เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ เป็นการต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่ทยอยเดินทางมายังโถงจัดเลี้ยงอันหรูหราของโรงแรมห้าดาว แพรรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อรถลีมูซีนสีดำสนิทจอดเทียบหน้าโรงแรม เธอสวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่กนกวิทย์มอบให้ มันดูราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ เลื่อมสีเงินปักประดับทั่วทั้งชุด เปล่งประกายรับแสงไฟระยิบระยับ เมื่อเธอเดินออกมาจากรถ ทุกสายตาในบริเวณใกล้เคียงก็หันมาจับจ้อง "สวยมากครับคุณแพรวา" เสียงทุ้มของกนกวิทย์ดังขึ้นจากด้านข้าง เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตพราย เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเคร่งขรึม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก "ขอบคุณค่ะ คุณกานต์" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่พยายามจะทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด "คุณก็ดูดีมากค่ะ" "วันนี้คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น" เขากล่าวพร้อมกับยื่นแขนให้เธอ "เดินไปกับผมนะ" แพรวาค่อยๆ วางแขนลงบนแขนของกนกวิทย์ เธอก้าวเดินเข้าไปในงานเลี้ยงอย่างมั่นคง ทันทีที่ก้าวผ่านประตูบานใหญ่ไป ทุกสายตาก็หันมาที่เธอราวกับต้องมนต์ ภาพของเธอปรากฏเด่นชัดบนหน้าจอโฆษณาขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่ภายในงาน "นั่นใครน่ะ" "ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย" "สวยจัง แต่ดูคุ้นๆ" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัว แพรรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า เธอพยายามเก็บอาการ และมองตรงไปข้างหน้า "ไม่ต้องสนใจหรอกครับ" กนกวิทย์กระซิบข้างหู "คุณคือจุดเด่นที่สุดในงานคืนนี้อยู่แล้ว" พวกเขาเดินเข้าไปทักทายแขกผู้ใหญ่หลายคน แพรรู้สึกทึ่งในความสามารถของกนกวิทย์ในการพูดคุยกับผู้คนได้อย่างราบรื่น เขาแนะนำเธอว่าเป็น 'แขกคนสนิท' ซึ่งทำให้หลายคนพากันมองมาที่เธอด้วยความสงสัย "คุณกานต์คะ" เธอเอ่ยถามเขาขณะที่กำลังยืนอยู่ห่างจากผู้คน "ทำไมคุณถึงแนะนำหนูแบบนั้นล่ะคะ" "แล้วคุณอยากให้ผมแนะนำว่ายังไงล่ะ" เขามองเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ภรรยาของคุณน่ะเหรอ? ยังไม่ถึงเวลาหรอก" "แต่คุณบอกว่าจะเปิดตัวหนูไม่ใช่เหรอคะ" เธอถามเสียงเบา "การเปิดตัวต้องใช้เวลา" เขากล่าว "ผมกำลังปูทางให้คุณอยู่ไง" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันนั้น อรุณรัศมีก็เดินเข้ามาหาพวกเขา รอยยิ้มของเธอดูแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นแพรวาอยู่เคียงข้างกนกวิทย์ "คุณกานต์คะ" เธอเอ่ยทักทาย "คุณแพรวา สวยมากเลยค่ะวันนี้" "ขอบคุณครับคุณอรุณรัศมี" แพรรีบตอบอย่างสุภาพ "คุณอรุณรัศมีก็สวยไม่แพ้กันค่ะ" "ไม่ทราบว่าคุณแพรวาสนิทกับคุณกานต์มานานแค่ไหนแล้วคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ" "เรา... เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานค่ะ" แพรรู้สึกเหมือนถูกกดดัน "แต่เราคุยกันถูกคอมากๆ" "จริงเหรอคะ" อรุณรัศมียิ้มเล็กน้อย "ไม่ทราบว่าคุณแพรวาทำอาชีพอะไรคะ" คำถามนี้ทำให้แพรรู้สึกอึดอัด เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "หนู... หนูทำงานเกี่ยวกับศิลปะค่ะ" "ศิลปะเหรอคะ น่าสนใจจัง" อรุณรัศมีพยักหน้า "คุณกานต์นี่ก็ดูจะชอบอะไรที่เกี่ยวกับศิลปะเหมือนกันนะคะ" บทสนทนาดำเนินต่อไปอย่างอึดอัด แพรรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตรจากอรุณรัศมี เธอแทบจะทนไม่ไหวที่จะหลีกหนีไป "ขอตัวก่อนนะครับคุณอรุณรัศมี" กนกวิทย์เอ่ยขัดขึ้น "เรามีแขกคนสำคัญที่ต้องไปทักทาย" เขาพยักหน้าให้แพรวา และพาเธอเดินจากมา ทิ้งให้อรุณรัศมีมองตามหลังพวกเขาไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ทำไมคุณถึงให้เธอถามแบบนั้นล่ะคะ" แพรรีบถามทันทีที่เดินออกมาได้สักพัก "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" กนกวิทย์ตอบ "แต่ผมเห็นว่าคุณตอบได้ดีมาก" "หนูเกือบจะหลุดปากบอกเรื่องของคุณพ่อคุณแม่ไปแล้วค่ะ" เธอสารภาพ "หนูไม่ชอบเวลาที่คนอื่นจ้องมองหนูแล้วตั้งคำถามแบบนั้น" "ผมรู้" เขากล่าว "แต่คุณทำได้ดีแล้ว" พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ในงาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนมากมาย แพรรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในโลกอีกใบ โลกที่เธอไม่คุ้นเคย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันน่าตื่นตาตื่นใจ ทันใดนั้นเอง เธอก็เห็นเงาหนึ่งที่คุ้นเคยที่มุมหนึ่งของงาน เงาของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน แต่ท่าทางของเขากลับดูโดดเดี่ยว และแววตาที่มองมายังทิศทางของเธอ ก็ดูเหมือนจะมีความอาฆาตแค้นบางอย่างซ่อนอยู่ "ใครคนนั้นคะ" เธอชี้ไปยังเงาปริศนานั้น กนกวิทย์มองตามทิศทางที่เธอชี้ "อ๋อ... เขาคือคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของผม" "คู่แข่งเหรอคะ" เธอถามอย่างสงสัย "เขาดู... น่ากลัวจัง" "อย่าไปสนใจเขาเลย" กนกวิทย์กล่าว "เขาไม่มีทางทำอะไรผมได้" แต่แพรรู้สึกว่าไม่ใช่แค่นั้น ชายคนนั้นยังคงจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา ราวกับว่ากำลังจดจำใบหน้าของเธอ "ทำไมเขาถึงมองหนูแบบนั้นล่ะคะ" เธอถามด้วยความกังวล "ผมไม่รู้" กนกวิทย์ตอบ "แต่ผมจะคอยดูเขาเอง" ทันใดนั้นเอง เสียงกล้องถ่ายรูปก็ดังขึ้นจากทิศทางของชายคนนั้น แพรรู้สึกใจหายวาบ เธอหันไปมอง และเห็นว่าเขาถือกล้องถ่ายรูปอยู่ในมือ "เขาถ่ายรูปเราเหรอคะ" เธอถามเสียงหลง "ไม่ต้องห่วง" กนกวิทย์กล่าว "ผมจะจัดการเอง" เขากระชับแขนของเธอแน่นขึ้น ราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายใดๆ ก็ตาม "เรากลับกันเถอะ" เขากล่าว "ผมคิดว่าคุณคงจะเหนื่อยแล้ว" แพรวายิ้มตอบ เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง ถึงแม้ว่าในใจจะยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับชายคนนั้นก็ตาม ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากงาน ทันใดนั้นเอง เสียงประทัดก็ดังขึ้นดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความตกใจของผู้คน "เกิดอะไรขึ้นคะ" แพรถามเสียงตื่น "ผมไม่แน่ใจ" กนกวิทย์กล่าว "แต่ผมว่าเราควรจะออกไปจากที่นี่ก่อน" เขากระชับอ้อมแขนรอบตัวเธอ และรีบพาเธอเดินออกจากงาน ทิ้งไว้เบื้องหลังกับความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้น ---