บรรยากาศในห้องทำงานของวรัญญูเต็มไปด้วยความตึงเครียด อรพิมนั่งลงตรงข้ามเขา ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ "เมขลาปล่อยข่าวอะไรออกไปคะ" อรพิมถามเสียงสั่น "ผมไม่แน่ใจ" วรัญญูตอบ "แต่ผมคิดว่าเธอคงปล่อยข่าวเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานกำมะลอของเราออกไปแล้ว" "แล้วเราจะทำอย่างไร" อรพิมถาม "ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไปจริง มันจะส่งผลกระทบต่อครอบครัวของเรามากแค่ไหน" "ผมไม่รู้" วรัญญูถอนหายใจ "แต่เราต้องหาทางหยุดเธอให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป" "เรามีหลักฐานที่ได้จากบ้านพักตากอากาศแล้วนะคะ" อรพิมบอก "เราจะใช้มันเป็นเครื่องมือต่อสู้กับเธอ" "ใช่" วรัญญูพยักหน้า "แต่เราต้องหาหลักฐานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง" "หลักฐานอะไรคะ" อรพิมสงสัย "หลักฐานที่เมขลาใช้ข่มขู่ผม" วรัญญูอธิบาย "เธอเคยบอกว่าเธอมีไฟล์ข้อมูลบางอย่างที่สามารถทำให้ผมหมดตัวได้ ผมคิดว่าเธอคงจะเก็บมันไว้ที่ออฟฟิศของเธอ" "แล้วเราจะเอาหลักฐานนั้นมาได้อย่างไรคะ" อรพิมถาม "เราต้องแอบเข้าไปในออฟฟิศของเธอ" วรัญญูพูด "และเอาไฟล์ข้อมูลนั้นออกมา" อรพิมมองวรัญญูด้วยความกังวล "แต่มันอันตรายเกินไปหรือเปล่าคะ" "ผมรู้ว่ามันอันตราย" วรัญญูตอบ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ทั้งสองตัดสินใจลงมือทันที พวกเขาแอบเดินทางไปยังตึกออฟฟิศของเมขลาในช่วงค่ำ เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของพนักงานคนอื่นๆ "คุณแน่ใจนะว่าเราจะทำได้" อรพิมถามขณะที่วรัญญูกำลังใช้เครื่องมือสะเดาะกลอนประตู "เราต้องลอง" วรัญญูตอบ เมื่อเข้าไปในออฟฟิศของเมขลา พวกเขาก็ตรงไปยังคอมพิวเตอร์ของเธอทันที "คุณช่วยหาไฟล์ข้อมูลนั้นให้หน่อยได้ไหมคะ" อรพิมขอร้อง "ได้" วรัญญูพยักหน้า "คุณช่วยดูต้นทางให้ผมหน่อย" ขณะที่วรัญญูกำลังง่วนอยู่กับการค้นหาไฟล์ข้อมูล อรพิมก็คอยสอดส่องรอบๆ ทางเดิน "มีใครมา!" อรพิมกระซิบเตือน วรัญญูรีบปิดคอมพิวเตอร์และซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้น เงาร่างของเมขลาปรากฏขึ้นที่ประตู เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเธออย่างช้าๆ "ใครอยู่ที่นั่น!" เมขลาตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ "ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่" เมขลาพูดเสียงเย็น "ออกมาเดี๋ยวนี้!" อรพิมและวรัญญูยังคงซ่อนตัวเงียบๆ เมขลาเดินเข้ามาใกล้คอมพิวเตอร์ของเธอ เธอมองไปที่หน้าจอด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น" เธอพึมพำ ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "พวกแก!" เมขลาตะโกน "แกเข้ามาที่นี่ทำไม!" วรัญญูและอรพิมก้าวออกมาจากที่ซ่อน "เรามาเอาของของเราคืน" วรัญญูพูดเสียงแข็ง "ของของแกไม่มีอะไรอยู่ที่นี่ทั้งนั้น" เมขลาหัวเราะ "แต่ฉันมีสิ่งที่แกต้องการ" เมขลาเดินไปที่ลิ้นชัก และหยิบแฟ้มเอกสารสีดำออกมา "นี่ไง" เธอพูด "ไฟล์ข้อมูลที่แกตามหา" อรพิมและวรัญญูมองหน้ากันด้วยความตกใจ "แต่เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้มัน" อรพิมพูด "ฉันมีสิทธิ์เต็มที่" เมขลาหัวเราะ "เพราะฉันจะใช้มันเพื่อแก้แค้นแก" "เธอจะทำอะไร" วรัญญูถาม "ฉันจะเปิดโปงความลับทั้งหมดของแก" เมขลาพูด "และเมื่อแกไม่มีอะไรเหลือแล้ว แกก็จะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามที่ฉันต้องการ" "ไม่!" อรพิมตะโกน "เธอทำแบบนั้นไม่ได้!" "ทำไมฉันจะทำไม่ได้" เมขลาท้าทาย "เพราะฉันจะไม่มีวันยอมแพ้" ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอก "อะไรกัน!" เมขลาตกใจ ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง และเจ้าหน้าที่ตำรวจก็กรูเข้ามา "คุณเมขลาครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพูด "เราได้รับแจ้งว่าคุณมีเอกสารที่ได้มาโดยมิชอบ" เมขลาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองวรัญญูและอรพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "พวกแก!" เธอตะโกน "พวกแกทรยศฉัน!" "เราแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง" วรัญญูพูด เจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวเมขลาไป ทิ้งให้อรพิมและวรัญญูยืนมองหน้ากันด้วยความโล่งใจ "เราทำได้แล้ว" อรพิมพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้า "ใช่" วรัญญูพยักหน้า "เราทำได้แล้ว" ทั้งสองมองหน้ากัน ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความดีใจ ความโล่งใจ และความรู้สึกผิดที่ยังคงค้างคาอยู่ "ขอบคุณนะ อรพิม" วรัญญูพูด "ที่เชื่อใจผม" "หนูไม่รู้ว่าหนูจะเชื่อใจคุณได้อีกนานแค่ไหน" อรพิมตอบ "แต่หนูก็ดีใจที่เราผ่านมันมาได้" วรัญญูยิ้มบางๆ "ผมก็หวังว่าสักวันหนึ่ง คุณจะสามารถให้อภัยผมได้" อรพิมมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอยังคงไม่แน่ใจในอนาคตของเธอและวรัญญู แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอจะต้องเข้มแข็งกว่านี้ และจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตของเธอได้อีกต่อไป เปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นของเมขลาได้ดับลงไปแล้ว แต่ไฟแห่งความรักและความแค้นที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับวรัญญูยังคงคุกรุ่นอยู่ และพร้อมที่จะปะทุขึ้นอีกครั้งในอนาคต