หนี้รักคุณประธานพันล้าน

ตอนที่ 22 / 45

ตอนที่ 22 — หลักฐานชิ้นสุดท้ายจากอดีต

วรัญญูเหลือบมองอรพิม เขารู้ว่าเธอต้องการคำตอบที่ชัดเจนกว่านี้ "ผมคิดว่ามันเกี่ยวพันกับธุรกิจในอดีตครับ" เขาเริ่มอธิบาย "พ่อของคุณกับพ่อของคุณเมขลา เคยเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เกิดความขัดแย้งขึ้นอย่างรุนแรง ทำให้หุ้นส่วนต้องยุติลง พ่อของคุณเมขลาเสียผลประโยชน์ไปมาก และเขาก็โทษว่าเป็นความผิดของพ่อคุณ" "แล้วทำไมคุณเมขลาถึงเพิ่งจะมาลงมือตอนนี้คะ" อรพิมถามอย่างไม่เข้าใจ "บางทีเธออาจจะรอเวลาที่เหมาะสม" วรัญญูตอบ "รอจนกระทั่งคุณพ่อของคุณอ่อนแอ หรือรอจนกระทั่งเธอมีอำนาจมากพอที่จะทำอะไรก็ได้ เธออาจจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการแก้แค้นที่สะสมมานาน" "แต่...ถ้าพ่อของหนูไม่ได้ฆ่าตัวตายจริงๆ แล้วใครล่ะคะที่เป็นคนลงมือ" อรพิมถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและหวาดหวั่น "เรากำลังสืบหาข้อเท็จจริงอยู่" วรัญญูเอ่ย "แต่จากข้อมูลที่เรามี พยานคนนั้นยืนยันว่าเมขลาเป็นคนบงการ และเธอเป็นคนจ้างวานมือปืนให้ลงมือ" "มือปืน" อรพิมพึมพำ "หมายความว่า...พ่อหนูถูกฆาตกรรมจริงๆ" น้ำตาไหลรินลงมาบนแก้มของเธออีกครั้ง "ใช่ครับ" วรัญญูจับมือของเธอเบาๆ "ผมเสียใจจริงๆ ที่คุณต้องมารู้ความจริงอันโหดร้ายแบบนี้" "แล้ว...แล้วคุณเมขลาจะได้รับโทษอย่างไรคะ" อรพิมถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เราจะนำหลักฐานทั้งหมดไปมอบให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ" วรัญญูตอบอย่างหนักแน่น "และให้กระบวนการยุติธรรมจัดการ ผมเชื่อว่าเธอจะต้องได้รับผลกรรมที่ก่อไว้" "ขอบคุณค่ะคุณวรัญญู" อรพิมกล่าว "ที่ช่วยหนูมาตลอด" "เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว" วรัญญูกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว" เขามองเข้าไปในดวงตาของอรพิม "ผมสัญญา ว่าผมจะปกป้องคุณ และเราจะผ่านเรื่องร้ายๆ นี้ไปด้วยกัน" อรพิมพยักหน้า เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดและความเศร้าจะยังคงอยู่ แต่การมีวรัญญูอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป "มีอีกเรื่องที่ผมอยากจะบอกคุณ" วรัญญูกล่าวต่อ "เกี่ยวกับเรื่องหนี้สินของบริษัท" "คะ" อรพิมรับฟังอย่างตั้งใจ "ผมได้ตรวจสอบบัญชีของบริษัทอย่างละเอียดแล้ว" วรัญญูอธิบาย "พบว่ามีรายการยักยอกเงินจำนวนมากที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับการกู้ยืมเงินครั้งใหญ่ของพ่อคุณ" "หมายความว่าไงคะ" อรพิมถาม "ผมคิดว่าเมขลาไม่ได้ต้องการแค่จะทำให้พ่อของคุณล้มละลาย" วรัญญูขมวดคิ้ว "เธออาจจะกำลังวางแผนจะยักยอกทรัพย์สินของบริษัททั้งหมดไปเป็นของตัวเองด้วย" "อะไรนะคะ" อรพิมอุทานด้วยความตกใจ "เธอ...เธอร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอคะ" "จากหลักฐานที่เราพบ มันเป็นไปได้สูง" วรัญญูตอบ "เราพบว่ามีบริษัทนอกที่เมขลาตั้งขึ้นมา เพื่อใช้เป็นช่องทางในการโอนเงินออกจากบริษัทของเรา" "แล้ว...เราจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้คะ" อรพิมถาม "เราจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมด และจะดำเนินคดีกับเธอในข้อหายักยอกทรัพย์สินด้วย" วรัญญูประกาศ "เธอจะต้องชดใช้ทุกอย่างที่เธอได้ทำลงไป" อรพิมมองวรัญญูด้วยความซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้มากขนาดนี้ จากเด็กฝึกงานที่ต้องแต่งงานใช้หนี้ กลายเป็นคนที่กำลังจะได้เปิดโปงความจริงและทวงความยุติธรรมให้กับครอบครัว "คุณวรัญญูคะ" อรพิมเอ่ย "ถ้าไม่มีคุณ...หนูคงไม่รู้จะทำอย่างไร" "อย่าพูดแบบนั้น" วรัญญูยิ้ม "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว" เขาดึงเธอเข้ามากอด "ผมจะดูแลคุณเอง" ขณะที่ทั้งสองกำลังปลอบประโลมซึ่งกันและกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของวรัญญูก็ดังขึ้น เขามองชื่อผู้โทรเข้า ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อย "ใครโทรมาคะ" อรพิมถาม "เป็นพยานของเรา" วรัญญูตอบ "ผมคิดว่าเขาอาจจะมีข้อมูลสำคัญบางอย่างมาบอกเพิ่มเติม" เขาเดินออกไปรับโทรศัพท์นอกห้อง ปล่อยให้อรพิมนั่งคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ความจริงที่น่าสะเทือนใจ ความแค้นที่ฝังลึก และแผนการอันชั่วร้ายที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมา เธอหวังเพียงว่าทุกอย่างจะจบลงโดยเร็ว และครอบครัวของเธอจะได้พบกับความสงบสุขเสียที สักครู่ วรัญญูก็เดินกลับเข้ามา ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าเดิม "มีอะไรหรือเปล่าคะ" อรพิมถาม "พยานของเราบอกว่าเมขลากำลังจะทำอะไรบางอย่าง" วรัญญูตอบ "เธอรู้ว่าเรากำลังสืบหาความจริงอยู่ และเธอกำลังจะหนีออกนอกประเทศ" "หนี" อรพิมอุทาน "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" "เราต้องรีบดำเนินการ" วรัญญูกล่าว "ผมจะให้คนของเราไปเตรียมการดักรอที่สนามบิน ขณะเดียวกัน เราก็จะแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ทราบเรื่องด้วย" "แล้วหลักฐานล่ะคะ" อรพิมถาม "พยานของเราบอกว่า เขามีหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เมขลาเก็บไว้" วรัญญูตอบ "มันเป็นหลักฐานที่จะมัดตัวเธอได้อย่างแน่นหนาที่สุด" "หลักฐานชิ้นสุดท้าย" อรพิมทวนคำ "มันคืออะไรคะ" "เขาบอกว่ามันเป็นเอกสารสำคัญที่เมขลาเก็บซ่อนไว้" วรัญญูอธิบาย "เขาจะพยายามนำมันออกมาให้เราก่อนที่เธอจะหนีไป" "เราต้องไปให้ทันนะคะ" อรพิมกล่าวอย่างกระตือรือร้น "ถ้าเราได้หลักฐานชิ้นนั้นมา เราก็สามารถจับเมขลาได้แน่นอน" "ผมรู้" วรัญญูจับมือเธอ "ผมจะพาคุณไปด้วย" ทั้งสองรีบแต่งตัว และเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง พวกเขารู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที และต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ การต่อสู้กับเมขลาใกล้จะถึงบทสรุป และพวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

4,088 ตัวอักษร