อรพิมนั่งนิ่ง จ้องมองใบหน้าซีดเซียวของมาลีผ่านหน้าจอ เธอยังคงไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาได้ ความตายของมารดาที่เธอคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ กลับกลายเป็นแผนการฆาตกรรมอันโหดเหี้ยมที่วางแผนโดยคนที่เธอเคยไว้ใจ และคนที่เธอเคยคิดว่าจะไว้ใจได้อีกคนอย่างเมขลา ความเจ็บปวดรวดร้าวถาโถมเข้ามาจนแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก "คุณ... คุณกำลังบอกว่า... คุณรู้มาตลอดว่าเมขลาเป็นคนฆ่าแม่หนู?" เสียงของอรพิมสั่นเครือจนแทบจะจับใจความไม่ได้ "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกอะไรเลย?" มาลีหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉัน... ฉันกลัวจริงๆ อรพิม" เสียงของเธอแผ่วเบาลง "เมขลาข่มขู่ฉัน... เธอบอกว่าถ้าฉันปริปากบอกใคร เธอจะแฉความลับของฉัน... ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป ชีวิตฉันจะพังพินาศ... ครอบครัวฉันจะไม่มีที่ยืน" "ความลับอะไรคะ?" อรพิมถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ความลับที่ร้ายกาจกว่าการที่เธอปล่อยให้ใครบางคนถูกฆาตกรรมอย่างเลือดเย็นได้เนี่ยนะ?" "มันเป็นเรื่องในอดีต... เรื่องที่ฉันเคยทำผิดพลาดไปครั้งใหญ่" มาลีตอบอย่างอึดอัด "เรื่องที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป... มันจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี... ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมทำตามที่เมขลาสั่ง" วรัญญูที่นั่งอยู่ข้างๆ อรพิม ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขาค่อยๆ เอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสของเขาให้ความอบอุ่นและกำลังใจ เขาเห็นแววตาของอรพิมที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน เขาเข้าใจดีว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง "แล้ว... แล้วคุณได้อะไรจากเมขลาจริงๆ?" อรพิมถามต่อ "นอกเหนือจากการขู่กรรโชก... เมขลาให้ผลประโยชน์อะไรกับคุณบ้าง? ทำไมคุณถึงยอมแลกศักดิ์ศรีของตัวเอง... แถมยังปล่อยให้แม่หนูต้องตายไปแบบนี้?" "ตอนแรก... เมขลาให้เงินฉันเยอะมาก" มาลีสารภาพ "เธอบอกว่ามันเป็นค่าตอบแทนที่ฉันช่วยเธอ... ช่วยให้เธอเข้ามามีอำนาจในบริษัทได้... แต่พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่... ฉันก็เหมือนกลายเป็นเบี้ยที่เธอใช้ไปวันๆ" "เบี้ย?" อรพิมทวนคำ "คุณหมายความว่า... คุณถูกเมขลาหลอกใช้มาตลอด?" "ใช่... ฉันคิดว่าฉันจะควบคุมเธอได้" มาลีถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แต่เธอร้ายกาจเกินกว่าที่ฉันจะคาดคิด... เธอใช้ฉันเป็นเครื่องมือจนกว่าฉันจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป" "แล้ว... แล้วเรื่องเอกสารทั้งหมดที่เมขลาเคยใช้... เรื่องที่คุณมีส่วนรู้เห็นด้วย... คุณทำไปเพราะอะไร?" อรพิมถามต่อ พยายามจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด "ฉัน... ฉันถูกบีบ" มาลีตอบ "เมขลาจะเอาเรื่องส่วนตัวของฉันไปแฉ... ถ้าฉันไม่ยอมทำตาม... เธอขู่ว่าจะทำลายชีวิตฉัน... ฉันเลยต้องจำใจทำ" อรพิมหลับตาลงอีกครั้ง พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก "แล้ว... แล้วมีใครอีกบ้างที่รู้เรื่องนี้?" อรพิมถามเสียงแผ่วเบา "นอกจากคุณกับเมขลา..." "ไม่มีใครอีกแล้ว" มาลีตอบทันที "ฉัน... ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด... และฉันก็เก็บมันไว้ในใจมาตลอด... เพราะกลัว... กลัวว่าชีวิตฉันจะถูกทำลาย" "แล้วทำไมวันนี้คุณถึงตัดสินใจจะบอกหนู?" อรพิมถาม ดวงตาแดงก่ำ "ทำไมถึงเพิ่งมาสำนึกผิดตอนนี้?" มาลีมองอรพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉัน... ฉันป่วยหนักมาก อรพิม" เสียงของเธอสั่นเครือ "หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว... ฉันไม่อยากจะตายไปพร้อมกับความลับดำมืดนี้... ฉันอยากจะไถ่บาป... อยากจะขอโทษครอบครัวเธอ... โดยเฉพาะแม่เธอ... ที่ฉัน... ที่ฉันทรยศเธอไป" อรพิมเงียบไป เธอพยายามคิดหาคำพูดที่จะตอบกลับไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ วรัญญูบีบมือเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "คุณมาลีคะ" อรพิมเอ่ยขึ้นในที่สุด "หนูเข้าใจว่าคุณกลัว... และหนูก็เสียใจที่คุณต้องมาเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้" เธอหยุดเล็กน้อย "แต่การที่คุณเลือกที่จะเก็บความจริงนี้ไว้... ปล่อยให้เมขลาทำลายชีวิตหลายๆ คน... มันก็เป็นความผิดของคุณเช่นกัน" มาลีพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้... ฉันรู้ดี" น้ำตาของเธอไหลลงมามากขึ้น "ฉันยอมรับทุกการตัดสินของเธอ... ฉันสมควรได้รับมัน" "หนูต้องการหลักฐานค่ะ" อรพิมกล่าวอย่างหนักแน่น "ไม่ใช่แค่คำพูดของคุณ... หนูต้องการหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าเมขลาเป็นคนวางแผนฆ่าแม่หนูจริงๆ... และคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง" มาลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ฉัน... ฉันจะพยายามหาให้" เธอพูด "ฉันเก็บเอกสารบางอย่างไว้... ที่อาจจะเป็นประโยชน์" "เอกสารอะไรคะ?" "เป็นบันทึก... ที่เมขลาเคยให้ฉันเซ็น" มาลีอธิบาย "ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร... แต่ฉันเก็บมันไว้... เผื่อว่าวันหนึ่งฉันจะต้องใช้มัน... หรือถ้าฉัน... ไม่อยู่แล้ว..." อรพิมหายใจเข้าลึกๆ "หนูจะรอเอกสารเหล่านั้นนะคะ" เธอพูด "ถ้าคุณหาได้... รบกวนส่งมาให้หนู... ที่อยู่ที่คุณรู้" "ได้... ฉันจะรีบหา" มาลีตอบ "ขอบใจนะ... ที่ยังยอมคุยกับฉัน" "แล้วเจอกันค่ะ" อรพิมกล่าว ก่อนจะตัดสายไป เธอหันไปมองวรัญญู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าแต่ก็มีความมุ่งมั่นฉายชัด "เขาเจอแน่" วรัญญูพูดปลอบ "เราจะพิสูจน์ความจริงให้ได้" อรพิมพยักหน้า "หนูไม่คิดเลยว่าเรื่องจะซับซ้อนขนาดนี้" เธอพูด "เมขลา... เธอร้ายกาจจริงๆ" "ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน" วรัญญูส่ายหน้า "แต่เราจะไม่ยอมให้เธอหนีความผิดไปได้" "แล้วคุณมาลี... คุณแน่ใจเหรอคะว่าเธอจะยอมส่งหลักฐานให้เราจริงๆ?" "ผมว่าเธอคงอยากจะปลดเปลื้องความรู้สึกผิดที่เก็บไว้มานาน" วรัญญูตอบ "และถึงแม้เธอจะไม่ได้ส่งหลักฐานมาให้เรา... เราก็ยังมีทางอื่นที่จะสืบหาความจริงได้" "หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" อรพิมถอนหายใจ "ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเลยค่ะ" "ผมจะช่วยแบกนะครับ" วรัญญูโอบไหล่เธอ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" อรพิมซบหน้ากับอกของเขา สัมผัสแห่งความรักและความมั่นคงช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเธอ แม้ว่าความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาจะเจ็บปวดเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับมันคือหนทางเดียวที่จะนำไปสู่การเยียวยาและความยุติธรรม