อรพิมยังคงรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การที่เมขลาเปิดเผยความสัมพันธ์ในอดีตของเธอกับวรัญญูนั้น สร้างความปั่นป่วนในใจของเธออย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น แผนการอันร้ายกาจของเมขลายิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ "คุณแน่ใจเหรอคะว่าเราจะทำแบบนี้ได้" อรพิมถามวรัญญู พลางกวาดสายตามองเอกสารกองโตที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเขา วรัญญูถอนหายใจยาว "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่มันเป็นทางเดียวที่เราจะหยุดเมขลาได้" "ถ้าแผนของเราผิดพลาดล่ะคะ" อรพิมถามต่อ "ผลที่จะตามมามันจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน" "ผมรู้" วรัญญูพยักหน้า "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ผลมันก็จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม" "คุณพูดถูกค่ะ" อรพิมพึมพำ "เราไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ" หลังจากที่เมขลาเดินจากไปเมื่อคืนนี้ ทั้งอรพิมและวรัญญูก็ใช้เวลาตลอดคืนในการวางแผนเพื่อรับมือกับเธอ วรัญญูเปิดเผยว่าเมขลามีหลักฐานบางอย่างที่สามารถทำให้เขาเสียชื่อเสียงและอาจถึงขั้นล้มละลายได้ ซึ่งหลักฐานเหล่านั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับความผิดพลาดทางการเงินบางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเขายอมรับว่ามีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ "ผมเคยทำผิดพลาดไปบางอย่าง" วรัญญูยอมรับ "และเมขลาก็รู้เรื่องนั้น" "คุณเคยคิดจะบอกหนูบ้างไหมคะ" อรพิมถาม วรัญญูส่ายหน้า "ผมกลัว" เขาตอบ "กลัวว่าคุณจะผิดหวังในตัวผม กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อใจผมอีกต่อไป" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" อรพิมถาม "คุณไม่กลัวเหรอคะ" "ตอนนี้ผมกลัวมากกว่าเดิมอีก" วรัญญูยอมรับ "แต่ผมก็ยังมีคุณอยู่เคียงข้าง" คำพูดของวรัญญูทำให้หัวใจของอรพิมเต้นแรง เธอไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขาอีกต่อไป ความรักที่เคยมีมันถูกบดบังด้วยความเจ็บปวดและการหลอกลวง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเห็นใจในชะตากรรมของเขา "เราต้องหาหลักฐานมายืนยันว่าสิ่งที่เมขลากำลังจะทำนั้นเป็นการใส่ร้าย" อรพิมเสนอ "ถ้าเราสามารถพิสูจน์ได้ว่าเธอมีเจตนาร้าย เราก็อาจจะพลิกสถานการณ์ได้" "ผมคิดว่าผมพอจะรู้ว่าหลักฐานที่เมขลามีอยู่ที่ไหน" วรัญญูพูด "เธอเคยบอกใบ้กับผมเมื่อนานมาแล้ว" "อยู่ที่ไหนคะ" อรพิมถามอย่างกระตือรือร้น "ผมคิดว่าน่าจะอยู่ที่เซฟนิรภัยเก่าในบ้านพักตากอากาศของครอบครัวผม" วรัญญูตอบ "แต่ผมต้องแน่ใจก่อน" "เราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้" อรพิมตัดสินใจ "ก่อนที่เมขลาจะลงมือ" ทั้งสองรีบเดินทางไปยังบ้านพักตากอากาศของครอบครัววรัญญู ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง บรรยากาศของบ้านหลังนั้นดูเงียบเหงาและวังเวงราวกับจะสะท้อนถึงความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใน "คุณแน่ใจนะว่าอยู่ที่นี่" อรพิมถามขณะที่วรัญญูกำลังใช้กุญแจไขประตู "ผมค่อนข้างมั่นใจ" วรัญญูตอบ "เพราะมันเป็นที่เดียวที่ผมเคยเก็บของสำคัญๆ เอาไว้" เมื่อเข้าไปในบ้าน พวกเขาก็ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของบิดาของวรัญญู ซึ่งเป็นที่ตั้งของเซฟนิรภัยเก่าแก่ "ผมว่ามันต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ" วรัญญูบอก พลางกวาดสายตาสำรวจภายในห้อง "แล้วเราจะเปิดมันได้อย่างไรคะ" อรพิมถาม "ผมจำรหัสได้" วรัญญูตอบ "แต่ผมไม่เคยเปิดมันมานานมากแล้ว" หลังจากพยายามอยู่สักพัก เสียง "คลิก" ก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าเซฟได้ถูกเปิดออกแล้ว ทั้งสองคนมองเข้าไปในกล่องเหล็กอย่างระมัดระวัง "เจอแล้ว!" วรัญญูอุทาน พลางหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมา ภายในแฟ้มมีเอกสารจำนวนมาก รวมถึงบันทึกส่วนตัวของบิดาของเขาที่เขียนถึงเหตุการณ์ในอดีต และมีจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนถึงเมขลา "จดหมายฉบับนี้..." อรพิมอ่านข้อความในจดหมาย "นี่มัน..." จดหมายฉบับนั้นเปิดเผยว่า บิดาของวรัญญูเป็นผู้บงการแผนการทั้งหมดในอดีต เขาเป็นผู้ที่กดดันให้วรัญญูแต่งงานกับเมขลา เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ และเมื่อวรัญญูไม่ยอม เขาก็ข่มขู่จะทำลายทุกอย่างที่วรัญญูรัก "คุณพ่อของผม..." วรัญญูพูดเสียงสั่น "เขาเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด" "แล้วเมขลาล่ะคะ" อรพิมถาม "เธอรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า" "ผมไม่แน่ใจ" วรัญญูตอบ "แต่ดูจากน้ำเสียงของเธอเมื่อคืนนี้ เธอคงจะรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง" "ถ้าอย่างนั้น เราก็มีหลักฐานที่จะต่อสู้กับเธอแล้ว" อรพิมพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ใช่" วรัญญูพยักหน้า "เราจะใช้หลักฐานชิ้นนี้ เปิดโปงความจริงทั้งหมด" ขณะที่กำลังจะออกจากบ้านพักตากอากาศ เสียงโทรศัพท์ของวรัญญูก็ดังขึ้น ปลายสายคือเมขลา "เป็นยังไงบ้างคะ" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เจอของที่ต้องการหรือยัง" "เมขลา..." วรัญญูสูดลมหายใจลึก "เธอรู้เรื่องที่พ่อของฉันทำใช่ไหม" "ฉันรู้ทุกอย่าง" เมขลาตอบ "และฉันก็มีหลักฐานที่จะทำให้ครอบครัวของเธอต้องอับอายไปตลอดกาล" "เธอคิดว่าเธอจะทำได้เหรอ" วรัญญูถามกลับ "แน่นอน" เมขลาหัวเราะ "เพราะฉันมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น" "อะไร" วรัญญูถาม "ก็คือเวลา" เมขลาตอบ "ฉันได้ปล่อยข่าวบางอย่างออกไปแล้ว และอีกไม่นาน ทุกคนก็จะรู้ความจริงทั้งหมด" วรัญญูหน้าซีดเผือด "เธอทำอะไรลงไป!" "ฉันแค่เร่งเกมให้เร็วขึ้นเท่านั้นเอง" เมขลาพูด "และตอนนี้ คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามที่ฉันต้องการ" อรพิมมองวรัญญูด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลงไปทุกขณะ "เราจะสู้กับเธอ" วรัญญูพูดเสียงหนักแน่น "เราจะไม่ยอมให้เธอมาบงการชีวิตเราอีกต่อไป" "หึ" เมขลาหัวเราะ "เรามาดูกัน" หลังจากวางสาย วรัญญูก็หันมาหาอรพิม "เราต้องรีบแล้ว" "ค่ะ" อรพิมพยักหน้า "เราต้องหาทางหยุดเธอให้ได้" ทั้งสองรีบเดินทางกลับมาที่บริษัท ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น พวกเขารู้ดีว่านี่คือเดิมพันครั้งสุดท้าย และพวกเขาต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อที่จะชนะ