อรพิมวิ่งหนีออกมาจากห้องรับแขกอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่รู้จะไปไหน เธอแค่วิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงสวนหลังคฤหาสน์ที่มีต้นไม้ใหญ่และร่มรื่น เธอนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ พิงลำต้นเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ คำพูดของวรัญญูยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ เขาใช้เธอเป็นเครื่องมือ เขาไม่ได้รักเธอ เขาเพียงต้องการใช้เธอเพื่อแผนการของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีให้เขาในอดีต บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่นและความแค้น "ทำไม...ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมถึงหลอกใช้ฉัน" เธอคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงหนี้สินที่กำลังจะท่วมท้น ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลงนี้ ครอบครัวของเธอจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจทนอยู่กับคนที่หลอกลวงเธอแบบนี้ได้อีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามที่สดใส ความงามของธรรมชาติรอบตัวกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เธออยากจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่ จากวรัญญู จากแผนการอันเลวร้ายของเขา ทันใดนั้น เธอก็เห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในสวน เขาคือวรัญญู เขาเดินมาหาเธอด้วยท่าทีที่ดูอ่อนลงกว่าเดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "อรพิม" เขาเรียกเสียงเบา "ผมขอโทษ" อรพิมหันไปมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ขอโทษเหรอคะ" เธอถามเสียงเย็น "คุณคิดว่าคำขอโทษคำเดียว จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ" "ผมรู้ว่าคุณโกรธ" วรัญญูพูด "แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ" "ไม่มีทางเลือกอื่น" อรพิมหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณมีทางเลือกเสมอ คุณเลือกที่จะหลอกใช้ฉัน! คุณเลือกที่จะทำให้ฉันเจ็บปวด!" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ" วรัญญูอธิบาย "ผมแค่...ผมแค่ต้องการปกป้องคุณ" "ปกป้องหนูโดยการทำให้หนูรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่เหรอคะ" อรพิมถามกลับ "คุณรู้ไหมคะว่าหนูรู้สึกอย่างไรตอนนี้" วรัญญูทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ผมรู้ว่าผมทำผิด...แต่ผมก็รักคุณนะอรพิม" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้อรพิมรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม "รักเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "คุณจะรักหนูได้อย่างไร ในเมื่อคุณกำลังใช้หนูเป็นเครื่องมือ" "ความรู้สึกของผมกับแผนการของผม มันเป็นคนละเรื่องกัน" วรัญญูพยายามอธิบาย "ผมรักคุณจริงๆ...แต่ผมก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มละลาย" "แล้วความรู้สึกของหนูล่ะคะ" อรพิมถาม "คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของหนูบ้างไหม" วรัญญูเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความรู้สึกผิดและความเศร้า "ผมขอโทษ...ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" "คุณสัญญาว่าจะดูแลหนู" อรพิมพูดต่อ "คุณสัญญาว่าจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่คุณกลับกำลังผลักหนูให้จมดิ่งลงไปในปัญหา" "ผมจะแก้ไขทุกอย่างเอง" วรัญญูยืนยัน "ผมจะจัดการกับเมขลา และผมจะทำให้หนี้สินของคุณหมดไป" "แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ" อรพิมถาม "คุณจะทำอย่างไรกับหนู" วรัญญูลังเลที่จะตอบ "ผม...ผมไม่รู้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมอยากให้คุณอยู่กับผมนะอรพิม" อรพิมเงยหน้ามองเขา น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "หนูไม่รู้ว่าหนูจะเชื่อคุณได้อีกไหม" "ผมรู้ว่ามันยาก" วรัญญูพูด "แต่ผมจะพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมพูดจริง" เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ อรพิมไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอปล่อยให้เขาสัมผัสเธอ ราวกับกำลังค้นหาความรู้สึกที่แท้จริงในตัวเขา "ผมเคยคิดว่าผมเกลียดคุณ" วรัญญูสารภาพ "ผมโกรธที่คุณทำให้ผมเข้าใจผิด...โกรธที่คุณหายไปจากชีวิตผม" "เข้าใจผิดเรื่องอะไรคะ" อรพิมถาม "เรื่องวันนั้น..." วรัญญูเริ่มเล่า "วันที่ผมเห็นคุณอยู่กับผู้ชายคนอื่น...ผมคิดว่าคุณหักหลังผม" อรพิมเบิกตากว้าง "ผู้ชายคนนั้น...เขาคือพี่ชายของหนูค่ะ" วรัญญูชะงักไป "พี่ชายของคุณ?" "ค่ะ" อรพิมตอบ "เขามาหาหนูเพื่อคุยเรื่องงาน...แต่คุณเข้าใจผิดไปเอง" วรัญญูมองเธอด้วยความตกตะลึง "ผม...ผมไม่เคยรู้เลย" "คุณไม่เคยให้โอกาสหนูได้อธิบาย" อรพิมพูดเสียงเบา "คุณตัดสินใจไปเอง และจากวันนั้น...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป" วรัญญูเงียบไป เขาดูเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับ "ถ้าผมรู้...ถ้าผมรู้ตั้งแต่ตอนนั้น..." "มันก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้" อรพิมพูดต่อ "หนูก็คงไม่ต้องมาติดอยู่ในสภาพแบบนี้" วรัญญูเอื้อมมือมากุมมือของอรพิมไว้แน่น "อรพิม...ผมขอโอกาสอีกครั้งนะ" อรพิมมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวด ความเสียใจ และความหวังที่ปะปนกันอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาอีกครั้งหรือไม่ แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ บางอย่างที่มีให้กับเขา "หนู...หนูไม่รู้" เธอตอบอย่างลังเล "ให้โอกาสผมนะ" วรัญญูวิงวอน "ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง" อรพิมถอนหายใจยาว เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะยังไม่ยอมแพ้ เธอยังมีครอบครัวที่ต้องปกป้อง และเธอก็อยากจะรู้ความจริงให้ได้ "ตกลงค่ะ" อรพิมตอบเสียงเบา "หนูจะให้โอกาสคุณ...แต่คุณต้องทำตามสัญญา" วรัญญูยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขาบีบมือเธอเบาๆ "ขอบคุณนะอรพิม" อรพิมมองวรัญญู สัมผัสได้ถึงความหวังริบหรี่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกหวาดระแวงต่อเมขลาและแผนการอันซับซ้อนของวรัญญู เกมนี้ยังอีกยาวไกล และเธอไม่รู้ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร