บ้านพักตากอากาศของตระกูลวรัญญูตั้งอยู่ริมทะเลสาบ บรรยากาศเงียบสงบและสวยงาม แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ วรัญญูและอรพิมเดินเข้ามาในตัวบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวันวาน "บ้านหลังนี้สวยจังเลยค่ะ" อรพิมเอ่ยชม พลางกวาดสายตามองเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่และการตกแต่งที่ดูอบอุ่น "เป็นบ้านที่ผมใช้เวลาส่วนใหญ่มาตั้งแต่เด็ก" วรัญญูกล่าว "พ่อแม่ของผมชอบอยู่ที่นี่มาก" "แล้วเซฟนิรภัยที่คุณพูดถึงอยู่ที่ไหนคะ" อรพิมถาม "น่าจะอยู่ในห้องทำงานของพ่อผม" วรัญญูพาอรพิมเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นบน "พ่อของผมเป็นคนเจ้าระเบียบมาก เขาจะเก็บเอกสารสำคัญไว้ที่นี่เสมอ" ห้องทำงานของบิดาวรัญญูเต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่เรียงรายไปด้วยหนังสือเล่มหนา วรัญญูเดินตรงไปยังผนังด้านหลังโต๊ะทำงาน เขาเคาะเบาๆ ที่ผนังบางส่วน "ตรงนี้แหละ" เขาบอก "เซฟนิรภัยซ่อนอยู่หลังภาพวาดรูปทิวทัศน์นี่" วรัญญูยกภาพวาดออก เผยให้เห็นประตูเหล็กสีดำสนิทของเซฟนิรภัย "รหัสผมจำได้อยู่" เขากล่าว ก่อนจะหมุนแป้นรหัสและดึงลูกบิด เสียง "คลิก" ดังขึ้น ประตูเซฟเปิดออก เผยให้เห็นเอกสารมากมายที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ "เราต้องค่อยๆ หา" วรัญญูบอก "หวังว่าเราจะเจอสิ่งที่ต้องการ" ทั้งสองเริ่มค้นหาเอกสารภายในเซฟอย่างละเอียด อรพิมหยิบแฟ้มเอกสารออกมาอ่านทีละชุด ในขณะที่วรัญญูไล่ดูรายชื่อเอกสารต่างๆ "นี่ไง" อรพิมอุทานเมื่อเจอแฟ้มเอกสารที่มีชื่อของพ่อเธอ "สัญญากู้ยืมเงิน" เธอเปิดอ่านเอกสารข้างในอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆ "จริงๆ ด้วยค่ะ...พ่อหนู...เป็นหนี้คุณเมขลาจริงๆ" วรัญญูเดินเข้ามาดู "พ่อของเธอเป็นหนี้เมขลาเมื่อประมาณสิบปีก่อน" เขาอ่านเอกสาร "เป็นจำนวนเงินที่ค่อนข้างมากเลยทีเดียว" "แล้ว...แล้วทำไมหนูถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยคะ" อรพิมถามเสียงสั่น "บางทีพ่อของเธออาจจะอยากปกป้องเธอ" วรัญญูปลอบ "ไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวที่ลำบาก" "แต่...แต่ทำไมคุณเมขลาถึงเพิ่งมาทวงหนี้ตอนนี้ แล้วยังบังคับให้หนูแต่งงานอีก" อรพิมถาม "มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมสงสัย" วรัญญูกล่าว "เมขลาเป็นคนฉลาด เธอไม่น่าจะรอจนถึงตอนนี้ ถ้าเธออยากได้เงินคืนจริงๆ" ขณะที่ทั้งสองกำลังค้นหาเอกสารต่อไป อรพิมก็หยิบแฟ้มเอกสารอีกชุดหนึ่งขึ้นมา "นี่มันอะไรกันคะ" เธอถาม "เอกสารการโอนหุ้น?" วรัญญูหยิบแฟ้มนั้นมาดู "นี่มัน...เป็นการโอนหุ้นของบริษัทพ่อผม" "หมายความว่ายังไงคะ" อรพิมถาม "พ่อของผมเคยมีบริษัทเล็กๆ ของตัวเองก่อนที่จะมารวมกิจการกับบริษัทใหญ่" วรัญญูอธิบาย "และดูเหมือนว่า...เขาเคยเป็นหุ้นส่วนกับเมขลามาก่อน" อรพิมและวรัญญูมองหน้ากันอย่างตกตะลึง "คุณเมขลา...เป็นหุ้นส่วนกับพ่อคุณเหรอคะ" "ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น" วรัญญูตอบ "และที่สำคัญ...การโอนหุ้นนี้...เกิดขึ้นหลังจากที่พ่อของผมเสียชีวิตได้ไม่นาน" "หมายความว่า..." อรพิมเริ่มพูด "หมายความว่า เมขลาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของพ่อผม" วรัญญูพูดเสียงเข้ม "หรืออย่างน้อย...เธอก็อาจจะฉวยโอกาสตอนที่พ่อผมเสียชีวิต เพื่อยึดเอาหุ้นของบริษัทไป" "แล้วเรื่องที่เธอปล่อยข่าวเรื่องการแต่งงานกำมะลอของเราล่ะคะ" อรพิมถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยไหม" "ผมคิดว่าเกี่ยว" วรัญญูตอบ "เมขลาต้องการทำลายผม ทำให้ผมเสียชื่อเสียง และถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะยึดบริษัทของผมไปด้วย" "แต่ทำไมเธอถึงต้องทำลายคุณด้วยคะ" อรพิมสงสัย "เธอเคยบอกว่าคุณทำลายครอบครัวของเธอ" "ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นยังไง" วรัญญูถอนหายใจ "แต่ดูเหมือนว่า...เรื่องมันจะซับซ้อนกว่าที่เราคิดมาก" อรพิมหยิบเอกสารอีกแผ่นออกมา "นี่มัน...จดหมาย" เธอเริ่มอ่านจดหมายอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านไปถึงตอนท้าย "อะไรนะ!" อรพิมอุทาน "นี่มัน...จดหมายลาตายของพ่อหนู!" วรัญญูรีบเข้ามาดู "พ่อเธอ...ฆ่าตัวตายเหรอ!" "ในจดหมาย...พ่อบอกว่า...เขาไม่มีทางเลือกแล้ว" อรพิมพูดทั้งน้ำตา "เขาถูกกดดันอย่างหนัก...จากเรื่องหนี้สิน...และจาก...จากบางอย่างที่เขาทำผิดพลาดไป" "ผิดพลาดอะไร" วรัญญูถาม "พ่อบอกว่า...เขาไม่สามารถรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำได้อีกต่อไป" อรพิมอ่านต่อ "เขาขอโทษทุกคน...โดยเฉพาะหนู..." "แล้วพ่อของผมล่ะ" วรัญญูถาม "มีอะไรเกี่ยวกับพ่อผมในจดหมายบ้างไหม" อรพิมไล่อ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอชื่อของบิดาวรัญญู "พ่อของคุณ...พ่อเคยพยายามช่วยเหลือพ่อของหนู" เธอพูด "พ่อของคุณพยายามจะให้พ่อหนูยืมเงิน...เพื่อไปใช้หนี้คุณเมขลา" "แต่พ่อของผมก็ไม่สามารถช่วยได้ทั้งหมด" วรัญญูพูด "เพราะตอนนั้น...ธุรกิจของพ่อผมก็กำลังมีปัญหาเหมือนกัน" "แล้ว...แล้วทำไมคุณเมขลาถึงไม่ทวงหนี้พ่อหนูโดยตรง" อรพิมถาม "ทำไมถึงต้องมาบีบบังคับหนู" "ผมคิดว่า...เมขลาต้องการอะไรมากกว่าแค่เงิน" วรัญญูตอบ "เธอต้องการทำลายผม...และอาจจะรวมถึงธุรกิจของพ่อผมด้วย" "แต่...ถ้าพ่อของหนูเสียชีวิตไปแล้ว...แล้วหนี้สินนั้น...ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ" อรพิมถาม "ตามกฎหมาย...ถ้าไม่มีผู้รับผิดชอบ...หนี้สินนั้นก็อาจจะกลายเป็นโมฆะ" วรัญญูอธิบาย "แต่เมขลาคงไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นง่ายๆ" "แล้ว...ถ้าพ่อของคุณกับพ่อของหนูเคยเป็นหุ้นส่วนกัน" อรพิมถาม "แล้วทำไม...ทำไมพ่อของคุณถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับหนูเลย" "พ่อของผมเสียชีวิตไปนานแล้ว" วรัญญูตอบ "ก่อนที่พ่อของคุณจะเสียชีวิตเสียอีก" "อ้อ..." อรพิมพยักหน้าอย่างเข้าใจ "หนู...หนูรู้สึกสับสนไปหมดแล้วค่ะ" "ผมเข้าใจ" วรัญญูจับมืออรพิมอีกครั้ง "แต่ตอนนี้เรารู้ความจริงบางส่วนแล้วนะ" "ความจริงที่ว่า...คุณเมขลาเป็นคนร้ายกาจ" อรพิมพูด "ใช่" วรัญญูเห็นด้วย "เธอพยายามจะทำลายเราทั้งคู่" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรพิมถาม "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม" วรัญญูตอบ "เพื่อพิสูจน์ว่าเมขลาทำอะไรผิดบ้าง" "แล้ว...เรื่องที่พ่อของหนู...ฆ่าตัวตาย..." อรพิมน้ำตาไหลอีกครั้ง "ผมเสียใจด้วยนะ" วรัญญูปลอบ "แต่เราต้องเข้มแข็งนะ" ทั้งสองใช้เวลาอีกสักพักในการค้นหาเอกสารในเซฟ แต่ก็ไม่พบข้อมูลสำคัญอื่นใดอีก วรัญญูตัดสินใจว่าควรจะกลับไปที่กรุงเทพฯ เพื่อเตรียมการรับมือกับเมขลา "เราต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องนี้" วรัญญูกล่าว "ก่อนที่เมขลาจะหาทางอื่นมาทำร้ายเราได้อีก" อรพิมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แม้ว่าเธอจะยังคงเสียใจกับเรื่องราวในอดีต แต่เธอก็รู้สึกมีความหวังมากขึ้น เมื่อได้รู้ความจริงบางส่วน และมีวรัญญูอยู่เคียงข้าง "เราจะสู้ไปด้วยกันนะ" วรัญญูพูด "ค่ะ" อรพิมตอบ "เราจะสู้ไปด้วยกัน"