แพรวาอยู่ในห้องน้ำนานเท่าที่จะทำได้ เธอพยายามรวบรวมสติ และเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกไปอย่างลวกๆ ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วเปิดประตูออกไป เธอมองไปรอบๆ งานเลี้ยงที่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนาน ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเห็นกนกวิทย์ยืนคุยอยู่กับอรุณรัศมีที่มุมหนึ่งของงาน พวกเขากำลังหัวเราะกันอย่างออกรส แพรรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของเธอ เธอตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปหาเขาอีก เธอเดินตรงไปยังประตูทางออกอย่างรวดเร็ว "จะไปไหนครับ" เสียงทุ้มเย็นของกนกวิทย์ดังขึ้นด้านหลัง เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาดูไม่พอใจ "หนู... หนูไม่สบายค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามหลบสายตาของเขา "ไม่สบายตรงไหน" เขากล่าว "เมื่อกี้นี้ยังดีอยู่เลย" "คุณกานต์คะ หนูอยากกลับจริงๆ" เธอเอ่ยปากขอร้อง กนกวิทย์มองใบหน้าของเธอ เขาเห็นถึงความเสียใจและความผิดหวังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ เขารู้ว่าเธอคงจะน้อยใจกับคำว่า "เพื่อน" ที่เขาใช้ "ผมขอโทษ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมแค่อยากปกป้องคุณ" "ปกป้องเหรอคะ" เธอหัวเราะอย่างขมขื่น "หรือคุณแค่อยากจะซ่อนหนูไว้" "แพรวา..." "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตัดบท "หนูเข้าใจแล้ว" เธอพูดจบ ก็รีบเดินออกไปจากงานทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกของกนกวิทย์อีกต่อไป เธอนั่งแท็กซี่กลับมายังห้องเพนต์เฮาส์ของกนกวิทย์เพียงลำพัง น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของกนกวิทย์กับอรุณรัศมีที่กำลังหัวเราะด้วยกัน ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ "ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเขาถึงไม่กล้าบอกความจริง" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายของพ่อแม่ด้วยความอาลัย คิดถึงใบหน้าของคุณแม่ที่กำลังเป็นห่วง และความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง "หนูขอโทษนะคะพ่อแม่" เธอพึมพำ "หนูอาจจะช่วยอะไรพวกท่านไม่ได้แล้ว" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับ "ฮัลโหลค่ะ" "สวัสดีค่ะ คุณแพรวา" เสียงปลายสายดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูสุภาพ "ดิฉันเป็นเลขานุการของคุณกนกวิทย์ค่ะ คุณกานต์ให้ดิฉันมาบอกว่า... เขาขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน และอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นเป็นการไถ่โทษค่ะ" แพรวาสูดหายใจลึกๆ "บอกเขาไปว่า... หนูไม่ว่างค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ "แต่คุณกานต์ฝากบอกว่า... ครั้งนี้เขาจะพาคุณไปเปิดตัวอย่างเป็นทางการค่ะ" คำว่า "เปิดตัวอย่างเป็นทางการ" ทำให้แพรวาชะงัก เธอไม่แน่ใจว่านี่คือโอกาสที่เธอรอคอย หรือเป็นกับดักอีกรูปแบบหนึ่ง "เปิดตัวอย่างเป็นทางการ..." เธอทวนคำ "หมายความว่ายังไงคะ" "คุณกานต์จะแนะนำคุณให้ทุกคนรู้จักค่ะ ในฐานะ... คนพิเศษของคุณกานต์" แพรวาหลับตาลง เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงอีกครั้ง ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ยังคงอยู่ "คุณแน่ใจเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "ว่าเขาจะทำจริงๆ" "แน่นอนค่ะ คุณกานต์สั่งดิฉันมาให้แจ้งเรื่องนี้กับคุณโดยเฉพาะ" แพรวายิ้มบางๆ "บอกเขาไปว่า... หนูจะรอค่ะ" เธอวางสายโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง คราวนี้ภาพของเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ดูห่างไกลอีกต่อไป ราวกับว่าแสงไฟเหล่านั้นกำลังจะส่องเข้ามาในชีวิตของเธอ และเติมเต็มความว่างเปล่าในหัวใจของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า การเปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขที่แท้จริง หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม เธอรู้ดีว่ากนกวิทย์เป็นคนที่มีแผนการเสมอ และแผนการของเขามักจะเหนือความคาดหมายเสมอ เธอได้แต่หวังว่า แผนการครั้งนี้ จะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว