อรพิมนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น มือเรียวยาวถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังวิดีโอคอลกับผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพจากกล้องเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและอ่อนแรงของเธอ ผมสีดอกเลาบางส่วนหลุดลุ่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยและความเหนื่อยล้า เธอคือ "มาลี" อดีตเพื่อนสนิทของมารดาอรพิม ผู้ที่เคยร่วมวางแผนกับเมขลา "ฉันพร้อมแล้วค่ะคุณมาลี" อรพิมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามคงความสงบ "คุณสามารถเล่าทุกอย่างได้เลย" มาลียิ้มเศร้าๆ "ขอบใจนะอรพิม... ที่ยังให้โอกาสฉัน" เสียงของเธอแหบพร่ากว่าเดิม "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดต่อครอบครัวเธอมากจริงๆ" "หนูอยากรู้ความจริงค่ะ" อรพิมย้ำ "เรื่องมันเริ่มจาก... ตอนที่ฉันกับแม่เธอสนิทกันมาก" มาลีเริ่มเล่า "ฉันเป็นคนเดียวที่แม่เธอไว้ใจ เล่าทุกเรื่องให้ฟัง แม้กระทั่งเรื่องความกังวลเกี่ยวกับธุรกิจ" "แม่หนู... ท่านกังวลเรื่องอะไรคะ" อรพิมถาม "ตอนนั้นบริษัทกำลังมีปัญหาใหญ่ เรื่องการเงิน การบริหาร... แม่เธอเครียดมาก" มาลีอธิบาย "และเธอก็ได้เจอกับเมขลา เมขลาดูเหมือนจะเป็นคนที่มีความสามารถ ช่วยเหลือบริษัทได้" "แล้วแม่หนูล่ะคะ" "แม่เธอ... ไม่ได้เชื่อใจเมขลาตั้งแต่แรก" มาลีพูด "เธอรู้สึกว่าเมขลาเข้ามามีบทบาทมากเกินไป และพยายามจะกีดกันเมขลาออกไป" "แล้วคุณ... คุณเข้ามามีบทบาทตรงนี้ได้ยังไง" อรพิมถามด้วยน้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าว มาลีกลืนน้ำลาย "เมขลา... เธอเข้ามาหาฉัน เธอรู้ว่าฉันไม่พอใจแม่เธอเรื่องบางเรื่อง... เรื่องส่วนตัวนิดหน่อย" มาลีเว้นช่วง "เมขลาเสนอผลประโยชน์ให้ฉัน... ถ้าฉันช่วยเธอ... โค่นแม่เธอ... ฉันจะได้ส่วนแบ่ง... ได้ตำแหน่ง... ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ" อรพิมหลับตาลง เธอรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจ "คุณ... คุณทรยศแม่หนูจริงๆ เหรอคะ" "ฉัน... ฉันเสียใจ" มาลีพูดทั้งน้ำตา "ฉันหลงไปกับอำนาจ หลงไปกับคำหวานของเมขลา ฉันคิดว่าฉันจะควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ฉันคิดผิด... เมขลา... เธอร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดมาก" "เธอทำอะไรกับแม่หนู" อรพิมถามเสียงสั่น "เมขลา... เธอทำให้แม่เธอ... เกิดอุบัติเหตุ" มาลีพูดเสียงเบา "ฉันพยายามจะห้าม... แต่เมขลาขู่ฉัน... ขู่ว่าจะแฉเรื่องส่วนตัวของฉัน... ฉันกลัว... ฉันเลยยอมทำตาม" อรพิมแทบจะทรุดตัวลงไปกับพื้น เธอจ้องมองหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้มาตลอด แล้วคุณไม่บอกใครเลยเหรอ" "ฉัน... ฉันกลัว" มาลีตอบ "เมขลาข่มขู่ฉันมาตลอดว่าถ้าฉันพูดอะไร... เธอจะทำให้ฉันต้องติดคุกตลอดชีวิต... และจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี" "แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงยอมพูด" "เพราะฉันป่วยหนักมาก" มาลีถอนหายใจ "ฉันใกล้จะตายแล้ว... ฉันอยากจะชดใช้ความผิดของฉัน... ฉันไม่อยากตายไปพร้อมกับความลับที่กัดกินใจแบบนี้" "อุบัติเหตุ... ที่ว่า... มันคืออุบัติเหตุจริงๆ เหรอคะ" อรพิมถามเสียงสั่น "ไม่ใช่..." มาลีส่ายหน้า "มันคือการฆาตกรรม... เมขลาจ้างคน... มาจัดการแม่เธอ... ฉันเห็นหลักฐาน... เห็นใบสั่งจ่าย... แต่ฉันก็... ฉันก็ทำอะไรไม่ได้" อรพิมนิ่งไปนาน เธอพยายามประมวลผลคำพูดของมาลี เรื่องที่เธอสงสัยมาตลอด เรื่องที่เธอพยายามหาคำตอบ บัดนี้ความจริงอันโหดร้ายได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว "เมขลา... เธอเป็นคนบงการทุกอย่างจริงๆ" อรพิมพึมพำ "ใช่... ทุกอย่าง" มาลีตอบ "เธอวางแผนทุกอย่าง... ตั้งแต่ต้นจนจบ... แม้กระทั่งเรื่องที่ทำให้เธอต้องเป็นหนี้... นั่นก็เป็นแผนของเธอเหมือนกัน... เพื่อให้เธอต้องแต่งงานกับวรัญญู... และเธอจะได้ควบคุมทุกอย่าง" "ควบคุมทุกอย่าง... หมายความว่ายังไงคะ" "เมขลา... เธอต้องการครอบครองบริษัทของเธอ... และของวรัญญู... เธอคิดว่าถ้าเธอสามารถทำให้ทั้งสองครอบครัวเป็นหนี้เธอได้... เธอก็จะมีอำนาจต่อรอง... และสามารถควบคุมทุกอย่างได้" มาลีอธิบาย "แต่แผนของเธอ... มันซับซ้อนกว่านั้น... เธอยังอยากจะ... ทำลายวรัญญูด้วย" "ทำลายวรัญญู... ยังไงคะ" "เมขลา... เธอเคยมีความสัมพันธ์กับวรัญญูมาก่อน... ก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อต่างประเทศ" มาลีเล่า "แต่ความสัมพันธ์นั้น... มันจบไม่สวย... เมขลาพยายามจะบังคับวรัญญู... แต่เขาไม่ยอม... เธอเลยแค้น... และต้องการจะแก้แค้นวรัญญู... ด้วยการทำให้เขาต้องเสียใจ... และสูญเสียทุกอย่าง" อรพิมถึงกับอึ้ง วรัญญู... คนรักที่เธอทุ่มเททั้งหัวใจให้... เขามีอดีตที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เธอเคยรู้เสียอีก "แล้ว... แล้วคุณล่ะคะ" อรพิมถาม "คุณได้รับอะไรจากเมขลา" "ฉัน... ฉันได้เงิน... และตำแหน่ง... ในบริษัทของเมขลา" มาลีตอบ "แต่สุดท้าย... ฉันก็รู้ว่าฉันถูกหลอกใช้... เมขลาไม่เคยให้เกียรติฉันเลย... เธอทำทุกอย่าง... เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง" "หลักฐาน... ที่คุณพูดถึง... คืออะไรคะ" "ฉัน... ฉันเก็บเอกสารบางอย่างไว้" มาลีพูด "เป็นบันทึกการโอนเงิน... เป็นคำสั่ง... เป็น... เป็นทุกอย่างที่เมขลาใช้จ้างวานคน... ฉันเก็บมันไว้... เผื่อวันหนึ่ง... ฉันจะมีโอกาส... เอาคืนเธอ" "คุณ... คุณจะให้หลักฐานพวกนั้นกับหนูได้ไหมคะ" อรพิมถามอย่างมีความหวัง "ได้... ฉันจะให้" มาลีตอบ "ฉันจะส่งที่อยู่ให้เธอ... เธอไปรับมันได้เลย... ฉัน... ฉันหวังว่า... ความจริงนี้... จะช่วยให้เธอ... และวรัญญู... ก้าวต่อไปได้" อรพิมพยักหน้า น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม "ขอบคุณค่ะคุณมาลี... ขอบคุณจริงๆ" "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก" มาลียิ้มเศร้าๆ "ฉันแค่... อยากจะทำสิ่งที่ถูกต้อง... เป็นครั้งสุดท้าย" หลังจากวางสาย วรัญญูเข้ามาประคองอรพิมไว้ เขาเห็นน้ำตาของเธอ และสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "เป็นยังไงบ้าง" เขาถามอย่างนุ่มนวล อรพิมซบหน้ากับอกของวรัญญู "แม่หนู... ถูกฆาตกรรมค่ะ... โดยฝีมือเมขลา... และคุณมาลี... เธอเป็นคนรู้เห็นมาตลอด" วรัญญูตกใจ แต่เขากอดเธอแน่น "ผมเสียใจด้วยนะ... ผมรู้ว่ามันต้องเจ็บปวดมาก" "แล้ว... คุณ... คุณก็เคยมีความสัมพันธ์กับเมขลามาก่อน... ใช่ไหมคะ" อรพิมถามเสียงสั่น วรัญญูถอนหายใจ "ใช่... ผมเคย... ตอนเรายังเด็ก... แต่ความสัมพันธ์นั้น... มันไม่เคยจริงจัง... และจบลงไม่สวยอย่างที่เธอว่าจริงๆ" "คุณ... คุณเจ็บปวดไหม" อรพิมถาม "ผม... ผมเคยเจ็บปวด... แต่นั่นมันก็เป็นอดีตไปแล้ว" วรัญญูตอบ "ตอนนี้ผมมีคุณ... และผมมีความสุขมาก" อรพิมเงยหน้ามองเขา "หนู... หนูควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ" "เราจะจัดการกับเรื่องนี้ไปด้วยกัน" วรัญญูบอก "เราจะเอาหลักฐานทั้งหมดไปมอบให้เจ้าหน้าที่... และเราจะทำให้เมขลาได้รับผลกรรมที่สาสม" "แล้วคุณมาลีล่ะคะ" "เราจะให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์แก่เธอ... และถ้าเธอให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่... เธออาจจะได้รับการลดหย่อนโทษ" วรัญญูตอบ "การให้อภัย... อาจจะไม่ใช่เรื่องง่าย... แต่บางครั้ง... การให้อภัย... ก็คือหนทางที่จะปลดปล่อยตัวเอง... และก้าวต่อไป" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของวรัญญู เธอเห็นความจริงใจ และความเข้มแข็งที่ส่งผ่านมาถึงเธอ เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้ เป็นบททดสอบครั้งสำคัญของความรักของพวกเขา แต่เธอก็มั่นใจว่า ด้วยความรักและความเข้าใจที่พวกเขามีให้กัน จะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้.