พลอยถูกผลักออกมาจากประตูคฤหาสน์ เธออยู่ในสภาพอิดโรย ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ แพรวาแทบจะวิ่งเข้าไปหาเธอ แต่กนกวิทย์รั้งเธอไว้ “ใจเย็นๆ” เขากระซิบ “เราต้องดูสถานการณ์ก่อน” “คุณพลอย!” แพรวายังคงเรียกชื่อพลอยเสียงดัง “คุณเป็นอะไรไปคะ” พลอยสบตาแพรวา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แพรวา... ช่วยหนูด้วย” เธอพึมพำ “ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว” แพรวาตอบ “ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรเธอเด็ดขาด” “คุณกนกวิทย์” ประวิทย์เอ่ยขึ้น “คุณเห็นแล้วใช่ไหม” “นี่มันหมายความว่ายังไง” กนกวิทย์ถามเสียงเข้ม “นี่คือของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้คุณไง” ประวิทย์ยิ้มอย่างมีชัย “พลอยเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับมรดก” “ไม่จริง!” กนกวิทย์ตะโกน “เธอไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” “เธอรู้ทุกอย่าง” ประวิทย์ยืนยัน “และเธอจะให้การเป็นพยานกับผม” “เธอถูกบังคับ” แพรวาตะโกน “อย่าไปเชื่อเขา!” “ผมถูกบังคับ?” พลอยถามเสียงสั่น “ฉันไม่ได้ถูกบังคับนะแพรวา” “คุณพลอย!” แพรวาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “คุณกำลังพูดอะไร” “ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับเธอที่จะเข้าใจ” พลอยพูดต่อ “แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” “ทางเลือกอื่นมีเสมอ” กนกวิทย์กล่าว “คุณกำลังถูกหลอกใช้” “ผมไม่เคยหลอกใคร” ประวิทย์ขัดขึ้น “ผมเพียงแค่ให้โอกาสคนทุกคนได้พูดความจริง” “ความจริงที่คุณสร้างขึ้นมา” กนกวิทย์สวนกลับ “คุณกุเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อแย่งชิงสิ่งที่ไม่ได้เป็นของคุณ” “ผมมีเอกสาร” ประวิทย์กล่าว “ผมมีพยาน” “เอกสารปลอม” กนกวิทย์ย้ำ “และพยานที่ถูกข่มขู่” “คุณพลอย” กนกวิทย์หันไปหาพลอย “คุณรู้ดีที่สุดว่าอะไรคือความจริง” “ความจริงก็คือ” พลอยสูดลมหายใจลึกๆ “ฉันถูกพ่อของคุณหลอกใช้มาตลอด” “พ่อของผม?” กนกวิทย์ประหลาดใจ “ใช่” พลอยตอบ “พ่อของคุณเขาขอให้ฉันช่วยปลอมเอกสารบางอย่าง เพื่อให้คุณได้ส่วนแบ่งมรดกของแม่” “อะไรนะ” กนกวิทย์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง แพรวาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอหันไปมองกนกวิทย์ด้วยความไม่เข้าใจ “คุณกานต์คะ” เธอเอ่ย “นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” กนกวิทย์มองหน้าแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบ “ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน” “พ่อของผมเขาหวังดี” พลอยอธิบาย “เขาไม่อยากให้คุณเสียเปรียบประวิทย์” “แล้วทำไมท่านไม่บอกผมตรงๆ” กนกวิทย์ถาม “ท่านกลัวว่าประวิทย์จะรู้” พลอยตอบ “และท่านก็ไว้ใจผม” “แต่ตอนนี้ประวิทย์รู้แล้ว” กนกวิทย์กล่าว “และเขากำลังจะใช้เรื่องนี้เล่นงานเรา” “ผมก็ไม่เคยคิดว่าคุณกนกวิทย์จะโง่ขนาดนี้” ประวิทย์หัวเราะ “คิดว่าพ่อของคุณเป็นคนดี” “พ่อของผมเป็นคนดี” กนกวิทย์สวนกลับ “และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” “คุณจะพิสูจน์ยังไง” ประวิทย์ถาม “เมื่อพยานของคุณเองก็กลับมาให้การปรักปรำคุณ” “ผมมีหลักฐานอื่น” กนกวิทย์กล่าว “หลักฐานที่บริสุทธิ์” “หลักฐานอะไร” ประวิทย์ถามด้วยความสนใจ “ผมได้เตรียมการไว้แล้ว” กนกวิทย์ตอบ “ผมรู้ว่าคุณจะต้องหาทางเล่นงานผม” “และผมก็รู้ว่าคุณจะพยายามบิดเบือนความจริง” “คุณกานต์คะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “หนูมีอะไรจะบอกค่ะ” “ว่ามาสิ” กนกวิทย์ตอบ “เรื่องเอกสารปลอมที่คุณพลอยพูดถึง” แพรวาหันไปมองประวิทย์ “หนูเชื่อว่าในบรรดาเอกสารทั้งหมดที่ประวิทย์มี” “คุณรู้ได้ยังไง” ประวิทย์ถามด้วยความสงสัย “หนูเห็นมันค่ะ” แพรวาตอบ “ตอนที่หนูเข้าไปในห้องทำงานของคุณ” “แล้วไง” ประวิทย์ถาม “ในกองเอกสารเหล่านั้น” แพรวาพูดต่อ “มีเอกสารฉบับหนึ่งที่หนูจำได้” “เอกสารอะไร” ประวิทย์ถาม “เป็นเอกสารที่ระบุว่า พ่อของคุณกนกวิทย์ได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ประวิทย์” “นั่นมันเป็นความจริง” ประวิทย์กล่าว “แต่ไม่ใช่” แพรวาโต้ “เพราะเอกสารฉบับนั้น” “มันถูกทำขึ้นหลังจากที่พ่อของคุณกนกวิทย์เสียชีวิตแล้ว” คำพูดของแพรวาทำให้ทุกคนตกตะลึง ประวิทย์หน้าเสียไปเล็กน้อย “คุณพูดอะไรของคุณ” เขาถาม “หนูพูดความจริงค่ะ” แพรวาตอบ “และหนูรู้ว่าเอกสารฉบับนั้นถูกประดิษฐ์ขึ้น” “แล้วคุณมีหลักฐานอะไรมายืนยัน” ประวิทย์ท้าทาย “หนูมี” แพรวาตอบ “ตอนที่หนูเห็นเอกสารฉบับนั้น” “หนูก็ถ่ายรูปมันเก็บไว้” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “นี่ค่ะ” เธอเปิดรูปภาพให้ทุกคนดู ในรูปเป็นเอกสารที่เหมือนกับที่ประวิทย์อ้างถึง แต่มีลายเซ็นของพยานบางคนที่ประวิทย์ไม่เคยเอ่ยถึง “นี่มัน...” ประวิทย์ถึงกับพูดไม่ออก “พยานเหล่านี้คือใคร” “พวกเขาคือคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด” แพรวาอธิบาย “และพวกเขายืนยันว่า พ่อของคุณกนกวิทย์ไม่ได้เป็นคนลงนามในเอกสารฉบับนี้” “เป็นไปไม่ได้” ประวิทย์ส่ายหน้า “คุณกำลังโกหก” “ฉันไม่ได้โกหก” แพรวาตอบ “คุณต่างหากที่กำลังโกหก” กนกวิทย์มองแพรวาด้วยความภาคภูมิใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะฉลาดและกล้าหาญขนาดนี้ “คุณทำได้ดีมากแพรวา” เขากระซิบ “ผมภูมิใจในตัวคุณ” พลอยมองแพรวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเริ่มเห็นแล้วว่า แพรวาไม่ใช่คนที่จะยอมถูกหลอกง่ายๆ “ฉัน... ฉันขอยอมแพ้” พลอยเอ่ยขึ้น “ฉันขอโทษคุณกนกวิทย์” “ทำไม” กนกวิทย์ถาม “เธอจะยอมแพ้ทำไม” “เพราะฉันรู้ว่าประวิทย์กำลังจะทำอะไร” พลอยตอบ “เขาจะใส่ร้ายคุณ” “และฉันก็ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้ายกาจของเขาอีกต่อไป”