แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอน เผยให้เห็นบรรยากาศที่อบอุ่นภายในห้อง แพรรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนกนกวิทย์ เธอค่อยๆ ขยับกายอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้ปลุกเขาขึ้นมา เธอเอนหลังพิงหัวเตียง มองใบหน้าของชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งรัก ทั้งห่วงใย และทั้งความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังระเบียงกว้าง มองทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังตื่นตัว แสงแดดสีทองทาบทอไปทั่วทุกหนแห่ง ทำให้ทุกอย่างดูสดใส มีชีวิตชีวา แต่สำหรับเธอ ภาพเหล่านั้นกลับดูห่างไกลจากความจริงที่เธอเผชิญอยู่ "คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอีกแล้วเหรอ" เสียงทุ้มของกนกวิทย์ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาใกล้ สวมเพียงกางเกงสแล็คตัวเดียว เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยงาม เขาโอบเอวเธอจากด้านหลัง ก่อนจะซบใบหน้าลงกับผมของเธอ "เปล่าค่ะ แค่คิดว่าวันนี้จะทำอะไรดี" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ "วันนี้คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น" เขากระชับอ้อมแขน "ผมจะพาคุณไปงานเลี้ยงของบริษัทคุณอัครพล" แพรวาสะดุ้งเฮือก "งานเลี้ยงเหรอคะ" เธอหันกลับไปมองเขาด้วยความตกใจ "แต่... หนูจะไปทำไมคะ" "ก็ไปกับผมไง" เขาเลิกคิ้ว "ผมไม่อยากให้คุณต้องนั่งรอผมอยู่ที่บ้านทั้งวัน มันน่าเบื่อ" "แต่... คุณกานต์คะ งานแบบนั้น... คนเยอะแยะ หนู... หนูไม่คุ้นเคย" เธออึกอัก เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเธอในงานสังคมที่เต็มไปด้วยเหล่าไฮโซและนักธุรกิจระดับประเทศ มันจะก่อให้เกิดคำถามมากมาย และอาจจะนำพาความลับของพวกเขาไปสู่การเปิดเผยได้ "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" กนกวิทย์กล่าว เสียงเน้นหนักแน่น "ผมอยากให้คุณได้เห็นโลกภายนอกบ้าง ไม่ใช่เอาแต่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในนี้" "แต่คุณพ่อคุณแม่ของคุณ... แล้วก็..." เธอพยายามหาเหตุผลมาปฏิเสธ "ถ้ามีใครเห็นเราสองคนด้วยกัน..." "ผมจัดการได้" เขาขัดขึ้น "ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ถ้าผมไม่อนุญาต" แววตาของเขามุ่งมั่น และดูมั่นใจในตัวเองสูง แพรรู้ดีว่าเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงได้ "แต่ถ้าหาก... ถ้าหากมีใครรู้เรื่องของเราจริงๆ..." เธอเอ่ยปากถามอีกครั้ง ด้วยความหวังลึกๆ ว่าเขาจะตอบเธอด้วยคำว่า "ไม่เป็นไร" หรือ "ผมจะบอกทุกคน" กนกวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "คุณนี่ก็ช่างคิดนัก" เขาพูดพลางลูบผมเธอเบาๆ "ไม่ต้องห่วงหรอก ผมมีวิธีของผม" แพรวารู้ดีว่าคำว่า "วิธีของผม" ของเขามันหมายถึงอะไร มันมักจะหมายถึงการใช้เงิน การใช้เส้นสาย หรือการสร้างเรื่องราวขึ้นมาเพื่อปกปิดความจริงเสมอ เธอถอนหายใจอย่างแผ่วเบา "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับ "แต่หนูขอเลือกชุดเองนะคะ" กนกวิทย์ยิ้มกว้าง "แน่นอน" เขากล่าว "ทุกอย่างที่คุณต้องการ ผมจะจัดให้" เมื่อถึงงานเลี้ยง แพรรู้สึกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด กนกวิทย์เลือกชุดราตรีสีดำยาวกรุยกรายให้กับเธอ เป็นชุดที่เรียบหรู แต่เผยให้เห็นทรวดทรงที่สวยงามของเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ "สวยมาก" เขากล่าว "จำไว้นะ คุณคือผู้หญิงของผม" เมื่อเข้าไปในงาน แพรรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดเด่น สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ เธอกอดแขนกนกวิทย์แน่น พยายามเดินตามเขาไปอย่างมั่นคง ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะที่ดังเซ็งแซ่ "นั่นใครน่ะ" "ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย" "สวยจัง แต่ดูไม่คุ้นเคย" เสียงซุบซิบดังมาจากรอบทิศทาง แพรรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอพยายามยิ้มให้ทุกคนที่มองมา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่ต้องสนใจหรอก" กนกวิทย์กระซิบข้างหู "แค่ยิ้มเข้าไว้" ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปที่โต๊ะอาหาร จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "กานต์!" แพรวาหันไปตามเสียง และแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาหา กนกวิทย์ ผู้หญิงคนนั้นสวยสง่าในชุดราตรีสีแดงเพลิง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายอันเย่อหยิ่ง "อรุณรัศมี" กนกวิทย์กล่าวทักทาย ใบหน้าเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ "มางานแบบนี้ด้วยเหรอ" อรุณรัศมีถาม พลางกวาดสายตามองแพรวาตั้งแต่หัวจรดเท้า "แล้วนี่ใครล่ะ" แพรวาใจหล่นวูบ เธอรู้สึกถึงสายตาของกนกวิทย์ที่มองมาอย่างคาดคั้น "นี่แพรวา" กนกวิทย์แนะนำ "เธอเป็น..." เขากลืนคำพูดลงคอ "เป็นเพื่อนของผม" "เพื่อน" อรุณรัศมีหัวเราะเสียงดัง "ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทเชียวนะ" คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเหน็บแนม แพรรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจที่ฉายชัดในแววตาของอรุณรัศมี "อรุณรัศมี ผมว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่า" กนกวิทย์กล่าว พยายามจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวาแทรกขึ้น เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" เธอกล่าวจบ ก็รีบเดินเลี่ยงออกมาทันที ปล่อยให้กนกวิทย์เผชิญหน้ากับอรุณรัศมีเพียงลำพัง แพรรู้สึกถึงหยดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล็อกประตู และทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น "เพื่อน" คำว่า "เพื่อน" ที่กนกวิทย์ใช้เรียกเธอ มันเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ เธอไม่ใช่แค่เพื่อน เขาบอกเธอว่าเธอคือผู้หญิงของเขา แต่ทำไมในสายตาของคนอื่น เขาถึงแนะนำเธอว่าเป็นเพียง "เพื่อน" เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความสัมพันธ์ที่เธอทุ่มเทให้ทั้งหมด มันคือภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเธอใช่หรือไม่ ***