เหตุการณ์ประทัดที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ทำให้งานเลี้ยงหรูหรากลายเป็นความโกลาหล ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน แพรรู้สึกตกใจจนตัวสั่น แต่กนกวิทย์ก็ยังคงมีสติ เขาจับมือเธอแน่น และรีบพาเธอออกจากโถงจัดเลี้ยงอย่างรวดเร็ว "คุณกานต์คะ มันเกิดอะไรขึ้นคะ" เธอถามเสียงสั่น "ผมไม่รู้แน่ชัด" เขากล่าว พลางมองไปรอบๆ อย่างระแวง "แต่ผมคิดว่ามีคนต้องการจะก่อกวนงานของเรา" เมื่อพวกเขาออกมาถึงด้านนอก รถลีมูซีนสีดำสนิทของกนกวิทย์ก็จอดรออยู่แล้ว เขาเปิดประตูให้แพรวาเข้าไปนั่งก่อน จากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งที่ฝั่งคนขับ "เรากลับคอนโดกันเลยนะครับ" กนกวิทย์กล่าว "ผมไม่อยากให้คุณต้องเจอเรื่องอันตรายแบบนี้อีก" ตลอดทางกลับ แพรรู้สึกใจคอไม่ดี เธออดคิดถึงชายคนนั้นที่ยืนมองเธอด้วยสายตาอาฆาตแค้นไม่ได้ "เขา... เขาเป็นคนจุดประทัดใช่ไหมคะ" เธอถาม "ผมก็ไม่แน่ใจ" กนกวิทย์ตอบ "แต่ผมสงสัยเขามากที่สุด" เมื่อมาถึงคอนโดของกนกวิทย์ เขาพาแพรวาเข้าไปนั่งพักในห้องนั่งเล่น "คุณเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะครับ" เขากล่าว "ผมจะไปหาอะไรให้คุณดื่ม" แพรวาพยักหน้า เธอเอนหลังพิงโซฟา รู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งตัว ขณะที่กนกวิทย์หายเข้าไปในครัว แพรรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากห้องทำงานของเขา ซึ่งปกติแล้วกนกวิทย์ไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้าไป "ใครน่ะคะ" เธอตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ แพรรู้สึกใจเต้นแรง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟา และเดินไปที่ประตูห้องทำงานของกนกวิทย์ "คุณกานต์คะ" เธอเรียกอีกครั้ง เมื่อไม่มีเสียงตอบ แพรรู้สึกทนไม่ไหว เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องทำงาน "ขอโทษนะคะ หนู... " ประโยคของเธอขาดหายไป เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า กนกวิทย์กำลังยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ในมือถือโทรศัพท์ และกำลังพูดคุยกับใครบางคนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แผนเป็นไปตามที่เราคาดไว้ทุกอย่าง" กนกวิทย์กล่าว "ประทัดถูกจุดขึ้น ทำให้เกิดความโกลาหล และทุกคนก็กำลังปั่นป่วน" แพรรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กนกวิทย์กำลังพูดถึงแผนอะไร? "คุณแน่ใจนะว่าแพรวาจะอยู่ในความควบคุมของเรา" เสียงปลายสายดังขึ้นมา "ถ้าเธอรู้เรื่องทั้งหมด เธออาจจะก่อปัญหาให้เราได้" "ไม่ต้องห่วง" กนกวิทย์ตอบ "เธอไม่มีทางรู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ผมจะจัดการเธอเอง" คำพูดของกนกวิทย์ ทำให้แพรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน กนกวิทย์... เขากำลังหลอกเธออย่างนั้นหรือ? "แล้วเรื่องของพ่อแม่ของเธอ... คุณแน่ใจนะว่าจะเก็บเป็นความลับได้" เสียงปลายสายถามอีกครั้ง "ถ้ามีใครรู้เรื่องนี้ อาจจะส่งผลกระทบต่อบริษัทของเราได้" "ผมรู้" กนกวิทย์ตอบเสียงเข้ม "ผมจะจัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อย" แพรรู้สึกเหมือนร่างกายชาไปหมด เธอถอยหลังกลับมาอย่างเงียบเชียบ และรีบเดินกลับไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เธอพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง "คุณกานต์คะ" เธอเรียกเขาเสียงสั่น เมื่อกนกวิทย์เดินกลับออกมาจากห้องครัว พร้อมกับแก้วน้ำผลไม้ในมือ กนกวิทย์ยิ้มให้เธอ "นี่ครับ น้ำผลไม้เย็นๆ" แพรวารับแก้วน้ำมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่กล้าสบตาเขา "คุณ... คุณกำลังคุยกับใครอยู่คะ" เธอถามอย่างระแวง กนกวิทย์ชะงักไปครู่หนึ่ง "อ๋อ... ผมกำลังคุยกับหุ้นส่วนทางธุรกิจครับ" เขาตอบอย่างรวดเร็ว "มีเรื่องงานนิดหน่อย" "งานนิดหน่อยเหรอคะ" เธอถามเสียงเบา "งานที่ต้องพูดถึงเรื่องประทัด แล้วก็... เรื่องของพ่อแม่หนูเหรอคะ" ใบหน้าของกนกวิทย์เปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขาจ้องมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและหวาดระแวง "คุณ... คุณได้ยินอะไร" เขาถามเสียงเครียด "หนูได้ยินทุกอย่างค่ะ" แพรร้องไห้ออกมา "คุณหลอกหนูมาตลอดเลยใช่ไหมคะ" "แพรวา... ผม..." กนกวิทย์พยายามจะอธิบาย แต่แพรวาไม่ยอมฟัง "หนูไม่เชื่อคุณอีกแล้วค่ะ" เธอพูดทั้งน้ำตา "หนูจะไปจากที่นี่" เธอรีบวิ่งออกจากคอนโดของกนกวิทย์ไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงเรียกของเขาที่ดังไล่หลังมา แพรรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังแตกสลาย เธอไม่รู้จะไปที่ไหน เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ นี่คือจุดจบของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกนกวิทย์ หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า?