หัวใจของอรพิมยังคงเต้นไม่เป็นส่ำตั้งแต่เธอเดินออกจากห้องทำงานของคุณประธานวรัญญู ภาพใบหน้าคมคาย ดวงตาเย็นชา และรอยยิ้มเย้ยหยันของเขา ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอตลอดเวลา การได้เจอเขาอีกครั้งหลังจากที่หายหน้าไปห้าปี มันเหมือนฝันร้ายที่เธอพยายามหนีมาตลอด เธอกำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน "อรพิม! เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าซีดเชียว" เสียงของน้ำหวาน เพื่อนสนิทของเธอ ดังขึ้นทำลายภวังค์ "ไปเจออะไรมา?" อรพิมส่ายหน้าเบาๆ "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" เธอกล่าวตอบ พยายามยิ้มให้ดูเป็นปกติ "แค่...แค่โดนคุณเมขลาบ่นนิดหน่อยน่ะ" "โห! คุณเมขลาเนี่ยนะ! ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับแกเลยดีกว่า" น้ำหวานพูดพลางลูบแขนอรพิมเบาๆ "ว่าแต่...เธอได้เข้าห้องคุณประธานจริงๆ เหรอ? ฉันอิจฉาจัง ฉันอยากเจอท่านประธานบ้าง!" อรพิมเม้มปากแน่น "ก็...ก็แค่เอาเอกสารไปส่งน่ะ ไม่มีอะไรพิเศษหรอก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่อยากให้ใครรู้ความจริง เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเด็กฝึกงานอย่างเธอ ดันไปเจอเข้ากับอดีตคนรักที่เคยทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใย ตลอดช่วงบ่าย อรพิมแทบไม่มีสมาธิทำงานเลย ดวงตาของเธอมักจะเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองหาใครบางคน หรือไม่ก็กำลังย้อนนึกถึงอดีตที่เจ็บปวด เธอพยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับวรัญญูออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งเย็นย่ำใกล้เลิกงาน เสียงประกาศจากระบบอินเตอร์คอมก็ดังขึ้น "ขอเรียนเชิญคุณอรพิม สุวรรณฉาย มาที่ห้องทำงานของท่านประธานด่วนค่ะ" อรพิมชะงักมือที่กำลังเก็บของ ร่างกายของเธอเย็นเฉียบเมื่อได้ยินเสียงประกาศนั้น ทำไมเขาถึงเรียกเธอไปอีก? เธอทำอะไรผิดอีก? หรือว่าเขาต้องการจะต่อว่าเธอเรื่องอะไรบางอย่าง? ความคิดแง่ลบผุดขึ้นมาในหัวมากมาย "ไปสิ! โอกาสทองของเธอเลยนะ!" น้ำหวานยุ "รีบไปเลย! ระวังอย่าทำตัวเปิ่นๆ ล่ะ!" อรพิมพยักหน้ารับอย่างงุนงง เธอค่อยๆ เดินไปยังห้องทำงานของคุณประธานอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นรัวยิ่งกว่าตอนเช้าเสียอีก เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเดินเข้าไปสู่สังหารภูมิ เมื่อเธอผลักประตูเข้าไป วรัญญูกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน เขาหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงประตู "คุณมาแล้ว" เขาพูดเสียงเรียบๆ "คะ...คุณประธาน มีอะไรให้หนูรับใช้คะ" อรพิมถามอย่างระแวดระวัง วรัญญูเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างไม่วางตา "ฉันมีข้อเสนอพิเศษมาให้เธอ" "ข้อเสนอ?" อรพิมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "ข้อเสนออะไรคะ?" "ข้อเสนอที่จะทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น" วรัญญูตอบ "และอาจจะ...ช่วยแก้ปัญหาบางอย่างของครอบครัวเธอได้ด้วย" คำพูดนั้นทำเอาอรพิมยิ่งงุนงง "คุณประธานรู้เรื่องครอบครัวหนูได้ยังไงคะ?" วรัญญูยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิดเยอะอรพิม" เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ครอบครัวเธอมีหนี้สินจำนวนมากใช่ไหม? มากพอที่จะทำให้เธอต้องดิ้นรนทำงานหนักเพื่อส่งตัวเองเรียนจนจบ?" อรพิมตัวแข็งทื่อ คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจ เธอไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย นอกจากคนในครอบครัว และน้ำหวานที่สนิทกันมากจริงๆ "คุณ...คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?" เธอถามเสียงสั่น "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรู้มากกว่าที่เธอคิด" วรัญญูพูดพลางยกแฟ้มเอกสารขึ้น "และฉันก็รู้ว่าบริษัทของเรากำลังมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และฉัน...ก็กำลังต้องการใครสักคนที่จะมาช่วยฉันแก้ปัญหานี้" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดแฟ้มออก แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ยื่นให้กับอรพิม อรพิมรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ นี่มัน...นี่มันข้อเสนอแต่งงาน! "คุณประธานคะ! นี่มัน..." อรพิมพูดไม่ออก เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา "ฉันกำลังจะแต่งงานกับเธอ อรพิม" วรัญญูพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "และเธอต้องตอบตกลง" "แต่...แต่ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงต้องการแต่งงานกับหนู?" อรพิมถามอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "เรา...เราไม่ได้เจอกันมาตั้งห้าปีแล้วนะคะ คุณจำหนูไม่ได้หรือไง?" วรัญญูสบตาเธอตรงๆ "ฉันจำเธอได้ดีอรพิม" เขาพูดเสียงเบาลง "และฉันก็รู้ว่าเธอเองก็จำฉันได้เช่นกัน" "แล้วทำไมคะ?" อรพิมยังคงยืนยันที่จะถาม "ทำไมคุณถึงต้องการแต่งงานกับเด็กฝึกงานอย่างหนู?" "เพราะฉันต้องการใช้หนี้" วรัญญูตอบตรงๆ "หนี้ที่ครอบครัวเธอมี และหนี้...ที่ฉันเคยทำไว้กับเธอ" คำพูดสุดท้ายของเขาทำเอาอรพิมแทบทรุด เธอมองหน้าเขาด้วยความสับสนปนเป อดีตและความลับกำลังก่อตัวขึ้นในห้องทำงานแห่งนี้ "ฉันมีข้อเสนอให้เธอ" วรัญญูพูดต่อ "เธอแต่งงานกับฉัน เพื่อแลกกับเงินก้อนใหญ่ที่จะไปใช้หนี้ครอบครัวเธอ และฉันจะให้งานเธอในตำแหน่งที่สูงกว่าเดิม และ...ฉันจะดูแลเธออย่างดี" "แต่...หนูไม่เข้าใจ" อรพิมพยายามรวบรวมสติ "คุณจะแต่งงานกับหนูทำไม? คุณไม่ได้รักหนูแล้วนี่นา!" วรัญญูหัวเราะในลำคอเบาๆ "ความรัก? มันเป็นสิ่งที่ซับซ้อนอรพิม และบางครั้ง...มันก็มาพร้อมกับความแค้น" คำพูดของเขาทิ้งความรู้สึกหนาวสะท้านให้กับอรพิมอีกครั้ง "หนู...หนูขอเวลาคิดก่อนค่ะ" เธอกล่าวอย่างอ่อนแรง "ได้" วรัญญูตอบ "แต่เธอต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด เพราะฉันไม่มีเวลามากพอที่จะรอ" อรพิมรับกระดาษข้อเสนอแต่งงานนั้นมาอย่างสั่นเทา เธอมองหน้าวรัญญูอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขา ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง