แพรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ความเย็นชาที่แผ่ซ่านมาจากคำพูดของกนกวิทย์ ทำให้เธอหายใจไม่ออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือชายที่เธอไว้ใจ กำลังวางแผนบางอย่าง โดยมีเธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้น "ผมจะจัดการเธอเอง" คำพูดนั้นก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับเสียงกู่ร้องจากนรก ก้อนเนื้อในอกบีบรัดจนแทบทรุด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไม กนกวิทย์ถึงทำแบบนี้กับเธอ ผู้หญิงที่เขาอ้างว่ารัก ผู้หญิงที่เขาสัญญาว่าจะดูแล "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรคะ" เธอถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "แผนอะไรที่คุณกำลังพูดถึง" กนกวิทย์หันขวับมา เผชิญหน้ากับแพรวา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไง" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "หนู... หนูได้ยินที่คุณพูด" เธอตอบ พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น "คุณกำลังวางแผนอะไรกับหนูคะ" กนกวิทย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิดหนัก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว "คุณฟังผมนะแพรวา" เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่แพรวาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ "สิ่งที่เธอได้ยิน มันอาจจะ... ไม่ใช่ทั้งหมด" "ไม่ทั้งหมดเหรอคะ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "คุณบอกว่าจะจัดการหนู! คุณกำลังใชหนูเป็นเครื่องมือในแผนอะไรสักอย่าง!" "ใจเย็นๆ ก่อนแพรวา" กนกวิทย์พยายามใช้เสียงที่นุ่มนวลขึ้น แต่แพรวาไม่อาจเชื่อใจเขาได้อีกต่อไป "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก" "ซับซ้อนยังไงคะ" เธอถามเสียงแข็ง "หรือว่าเรื่องที่หนูโดนลอบทำร้ายเมื่อกี้ ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนคุณด้วยหรือเปล่าคะ!" "ไม่! ไม่มีทาง!" กนกวิทย์รีบปฏิเสธ "เรื่องประทัดนั่น ผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง และผมก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่ผมสงสัยว่ามันเกี่ยวพันกับแผนการใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น" "แผนการใหญ่ที่คุณกำลังจะใช้หนูเป็นเครื่องมือไงคะ!" แพรวาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น "หนูไม่เข้าใจเลย คุณกานต์ คุณบอกว่ารักหนู คุณบอกว่าจะดูแลหนู แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" "ผมรักคุณแพรวา" กนกวิทย์ยืนยันเสียงหนักแน่น "สิ่งที่ผมทำ ผมทำเพื่อปกป้องคุณ และเพื่อเราทั้งสองคน" "ปกป้องหนูด้วยการหลอกใช้หนูเหรอคะ" เธอย้อนถามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "หนูไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้" "คุณต้องเชื่อผมนะแพรวา" เขากล่าว พยายามจะจับมือเธอ แต่เธอก็ชักมือกลับ "ทุกอย่างที่ผมทำ มีเหตุผลของมัน" "เหตุผลอะไรคะ" เธอถาม "หรือว่าเหตุผลคือการทำลายชีวิตของหนูให้ย่อยยับ เพื่อผลประโยชน์ของคุณ!" "ไม่ใช่!" กนกวิทย์ตะคอกเสียงดัง "คุณกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว!" "หนูเข้าใจผิดเหรอคะ" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา "แล้วที่คุณพูดกับคนในโทรศัพท์เมื่อกี้ล่ะคะ 'ผมจะจัดการเธอเอง' นั่นมันหมายความว่ายังไง!" กนกวิทย์หน้าเสียไปเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะนึกคำพูดของตัวเองไม่ออก "ผม... ผมหมายถึงว่า... ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" "โกหก!" แพรวาตะโกน "คุณกำลังโกหกหนู! หนูไม่เชื่อคุณอีกต่อไปแล้ว!" เธอสะบัดตัววิ่งออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กนกวิทย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ราวกับถูกสาป "แพรวา! เดี๋ยวก่อน!" เขาร้องเรียก แต่แพรวาก็วิ่งเข้าไปในห้องนอนของเธอ ปิดประตูเสียงดังปัง กนกวิทย์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง เขาเดินไปที่ประตูห้องนอนของแพรวา ยืนฟังเสียงสะอื้นไห้ข้างใน "แพรวา... ผมขอโทษ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย" เขาหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างอยู่ ภาพบนหน้าจอกลับเปลี่ยนเป็นใบหน้าของอรุณรัศมี ที่กำลังยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย "เป็นไงบ้างล่ะคะคุณกานต์" เสียงของอรุณรัศมีดังผ่านลำโพง "แผนของเราสำเร็จไปอีกขั้นแล้วใช่ไหมคะ" กนกวิทย์กำหมัดแน่น "คุณ!" "อย่ามาโทษฉันเลยค่ะ" อรุณรัศมีหัวเราะ "คุณเองก็มีส่วนร่วมในแผนนี้ไม่ใช่เหรอคะ" "ผมถูกคุณหลอก!" กนกวิทย์กล่าวเสียงเกรี้ยวกราด "ผมไม่รู้เลยว่าคุณจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้!" "คุณไม่รู้เหรอคะ" อรุณรัศมีถามประชด "หรือคุณแค่แกล้งไม่รู้" "ผมจะบอกแพรวาความจริงทั้งหมด" กนกวิทย์กล่าว "ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายเธออีกต่อไป" "ถ้าคุณทำแบบนั้น" อรุณรัศมีขู่ "คุณก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับธุรกิจของคุณ" กนกวิทย์เงียบไป เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ด้านหนึ่งคือแพรวา ผู้หญิงที่เขารักและไม่อยากให้เธอเจ็บปวด อีกด้านหนึ่งคืออรุณรัศมี ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา ขณะที่เขากำลังใช้ความคิด อรุณรัศมีก็พูดต่อ "ฉันรอชมดูนะคะ ว่าคุณจะเลือกอะไร ระหว่างผู้หญิงของคุณ หรืออำนาจที่คุณมี" เสียงของอรุณรัศมีขาดหายไป เหลือเพียงความเงียบและความหนักอึ้งในใจของกนกวิทย์ แพรวานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเสียใจและโกรธ เธอไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเท่านี้มาก่อน ความเชื่อใจที่เธอมีให้กับกนกวิทย์ได้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "ทำไม... ทำไมต้องเป็นหนู" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองหารูปของกนกวิทย์ที่เคยเป็นความสุขของเธอ แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นความเจ็บปวด "เขาหลอกฉันมาตลอด" เธอพูดกับตัวเอง "ทุกอย่างที่เขาทำให้ มันเป็นแค่การแสดง" เธอคิดถึงคำพูดของกนกวิทย์ "ผมรักคุณแพรวา" มันช่างตลกสิ้นดี ความรักที่เขาพูดถึง มันคือความรักแบบไหนกันแน่ เธอตัดสินใจบางอย่างในใจ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงเธออีกต่อไป เธอจะต้องหาความจริงทั้งหมดให้ได้ แพรวาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เธอเดินไปที่ประตูห้องนอน มองไปยังประตูห้องทำงานของกนกวิทย์ที่ปิดสนิท "หนูจะให้คุณชดใช้" เธอพึมพำ