"พวกแก!" เมขลาตะโกน "แกเข้ามาทำอะไรที่นี่!" อรพิมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอมองวรัญญูที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขามีเหงื่อผุดขึ้นมาเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงฉายแววแข็งกร้าว "เราไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาค่ะคุณเมขลา" อรพิมเอ่ยเสียงสั่น แต่พยายามทำให้ดูมั่นคง "เราแค่..." "แค่เข้ามาขโมยของหรือไง!" เมขลาตวาดเสียงแหลม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด เธอเดินตรงเข้ามาหาร่างของทั้งสองที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นอย่างรวดเร็ว "คิดว่าฉันโง่มากสินะ!" วรัญญูตัดสินใจว่าการซ่อนตัวต่อไปไร้ประโยชน์ เขาผลักฉากกั้นออก ก่อนจะก้าวมายืนเผชิญหน้ากับเมขลาอย่างเต็มตา "เมขลา หยุดเดี๋ยวนี้" "หยุดเหรอ! แกกล้าสั่งฉันได้ยังไง!" เมขลาผลักอกวรัญญูเบาๆ "แกสองคนจะทำอะไรกันอยู่ ฉันเห็นหมดแล้ว! อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น!" "เราไม่ได้จะหนี" อรพิมเสริม "เราแค่อยากจะหาความจริง" "ความจริงอะไร! ความจริงที่แกสองคนกำลังจะเปิดโปงฉันงั้นสิ!" เมขลาหัวเราะเยาะ "ไร้สาระ! หลักฐานที่ฉันมีมันแน่นหนามากพอที่จะทำลายแกได้ทั้งตระกูล!" "คุณแน่ใจเหรอคะว่าหลักฐานของคุณมันถูกต้องจริงๆ" อรพิมลองถามกลับ พยายามดึงเวลา "บางทีคุณอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้" "เข้าใจผิดอะไร! ฉันไม่มีวันเข้าใจผิด!" เมขลาตวาดกลับ "ไอ้ไฟล์ข้อมูลที่อยู่ในคอมพิวเตอร์เครื่องนี้น่ะ มันคือทุกอย่างที่ฉันต้องการ! มันจะทำให้แกกับไอ้วรัญญูต้องตกนรกทั้งเป็น!" วรัญญูมองไปที่คอมพิวเตอร์ของเมขลาอย่างพิจารณา เขาจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน เขาเคยเก็บไฟล์ข้อมูลสำคัญบางอย่างไว้ในเซฟนิรภัยในบ้านพักตากอากาศ แต่ก็มีบางส่วนที่เขาจำเป็นต้องคัดลอกมาเก็บไว้ที่ออฟฟิศด้วย เพื่อความสะดวกในการเข้าถึง แต่เขาก็ลืมไปแล้วว่ามันคืออะไรกันแน่ "ถ้าคุณมีหลักฐานดีขนาดนั้น ทำไมต้องขู่ผม" วรัญญูถาม "ทำไมไม่เอามาเปิดเผยตั้งแต่แรก" "เพราะฉันอยากเห็นแกทรมานก่อนไง!" เมขลาแสยะยิ้ม "อยากเห็นแกต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนฉัน! เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่เราเคยมี! แต่แกมันก็ไม่เคยเห็นค่าอะไรเลย!" "ความสัมพันธ์ที่เราเคยมีมันจบไปนานแล้ว" วรัญญูพูดเสียงเรียบ "และสิ่งที่แกทำตอนนี้มันไม่ใช่วิธีการของคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน" "ปากดี!" เมขลาตวาด "อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้ว่าแกกับยัยเด็กฝึกงานคนนี้กำลังวางแผนอะไรอยู่! คิดว่าจะมาขโมยของในออฟฟิศฉันได้งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" อรพิมรู้สึกใจหายวาบ เธอไม่คิดว่าเมขลาจะรู้ตัวเร็วจนขนาดนี้ "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ" "แกคิดว่าฉันไม่ระวังตัวเลยหรือไง!" เมขลาหัวเราะ "แกสองคนมันก็แค่พวกโง่เง่า! คิดว่าตัวเองฉลาดมาก แต่จริงๆ แล้วก็แค่เดินตามเกมของฉันไปเรื่อยๆ!" "เกมอะไรของคุณคะ" อรพิมถาม พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ก็เกมที่ทำให้แกต้องมาแต่งงานกับวรัญญูไงล่ะ!" เมขลาแผดเสียง "แกคิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุงั้นเหรอ! ทุกอย่างมันถูกวางแผนไว้หมดแล้ว! ตั้งแต่พ่อของแกไปก่อหนี้ไว้กับบริษัทฉัน! จนแกต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้!" คำพูดของเมขลาทำให้ทั้งอรพิมและวรัญญูตะลึงงัน อรพิมหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "คุณ...คุณพูดอะไรของคุณ" อรพิมถามเสียงตะกุกตะกัก "พ่อของหนู...เป็นหนี้คุณ?" "ใช่! แล้วไงล่ะ!" เมขลาเชิดหน้า "พ่อแกมันเป็นหนี้ฉันเป็นล้าน! แล้วฉันก็รู้ว่าแกเป็นลูกสาวคนเดียว! ฉะนั้น! ฉันก็เลยเสนอทางออกให้! ด้วยการให้แกมาแต่งงานใช้หนี้แทนพ่อไงล่ะ!" "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" วรัญญูตะโกน "แกอย่ามาใส่ร้ายพ่อของอรพิมนะ!" "ใส่ร้ายเหรอ! ฉันมีหลักฐานทุกอย่างนะ!" เมขลาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "นี่ไง! สัญญาเงินกู้! ใบแจ้งหนี้! ทุกอย่างมันชัดเจน! แกมันก็แค่ไอ้คนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย!" อรพิมยืนตัวแข็งทื่อ โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปในทันที เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะถูกควบคุมโดยผู้หญิงคนนี้มาตลอด "ไม่จริง...ไม่จริงหรอกค่ะ" อรพิมพึมพำ "พ่อของหนูไม่เคยพูดเรื่องนี้" "แน่นอน! เพราะฉันขอให้พ่อแกปิดปากไงล่ะ! บอกว่าถ้าพ่อแกพูดเรื่องนี้ออกมา! แกจะต้องตกอยู่ในอันตราย! แล้วพ่อแกก็รักแกมากพอที่จะยอมทำตาม!" เมขลาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ทีนี้แกเข้าใจแล้วใช่ไหม! ว่าแกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งของฉัน!" วรัญญูรีบเดินเข้าไปประคองอรพิมที่กำลังจะทรุดลง "อรพิม! ไม่เป็นไรนะ!" "หนู...หนูไม่เข้าใจ" อรพิมพูดทั้งน้ำตา "ทำไมต้องเป็นหนู" "เพราะแกมันอ่อนแอไงล่ะ! แล้วแกก็มีค่ามากพอที่จะเอามาใช้หนี้ได้!" เมขลาพูดอย่างเย้ยหยัน "แล้วที่สำคัญ! การแต่งงานของแกกับวรัญญู! มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการทั้งหมดของฉันเหมือนกัน!" "อะไรนะ!" วรัญญูตะลึง "แกหมายความว่ายังไง!" "หมายความว่า! ฉันเป็นคนจัดฉากให้แกสองคนเจอกัน! ฉันเป็นคนสร้างสถานการณ์ให้แกต้องมาแต่งงานกัน! เพื่ออะไรน่ะเหรอ! ก็เพื่อแก้แค้นไงล่ะ!" เมขลาตะโกน "แกมันทำลายครอบครัวของฉัน! ทำลายชีวิตฉัน! ฉันจะต้องทำลายแกให้ย่อยยับเหมือนที่แกทำกับฉัน!" อรพิมเงยหน้ามองเมขลาด้วยความโกรธและความเจ็บปวด "คุณมันบ้าไปแล้ว!" "บ้าเหรอ! ฉันแค่กำลังทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง!" เมขลาพูด "แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกกับไอ้วรัญญูมีความสุขอย่างงั้นเหรอ! ไม่มีทาง! ฉันจะทำลายทุกอย่างของแกให้หมด!" ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก อรพิมและวรัญญูมองหน้ากันอย่างแปลกใจ "ใครโทรแจ้งตำรวจ" วรัญญูถาม เมขลาหน้าซีดเผือด "ไม่...ไม่ใช่ฉันแน่!" ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ตำรวจสองนายเดินเข้ามา "มีคนแจ้งว่ามีเหตุทะเลาะวิวาทกันที่นี่ครับ" เมขลาพยายามตั้งสติ "ไม่มีอะไรค่ะ! พวกเราแค่คุยกันเรื่องงานนิดหน่อย" "คุณเมขลาครับ" ตำรวจนายหนึ่งพูด "เราได้รับแจ้งว่าคุณกำลังข่มขู่และทำร้ายร่างกายคุณวรัญญู" "อะไรนะคะ! ไม่จริงค่ะ!" เมขลาปฏิเสธเสียงแข็ง "แล้วที่นี่มีใครเป็นเจ้าของออฟฟิศนี้บ้างครับ" ตำรวจอีกนายถาม "ฉันเป็นค่ะ" เมขลาตอบ "คุณวรัญญูครับ" ตำรวจนายแรกหันมาถาม "คุณมีอะไรจะให้พวกเราช่วยไหมครับ" วรัญญูมองหน้าอรพิม ก่อนจะหันกลับมาหาตำรวจ "ผม...ผมอยากแจ้งความครับ" "แจ้งความเรื่องอะไรครับ" "เรื่องการข่มขู่...และการกรรโชกทรัพย์ครับ" วรัญญูพูด "จากคุณเมขลา" เมขลาหน้าซีดเผือด "ไม่...ไม่จริง! พวกแกใส่ร้ายฉัน!" "คุณเมขลาครับ" ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้าไปหา "คุณต้องไปกับเราก่อน เพื่อให้ปากคำ" เมขลาพยายามขัดขืน แต่ก็ถูกตำรวจจับตัวไปอย่างง่ายดาย อรพิมยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งใจ เสียใจ และสับสน "อรพิม..." วรัญญูเข้ามาประคองเธออีกครั้ง "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" "หนู...หนูไม่รู้" อรพิมตอบเสียงแผ่ว "ทุกอย่างมันเร็วมาก" "ผมก็ไม่คิดว่าเมขลาจะทำอะไรแบบนี้" วรัญญูถอนหายใจ "แต่ตอนนี้เธอได้รับผลกรรมแล้ว" "แล้วเรื่องพ่อของหนูล่ะคะ" อรพิมถาม "แล้วเรื่องหนี้สิน...จริงๆ แล้วมันเป็นยังไง" "ผมจะช่วยเธอหาคำตอบเอง" วรัญญูจับมืออรพิมไว้แน่น "ผมจะพาเธอไปหาคำตอบทุกอย่าง" อรพิมมองใบหน้าของวรัญญู เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการหลอกลวง แต่ในตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามีเขาเป็นที่พึ่งเดียว "ขอบคุณค่ะ" อรพิมพูดเบาๆ "เราต้องรีบไปจัดการเรื่องเอกสารที่บ้านพักตากอากาศก่อน" วรัญญูกล่าว "บางทีเราอาจจะได้เจอหลักฐานที่ช่วยให้เราเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้มากขึ้น" ทั้งสองรีบเดินทางออกจากออฟฟิศของเมขลา ทิ้งไว้เพียงความสับสนและคำถามมากมายที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ