เสียงของประวิทย์ที่ถามแพรวาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ยังคงก้องอยู่ในความเงียบสงัดของห้องโถงใหญ่ คล้ายกับเสียงสะท้อนของความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจยอมรับ แพรวาเพิ่งตอบเขาไปว่า “หนูเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น และหนูก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง” คำพูดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้น กำลังสั่นคลอนรากฐานแห่งความทะเยอทะยานของเขาอย่างรุนแรง กนกวิทย์ยืนข้างแพรวา ใบหน้าฉายแววแห่งความภาคภูมิใจ แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ประวิทย์ ชายผู้ที่เคยเป็นทั้งนายเก่า และต้นเหตุของความทุกข์ระทมมากมาย พลอยเองก็ยืนนิ่งอยู่ข้างแพรวา มือของเธอจับแขนแพรวาไว้แน่น ราวกับต้องการพลังใจจากหญิงสาวผู้กล้าหาญคนนี้ “เป็นไปไม่ได้” ประวิทย์พึมพำอีกครั้ง ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา “เด็กอย่างเธอ จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจของฉัน” แพรวายิ้มบางๆ “หนูอาจจะไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจของคุณประวิทย์มากนัก แต่หนูรู้ว่า ความซื่อสัตย์และความถูกต้องเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการทำธุรกิจ การที่บริษัทของคุณประวิทย์มีข่าวเสียหายอยู่เสมอ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ค่ะ” “เธอพูดจาเลื่อนลอย” ประวิทย์สวนกลับทันควัน พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง “หลักฐานที่เธอเอามาแสดง มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หรือการจัดฉากขึ้นมา” “จัดฉาก?” กนกวิทย์เอ่ยขึ้นบ้าง น้ำเสียงเย็นเฉียบ “คุณคิดว่าเราจะกล้าเล่นละครตบตาคุณประวิทย์ ถึงขนาดนี้เลยหรือ คุณประวิทย์ครับ ผมขอถามตรงๆ เลยนะครับ คุณแน่ใจจริงๆ หรือว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด” ประวิทย์ชะงักเล็กน้อย เขาพยายามสบตาของกนกวิทย์ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความจริงจังของอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” ประวิทย์พูดเสียงแข็ง แต่แววตาของเขาส่อพิรุธอย่างเห็นได้ชัด แพรวาถอนหายใจเบาๆ “คุณประวิทย์คะ หนูเข้าใจค่ะว่าคุณอาจจะเสียใจที่แผนการของคุณไม่สำเร็จ แต่การโกหกต่อไปมันจะไม่ช่วยอะไรนะคะ ข้อมูลทั้งหมดที่หนูมี ได้รับการตรวจสอบยืนยันแล้วค่ะ เอกสารการโอนเงินที่ผิดปกติ การจัดตั้งบริษัทบังหน้าเพื่อฟอกเงิน ไปจนถึงการจ้างวานบุคคลให้สร้างหลักฐานเท็จเพื่อใส่ร้ายคนอื่น ทุกอย่างล้วนมีที่มาที่ไปค่ะ” “แล้วเธอได้หลักฐานพวกนี้มายังไง” ประวิทย์ถามอย่างหัวเสีย “เป็นไปไม่ได้ที่คนนอกจะเข้าถึงข้อมูลภายในบริษัทฉันได้” “หนูไม่ได้เข้าถึงข้อมูลภายในบริษัทของคุณประวิทย์ค่ะ” แพรวาตอบ “แต่หนูได้รับความช่วยเหลือจากคนที่หวังดีกับความถูกต้องเหมือนกันค่ะ” “ใคร?” ประวิทย์ถามเสียงเข้ม แพรวาหันไปมองพลอย “คุณพลอยค่ะ คุณพลอยคือคนที่เห็นความผิดปกติมาตลอด และเธอได้รวบรวมข้อมูลบางส่วนไว้ก่อนแล้ว และเมื่อหนูมาถึง เธอก็ได้มอบข้อมูลเหล่านั้นให้หนูค่ะ” พลอยพยักหน้าเบาๆ “ใช่ค่ะ ฉันเห็นมาตลอดว่าคุณประวิทย์กำลังทำอะไร แต่ฉันไม่เคยมีโอกาสที่จะเปิดโปงเรื่องพวกนี้ได้ จนกระทั่งคุณแพรวามา” ประวิทย์หันไปมองพลอยด้วยสายตาไม่เชื่อ “เธอ... เธอกล้าหักหลังฉันขนาดนี้เลยหรือ” พลอยมองประวิทย์ตรงๆ “มันไม่ใช่การหักหลังค่ะคุณประวิทย์ แต่มันคือการเลือกข้างที่ถูกต้อง ฉันไม่สามารถทนเห็นคนดีๆ ต้องเดือดร้อนเพราะการกระทำของคุณได้อีกต่อไป” ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่คาดฝัน ทำให้บรรยากาศในห้องโถงยิ่งตึงเครียด ประวิทย์ยืนนิ่ง ก้มหน้ามองพื้น ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เกิดขึ้น “คุณประวิทย์คะ” กนกวิทย์พูดขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ ความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว ผมคิดว่าสิ่งที่คุณควรทำ คือการยอมรับความผิดพลาด และพร้อมรับผลที่จะตามมา” “ผลที่จะตามมา...” ประวิทย์พึมพำ เขายกศีรษะขึ้นมามองกนกวิทย์ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่” “ผมต้องการความยุติธรรมให้กับทุกคนที่ถูกคุณประวิทย์ทำร้าย” กนกวิทย์ตอบเสียงหนักแน่น “รวมถึงคุณพลอยด้วย” พลอยหันไปมองกนกวิทย์ด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะคุณกนกวิทย์” “แล้วคุณแพรวา...” ประวิทย์หันไปมองแพรวา “เธอ... เธอต้องการอะไรจากฉัน” แพรวาสบตาประวิทย์อย่างอ่อนโยน “หนูไม่ต้องการอะไรจากคุณประวิทย์ค่ะ นอกจากคุณจะยอมรับความผิดของคุณ และชดใช้ในสิ่งที่ได้ทำลงไป” “ชดใช้...” ประวิทย์หัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น “ฉันจะชดใช้ได้อย่างไร ในเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว” “ยังไม่สายเกินไปค่ะคุณประวิทย์” แพรวาพูด “ยังมีโอกาสเสมอที่จะแก้ไข” กนกวิทย์เดินเข้าไปใกล้ประวิทย์ วางมือบนไหล่ของเขาเบาๆ “คุณประวิทย์ครับ ผมรู้ว่ามันยาก แต่คุณต้องยอมรับมัน” ประวิทย์มองกนกวิทย์ สลับกับมองแพรวา และพลอย เขาสูดหายใจลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจครั้งสุดท้าย “พวกคุณ... พวกคุณชนะแล้ว” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ผม... ผมยอมรับทุกอย่าง” คำพูดนั้นราวกับเป็นการปลดล็อกกุญแจดอกสุดท้ายที่ขังความอึดอัดและความตึงเครียดไว้ ประวิทย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ฉัน... ฉันได้ทำผิดพลาดไปจริงๆ” เขาพึมพำ “ฉันหลงระเริงในอำนาจ และไม่เคยคิดถึงผลกระทบที่ตามมา” แพรวาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ “ทุกคนย่อมเคยทำผิดพลาดค่ะคุณประวิทย์ สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้จากมัน” “แล้วจากนี้ไป...” ประวิทย์เงยหน้ามองแพรวา “คุณจะทำอย่างไรต่อไป” “เราจะดำเนินการตามกฎหมายค่ะ” กนกวิทย์ตอบ “หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่” “แล้ว... แล้วคุณพลอยล่ะ” ประวิทย์หันไปถามพลอย “เธอจะทำอย่างไร” พลอยยิ้มให้ประวิทย์ “ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ คุณกนกวิทย์ได้ให้โอกาสฉันในการทำงานที่บริษัทของเขา ฉันจะใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุด” “ทำงานที่บริษัทของฉัน?” ประวิทย์ถามกนกวิทย์ “คุณ... คุณจะรับคนที่มีอดีตแบบนี้เข้าทำงานได้อย่างไร” “เพราะเธอเลือกที่จะกลับตัวกลับใจ” กนกวิทย์ตอบ “และเพราะเธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าพร้อมที่จะชดใช้ความผิดพลาด” ประวิทย์มองพลอยด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ฉัน... ฉันขอโทษเธอด้วยนะพลอย” พลอยพยักหน้า “หนูให้อภัยคุณค่ะ” เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์แห่งนี้ กำลังเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตทุกคน แผนการอันแยบยลของประวิทย์ได้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เพราะความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของแพรวา และความร่วมมือของกนกวิทย์กับพลอย “คุณแพรวา” ประวิทย์หันมาพูดกับแพรวา “ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี” “ไม่เป็นไรค่ะคุณประวิทย์” แพรวาตอบ “หนูเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ” “แล้ว... แล้วคุณกนกวิทย์” ประวิทย์หันไปถามกนกวิทย์ “คุณจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร” “เราจะให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเต็มที่ครับ” กนกวิทย์ตอบ “และเราจะดำเนินการฟ้องร้องเพื่อเรียกค่าเสียหายต่างๆ ที่เกิดขึ้น” “คุณ... คุณจะไม่ทำอะไรฉันใช่ไหม” ประวิทย์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล “ผมจะไม่ทำอะไรคุณประวิทย์ นอกเหนือจากสิ่งที่กฎหมายกำหนด” กนกวิทย์ตอบ “แต่คุณต้องพร้อมรับผลของการกระทำของคุณ” แพรวาเดินเข้าไปหาประวิทย์อีกครั้ง “คุณประวิทย์คะ หนูอยากให้คุณรู้ว่า หนูไม่ได้ต้องการเห็นใครต้องล่มสลาย เพียงแต่หนูต้องการความยุติธรรมเท่านั้น” ประวิทย์มองแพรวาด้วยสายตาที่อ่อนลง “ฉัน... ฉันเข้าใจแล้ว” “หลังจากนี้” กนกวิทย์พูด “ผมขอให้พวกเราทุกคน แยกย้ายกันไป และให้เวลากับตัวเองในการคิดทบทวน” ประวิทย์พยักหน้า เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องโถงไปอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกโล่งอกของแพรวาและพลอย “จบแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะ” พลอยถามแพรวาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล “ใช่ค่ะพลอย มันจบแล้วจริงๆ” แพรวายิ้มให้พลอย “จากนี้ไป เราจะมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม” กนกวิทย์เดินเข้ามาหาแพรวา “ผมต้องขอบคุณเธอมากนะแพรวา” “ไม่เป็นไรค่ะคุณกนกวิทย์” แพรวาตอบ “เราต่างก็ช่วยกัน” “แล้วเรื่องของคุณ...” กนกวิทย์มองแพรวา “คุณจะกลับไปอยู่กับคุณนทีใช่ไหม” แพรวาสีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย “หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ” “ทำไมล่ะ” กนกวิทย์ถาม “คุณยังมีเรื่องติดค้างเขาอยู่หรือเปล่า” “หนู... หนูแค่คิดว่าหลังจากนี้ไป ทุกอย่างมันคงไม่เหมือนเดิม” แพรวาตอบ “ความลับที่หนูเป็นภรรยาของคุณนที มันเป็นสิ่งที่คุณนทีไม่เคยต้องการเปิดเผย” “แต่ตอนนี้ ความลับทุกอย่างมันถูกเปิดเผยหมดแล้ว” กนกวิทย์พูด “และผมเชื่อว่าคุณนทีจะเข้าใจ” “หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” แพรวาถอนหายใจ “ตอนนี้หนูอยากพักผ่อนสักหน่อย” “ได้เลย” กนกวิทย์พยักหน้า “เดี๋ยวผมจัดการเรื่องที่พักให้” หลังจากนั้น แพรวาและพลอยก็ได้เดินทางออกจากคฤหาสน์แห่งนั้น ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันเลวร้าย และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สดใสกว่าเดิม