธอมีวรัญญูอยู่เคียงข้าง