บ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากความเงียบเหงาที่ปกคลุมมานาน การเตรียมงานแต่งงานเล็กๆ ถูกเร่งรีบขึ้นอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง มีทีมงานมืออาชีพเข้ามาช่วยจัดการสถานที่และพิธีการต่างๆ อย่างรวดเร็ว อรพิมนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตาถูกสวมใส่บนเรือนร่างของเธอ ผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างสวยงาม ประดับด้วยดอกไม้อ่อนหวาน เธอจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น กังวล และไม่แน่ใจ "คุณอรพิมคะ" เสียงของพนักงานคนหนึ่งดังขึ้น "คุณวรัญญูมารับแล้วค่ะ" อรพิมสูดลมหายใจลึก ก่อนจะลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ วรัญญูยืนรออยู่ตรงนั้น สวมชุดสูทสีเข้มสง่างาม เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าปกติ "สวยมากครับ" เขาเอ่ยชม ใบหน้าของเขาฉายแววยินดีอย่างปิดไม่มิด "คุณก็หล่อมากค่ะ" อรพิมตอบ ยิ้มบางๆ "พร้อมหรือยัง" วรัญญูถาม "พร้อมค่ะ" ทั้งสองเดินจับมือกันไปยังบริเวณพิธี ที่ถูกจัดขึ้นกลางสวนริมทะเลสาบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโรแมนติก แม้ว่าจะมีนักข่าวและแขกผู้มีเกียรติไม่มากนัก แต่ทุกคนก็ให้ความสนใจกับพิธีการที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงเพลงบรรเลงขึ้นเบาๆ ขณะที่วรัญญูและอรพิมเดินไปยังแท่นพิธี บาทหลวงผู้ดำเนินการกล่าวต้อนรับแขก และเริ่มพิธีการสาบานรัก "วรัญญู คุณจะรับอรพิมเป็นภรรยาของคุณ จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอ ตลอดไปหรือไม่" "ผมจะรับเธอเป็นภรรยา จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอ ตลอดไปครับ" วรัญญูตอบเสียงดังฟังชัด "อรพิม คุณจะรับวรัญญูเป็นสามีของคุณ จะรักและซื่อสัตย์ต่อเขา ตลอดไปหรือไม่" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของวรัญญู หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอเห็นความจริงใจในแววตาคู่นั้น "ฉันจะรับเขาเป็นสามี จะรักและซื่อสัตย์ต่อเขา ตลอดไปค่ะ" เธอตอบ เมื่อทั้งสองสวมแหวนให้กันและกัน เสียงปรบมือก็ดังขึ้นกึกก้อง "ผมขอประกาศให้ทุกคนทราบ" วรัญญูประกาศเสียงดัง "ว่าผมและอรพิม ได้เข้าพิธีสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว" นักข่าวต่างรุมถ่ายภาพและถามคำถามกันอย่างไม่หยุดหย่อน "คุณวรัญญูครับ มีข่าวลือว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานกำมะลอ เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจหรือไม่ครับ" นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม วรัญญูหันไปมองนักข่าวคนนั้น ก่อนจะหันกลับมามองอรพิม แล้วยิ้มกว้าง "ข่าวลือก็คือข่าวลือครับ" เขาตอบ "การแต่งงานครั้งนี้คือความตั้งใจของเราทั้งสองฝ่าย และเราจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัวของเราอย่างมีความสุข" "คุณอรพิมครับ คุณรู้สึกอย่างไรกับการแต่งงานครั้งนี้ครับ" "ฉันมีความสุขมากค่ะ" อรพิมตอบ "และฉันก็รักคุณวรัญญูค่ะ" คำตอบของอรพิมทำให้นักข่าวหลายคนประหลาดใจ แต่ก็มีบางส่วนที่เริ่มเชื่อว่านี่อาจจะเป็นเรื่องจริง ในขณะที่พิธีการกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น จู่ๆ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ลมทะเลพัดแรงขึ้น เสียงฟ้าร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณ "ดูเหมือนพายุจะมาแล้วครับ" บาทหลวงกล่าว "เราควรจะย้ายเข้าไปในตัวบ้านครับ" แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้เคลื่อนย้าย ฝนก็ได้เทลงมาอย่างหนัก ราวกับฟ้าจะถล่มลงมา "ไม่เป็นไรครับ" วรัญญูบอก "เราจะทำพิธีของเราต่อที่นี่" เขาจับมืออรพิมแน่น "อรพิม ไม่ว่าพายุจะแรงแค่ไหน เราก็จะจับมือกันผ่านมันไปให้ได้นะ" "ค่ะ" อรพิมตอบ เสียงสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย พิธีสาบานรักของพวกเขาดูเหมือนจะถูกทดสอบด้วยธรรมชาติ นักข่าวบางส่วนเริ่มทยอยกลับ แต่ส่วนใหญ่ยังคงปักหลักถ่ายภาพเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ "นี่แหละครับ ความรักที่แท้จริง" วรัญญูตะโกนแข่งกับเสียงลมและฝน "ถึงแม้จะเจออุปสรรคแค่ไหน ก็จะจับมือกันสู้ต่อไป" อรพิมมองวรัญญูด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เธอไม่แน่ใจว่านี่คือความรักที่แท้จริงอย่างที่เขาพูดหรือไม่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ผมรักคุณนะอรพิม" วรัญญูพูด สายตาของเขาสบประสานกับเธอ "และผมจะดูแลคุณตลอดไป" "ฉันก็รักคุณค่ะวรัญญู" อรพิมตอบ คำพูดนั้นหลุดออกมาจากใจอย่างแท้จริง ทั้งสองจุมพิตกันท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภาพนั้นถูกบันทึกไว้โดยนักข่าวที่ยังคงปักหลักอยู่ มันกลายเป็นภาพข่าวที่โด่งดังไปทั่วประเทศ หลังจากนั้น ทั้งสองก็เชิญแขกที่เหลือเข้าไปในตัวบ้านเพื่อหลบฝน พร้อมทั้งจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ขึ้น ในขณะที่ความสุขกำลังจะเริ่มต้นขึ้นนั้นเอง ข่าวการแต่งงานของวรัญญูกับอรพิมก็ถูกเผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับภาพพิธีสาบานรักท่ามกลางสายฝน เมขลาที่อยู่ในเรือนจำ ได้รับรายงานเรื่องนี้ เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฝันไปเถอะ...ว่าฉันจะยอมให้พวกแกมีความสุขง่ายๆ" เธอกล่าว "แผนของฉันยังไม่จบแค่นี้หรอก" เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้อาจจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริงก็ได้ แต่สำหรับเธอ สิ่งสำคัญคือต้องทำลายความสุขของวรัญญูให้ได้ "ถึงฉันจะอยู่ในนี้ ฉันก็ยังมีมือมีเท้าอยู่ข้างนอก" เมขลาพึมพำ "พวกแกจะต้องเสียใจ"