อรพิมเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องทำงานของคุณประธาน เธอแทบไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหน หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มือที่กำกระดาษข้อเสนอแต่งงานนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ คำพูดของวรัญญูยังคงก้องอยู่ในหู "ฉันต้องการใช้หนี้...หนี้ที่ฉันเคยทำไว้กับเธอ" และ "ความรัก...มันก็มาพร้อมกับความแค้น" เธอเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่าง มองออกไปที่แสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ข้อเสนอแต่งงานกับคนที่เคยทิ้งเธอไป โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ มันเป็นเรื่องบ้าสิ้นดี! "อรพิม! เธอเป็นอะไรไป! ทำไมออกมาจากห้องคุณประธานนานจัง" เสียงของน้ำหวานดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ อรพิมสะดุ้ง หันไปมองน้ำหวานด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ก็...ไม่มีอะไรหรอก" "ไม่มีอะไรบ้าอะไร! หน้าเธอเหมือนคนเจอผีเลย! ไหน ลองบอกมาซิ เกิดอะไรขึ้น!" น้ำหวานคะยั้นคะยอ อรพิมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้ำหวานฟัง "น้ำ...น้ำหวาน ฉัน...ฉันเจอวรัญญู" "วรัญญู! คนรักเก่าของเธอไงนะ! แล้วไง? เจอกันที่ไหน?" น้ำหวานตาโต "ที่นี่...ที่ออฟฟิศนี้แหละ เขาเป็นคุณประธานที่นี่" อรพิมบอก "แล้วเขาก็...เขาก็ยื่นข้อเสนอให้ฉันแต่งงานกับเขา" น้ำหวานอ้าปากค้าง "อะไรนะ! แต่งงาน! เป็นไปได้ยังไง! เขาบ้าไปแล้วเหรอ!" "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" อรพิมถอนหายใจ "เขาบอกว่า...เขาจะใช้หนี้ให้ครอบครัวฉัน แล้วก็...ใช้หนี้ที่เขาเคยทำไว้กับฉัน" "หนี้ที่เขาเคยทำไว้กับเธอ? หมายความว่าไง?" น้ำหวานถามอย่างสงสัย "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" อรพิมส่ายหน้า "เขายังบอกอีกว่า...ความรักมันก็มาพร้อมกับความแค้น" น้ำหวานกุมมืออรพิมแน่น "อรพิม ใจเย็นๆ นะ ฉันว่ามันต้องมีอะไรซับซ้อนแน่ๆ วรัญญูคนนั้น...เขาทำเรื่องแบบนี้ทำไมกัน" "ฉันก็ไม่รู้" อรพิมตอบเสียงเบา "ฉันสับสนไปหมดแล้ว" "เธอจะทำยังไงต่อ?" น้ำหวานถาม "เธอจะยอมแต่งงานกับเขาเหรอ?" อรพิมมองไปที่กระดาษข้อเสนอแต่งงานในมือ "ฉันไม่รู้" เธอกล่าว "แต่ถ้าฉันไม่ยอม ครอบครัวฉันอาจจะเดือดร้อน...แล้วเขาก็เหมือนจะรู้เรื่องของเราสองคนดี" "ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันอยู่ข้างเธอเสมอนะ" น้ำหวานให้กำลังใจ หลังจากนั้น ไม่กี่วันต่อมา อรพิมก็ได้รับโทรศัพท์จากทนายความของวรัญญู แจ้งให้เธอไปเซ็นเอกสารที่สำนักงานกฎหมาย เพื่อยืนยันการแต่งงานตามข้อเสนอ อรพิมก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่โอ่อ่าของทนายความ ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เขา...วรัญญู นั่งอยู่ที่นั่น! ไม่ใช่ในฐานะคุณประธานของบริษัท แต่ในฐานะว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ "เธอมาแล้ว" วรัญญูพูดขึ้นเมื่อเห็นเธอ ดวงตาคู่คมจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา อรพิมสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "ค่ะ" "พร้อมที่จะเซ็นสัญญาแล้วใช่ไหม" วรัญญูถาม อรพิมพยักหน้าเบาๆ เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา หยิบปากกาขึ้นมา แต่เมื่อจะเซ็น เธอก็ชะงัก "เดี๋ยวก่อนค่ะ" เธอพูดเสียงดังฟังชัด "หนูมีคำถามค่ะ" วรัญญูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ว่ามา" "ห้าปีที่แล้ว คุณหายไปโดยไม่มีคำอธิบาย" อรพิมพูดเสียงสั่น "คุณทิ้งหนูไป...โดยไม่แม้แต่จะบอกลา" วรัญญูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ฉันมีเหตุผล" "เหตุผลอะไรคะ!" อรพิมถามด้วยความเจ็บปวด "บอกหนูมาเดี๋ยวนี้!" "ครอบครัวฉันมีปัญหา...ปัญหาใหญ่มาก" วรัญญูอธิบาย "พ่อของฉันเป็นหนี้ก้อนโต ทำให้เราเกือบจะล้มละลาย ฉันต้องรับผิดชอบทุกอย่าง" "แล้วคุณทำไมไม่บอกหนู!" อรพิมสวนกลับ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ทำไมคุณถึงปล่อยให้หนูรอเก้อ? ทำไมคุณถึงทำเหมือนว่าหนูไม่มีความหมายกับคุณเลย!" "ฉัน...ฉันไม่รู้จะบอกเธอว่ายังไง" วรัญญูพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันกลัวว่าเธอจะเดือดร้อนไปด้วย ถ้าพวกเจ้าหนี้รู้ว่าเธอเป็นคนรักของฉัน" "กลัวงั้นเหรอ?" อรพิมหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "คุณกลัวว่าจะกระทบต่อธุรกิจของคุณมากกว่าใช่ไหม! คุณกลัวว่าถ้าคนรู้ว่าคุณคบกับเด็กกำพร้าอย่างฉัน มันจะทำให้ภาพลักษณ์ของคุณเสียหาย!" "ไม่ใช่แบบนั้นอรพิม! ฉันรักเธอ!" วรัญญูเผลอหลุดปากออกไป คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากเขา ทำเอาอรพิมถึงกับชะงัก เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี "ถ้าคุณรักหนูจริง ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" "ฉันไม่มีทางเลือก" วรัญญูตอบ "และตอนนี้...ฉันก็ยังไม่มีทางเลือกมากนัก" "คุณต้องการใช้หนี้? งั้นแต่งงานกับหนู แล้วหนี้ครอบครัวฉันก็หายไป? แล้วคุณจะได้แก้แค้นคนที่เคยทำให้ครอบครัวคุณเดือดร้อน?" อรพิมคาดเดา วรัญญูมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน "เธอฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะอรพิม" "ใช่ค่ะ หนูฉลาดพอที่จะรู้ว่าความสัมพันธ์นี้มันไม่ใช่ความรัก" อรพิมพูดเสียงเย็นชา "มันคือการแลกเปลี่ยน! คุณต้องการอะไรจากหนูจริงๆ กันแน่!" "ฉันต้องการให้เธอมาอยู่ข้างๆ ฉัน" วรัญญูตอบ "และฉันก็จะปกป้องเธอ" "ปกป้อง? จากอะไรคะ?" อรพิมถาม "จากทุกอย่าง" วรัญญูตอบ "จากหนี้...จากอดีต...และจากคนที่เคยทำร้ายครอบครัวฉัน" อรพิมมองเขาอย่างพิจารณา แววตาของเขาดูจริงจัง แต่เธอก็ยังคงไม่แน่ใจ ห้าปีที่แล้ว เขาเคยทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส แล้วตอนนี้...เขาจะเปลี่ยนไปจริงๆ หรือ? "ฉันจะแต่งงานกับคุณ" อรพิมพูดเสียงหนักแน่น "แต่ขออย่างเดียว...อย่าทำให้หนูเสียใจอีก" วรัญญูมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง "ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก" เขาให้สัญญา อรพิมหยิบปากกาขึ้นมา แล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ สัญญาแห่งการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความลับ หนี้สิน และความแค้น กำลังจะเริ่มต้นขึ้น